Yağan yağmurun altında üzerime düşen yağmur damlalarının verdiği o buruk hissiyatla , ayakkabılarım çamura bata çıka yürüyordum. Yüzümde buruk bir gülümseme vardı. Üstüm ıslanmıştı. Tek ışık kaynağı sokaktaki sokak lambalarıydı. İnsanın annesinin bile onu sevmeyişi, ona inanmayışı çok acı vericiydi. Keşke ben de bu yağmur damlaları gibi olsaydım.Önce yeryüzüne doğru düşseydim ve sonra buhar olup uçsaydım ve yok olsaydım. Ama ben bu dünyaya düşmüş ve geri yok olamamamıştım.
Ben bunları düşünürken kulağıma ani bir fren sesi doldu. Kafamı hızla yukarı kaldırdım. Önümde kılpayı durmuş pahalı olduğunu düşündüğüm bir araba vardı. İçime düşen ölmemenin verdiği rahatlamayla gözlerimi yumdum. Bu sırada arabadan hızla biri indi ve önüme geçti . Karanlıkta yüzü pek seçilmiyordu. Boyu benden baya uzun olan bu adam önümde dikilmiş bana bakıyordu." Siz ne yapıyorsunuz!" dedi bağırarak . Onun bağırmasıyla birden sıçradım. Korktuğumu anlayan adam bana doğru eğildi. Şimdi yüzlerimiz aynı boydaydı " İyi misin küçük kız ? " bu sefer baya yumuşak bir şekilde sormuştu. Cevap vermeden önce yutkundum. " İyiyim... sadece bir an korktum." Adam rahatlamışa benziyordu gitgide yüzü yumuşadı. " Neden bir anda arabanın önüne atladın. Ölmek mi istiyorsun? " ne kadar yüzü yumuşasada ses tonu hala sertdi. Sorduğu soruyla bir an duraksadım. Arabanın önüne mi atlamıştım.
" Şey...Özür dilerim. Ben dalmışım fark etmedim. " Adam bu sözlerimden sonra beni baştan aşağıya süzdü. " Bu yağmurda dışarıda ne arıyorsun? Baştan aşağıya ıslanmışsın." dedi. Kendisi de benim gibi sırılsıklam olmuştu. " Sadece yürüyordum" Adam gözlerime bakıp " Yürüyüş yapmak için yanlış hava seçimi küçük kız. Gel seni evine bırakayım." Dediği cümleyle yutkundum benim bir evim yoktu ki. Ama bozuntuya vermedim. Bu olaydan sonra daha yürüyecek hal kendimde bulamıyordum. Bu yüzden adamın arkasından sessizce arabaya doğru yürüdüm. Koltuğa oturdum. Adam bana dönüp üstüme doğru eğildi ve emniyet kemerimi taktı.
Bu sırada arabanın ışığıyla bana doğru yaklaşmış yüzünü izledim. Koyu siyah saçları vardı. Teni baya açıktı. Bu açık tenine siyah saç çok yakışmıştı. Bunun aksine griye çalan mavi gözlere sahipti. Yüzü hayran kalkınmayacak düzeyde yakışıklıydı. Kemerimi taktıktan sonra üzerimden kalktı ve arabayı çalıştırdı. Bu sırada arkada hoş ve sakin bir müzik çalmaya başladı. Bana dönüp " Emniyet kemerlerinin takılmasına önem veririm " dedi . Onun bu sözünün arkasından başamı aşağı ve yukarıya doğru salladım. Dışarıda hala hızlı bir şekilde yağmur yağıyordu. Başımı cama yasladım. " Evin nerde?" diye sordu. İşte o istemediğim soruyu sormuştu, gözlerimi sıkıca yumdum. Konuşmadan önce yutkundum ve sesimin titrememesine özen gösterdim. Başımı kaldırıp adama baktım. O merakla bana bakıyordu. " Benim evim yok ... yani artık yok." Adam söylediğim sözlerle kafasını yola geri çevirdi. Yüzünde herhangi bir mimik aradım ama yoktu. Adam cevap vermediği için mutluydum çünkü konuşmanın devamında diyebileceğim tek söz yoktu. Bunun vermiş olduğu mutlulukla kafamı geri cama dayadım ve gözlerimi yumdum.