Varisin Evcil Hayaleti

Araf son uyku değil, son uyanıştır. Artık zamanın sizin için bir değeri yoksa yaşamak için bir sebebiniz kalmamış demektir. Her şey anlamını yitirmiş bir boşluktan oluşur. Hayat ile başka bir dünya arasındaki çizgi yok olmuş, zamanın bitmiştir. Ve ben, zamanın karanlığında sıkışan zavallı, kırılmış bir ruhtum. Yaşamak için bir sebebim yoktu. Kim bilir, belki de hayattan uzaklaşmayı seçenlerdendim. Şimdi ise başka bir dünyada yaşamayı seçiyordum. Karanlık, şimdi bana kalan tek şeyin peşindeydi. Ruhumun. Beni ona mahkûm kılmış, kara bir sırla kendisine mühürlemişti. Kurtuluşumun hikâyesi, gece kadar siyah bir ruha sahip o variste yatarken yapabileceğim çok fazla bir şey yoktu. Tabii planlarım arasında onun evcil hayaleti olmak da yoktu. Bu kaçışın hikâyesi, bir bedene hapsolmuş kırık bir ruhun yeniden başlayan kalp atışlarıydı.