ÜŞÜŞENLER I

Şiddetli bir baş ağrısıyla uyandı. Saat 11 ’i henüz yeni geçiyordu. Aslında gece fazla içmemişti fakat artık bedeni yaşlandığını ilk kadehin sonunda ona midesini bulandırarak hatırlatıyordu. Yatağından kalktı, yere ayaklarını bastığında çıkan kurumuş deri sesi canını sıkmıştı. Komodinin üzerindeki yarım kalan bardaktan son yudumu içip ayağa kalktı. Pencereden baktığında, dünden farksız bir sabahla karşılaştı. Telefonunu eline aldı, birkaç uygulama hatırlatıcısı dışında bildirim yoktu. Camın önünde duran boş sigara paketini bir ümitle kontrol etti. Boştu. Dün sabah olduğu gibi. Üstüne bir şeyler takıp sigara ve kahve almak için dışarı çıktı. Yan komşusu Cemil de onunla beraber dışarı çıkıyordu. Kırlaşmış ve dökülmeye yüz tutan saçları yağ bağlamıştı. Yüzünde belli belirsiz sakal kıranlar oluşan Cemil kırklı yaşlara yeni ayak basıyor olmalıydı. Konuşmak istemese de ayıp olmaması için seslendi “Abi günaydın, nasılsın?” Cemil konuşmadan önce boğazını temizledi. Her ne kadar sefil görünüşü yüzünden ciddiye alınmazsa da insanlarla olan ilişkilerinde saygılı biriydi. “Aynı be koçum, yaşamaya çalışıyoruz. Dün fırıncı Ersinle konuştum bu gece vardiyası için ekstra adama ihtiyaçları olacakmış. İsmimi yazdırmaya gideceğim. Sen nasılsın?” “Hadi umarım abi. Aynı benim de bildiğin gibi” Deyip konuşmayı kesti. Konuşmanın daha fazla uzamaması için asansör yerine merdivenleri tercih etti. Çok mantıklı bir karar olmasa da gereksiz konuşmalardan sıkılmıştı. Kimsenin hayatını merak etmiyordu, kendi hayatı da kimseyi alakadar etmezdi. Eve döndüğünde saat çoktan on ikiyi ortalamıştı. Bi kahve yapıp bilgisayarını açtı. Bir şeyler okuyup, bir şeyler izleyerek geceye geçmek. Sonrasındaysa yarına atlamak istiyordu. Ülke ekonomisinin son durumuna, siyasilerin birbirlerini yuhalamalarına ve biraz da ülke içerisindeki kargaşaya baktı. Her gün aslında bir sonsuzluğun içinde hapsolmuş gibiydi. İki gün önce gördüğü cinayet haberi bugün yer, mekan ve kişiler değişerek yine karşısına çıkmıştı. Tıpkı ondan önceki seferde de olduğu gibi. Birkaç dizi araştırması yaptı. Beğendiklerini açıp izlemeyi düşündü fakat hiç bir dizinin ilk 10 dakikasını bile izleyemedi. Saat ikiye geliyordu. Mutfağa gidip dolabı açtı, dünden kalan haşladığı yumurtayı ağzına atıp, süt şişesini kafasına dikti. Sigara içmek için odasına döndüğünde aklına Cemil geldi. Siyasi görüşü sebebiyle 6 ay önce işten çıkarılmıştı. 2 ay önce belediyenin ramazan için verdiği erzak her ne kadar rahatlatsa da 4 kişilik bir ailede çoktan paketin bitmiş olması gerekiyordu. Binadaki diğer komşuların ve kendisinin ne kadar da “iyi!” insanlar olduğunu düşündü birden. Bi küfür savurup sigarasını yaktı. Sigaranın dumanıyla birlikte düşünceleri de dağıldı. Yorgun hissediyordu. Gece başlamadan önce biraz dinlenmek istedi. Gece uyumayalı uzun zaman olmuştu. Güneşin ilk ışıklarına kadar oturup bilgisayara bakıyordu. Yaptığı tek şey ekrana bakmaktı. Bir şeyler yapmak istiyordu fakat ne olduğuna dair bilgisi yoktu. Yatağına uzandı, komidinden aldığı küllüğü karnının üzerine koyup tavana bakmaya başladı. Tavanın sıvası boncuk şeklinde izler bırakmıştı orada. Uyumak için onları saymaya niyetlendiği gece tavana kocaman bir daire çizdi. O gece tamamlayamamış olsa da bu sayma işini, şimdi uykuya dalmadan önce güzel bir egzersiz olabilirdi. 156,157,158... Hafifçe ve yatakta esneyerek gözünü açtı, baş ağrısı geçmişti. Uyumak iyi gelmiş gibiydi. Ses olması için açtığı şarkı çoktan özerkliğini ilan etmiş ve başka şarkılara geçmişti bile. Sözlerini tam hatırlayamadığı arabesk bir şarkı çalıyordu. Pencereden kararmış sokağa baktı. Saat çok geç olmamalıydı fakat sokakta oyun oynayan hiç çocuk kalmamıştı. Gerçi artık sokakta oyun oynayan hiç çocuk kalmamıştı. Komidinin kenarındaki şişeden bardağına su koyup tek seferde içti. Ağzındaki kurumuş dokular tekrardan canlanıyor gibiydi. Bir sigara yaktı. Dumanını camdan dışarıya üfledi. Cemil’in dairesinden 4 adet silah sesi duyuldu. Arka fonda çalan arabesk şarkının tüm sözleri şu an zihnindeydi. “...Feryadım yaşarken ölenler için...”