UĞURBÖCEĞİMİZ

Hayat hiç beklendik anlarda karşınıza süprizler çıkarabilir.Siz kulaklığınızı takmış,insanlardan kendinizi soyutlamış ve artık kimseye güvenmiyor olabilirsiniz ama karşınıza bazen öyle çıkabilir ki “Kimseye artık güvenmeyeceğim ,kimsenin sevgisine artık inanmıyorum.”Dediğiniz yerde karşınıza öyle insanlar çıkar ki bu söylediklerinizi yutarsınız. Tıpkı benim gibi…. Üniversite başladığım ilk haftaydı sanki başka bir hayata başlamıştım.Koca caddede yalnız yürüyordum. Çevremde benim gibi yürüyen insanlara bakıyordum.Aramızda mutluluk farkı olduğunu farkettiğim.Onlar çok mutluydu,bense “Beyaz Geceler” kitabındaki hayalperest gibi yalnız. Yalnızlığımı ,yalnız olduğumu sürekli yüzüme vuruyordum;düşüncelerim beynim için sürekli dönüyordu,durmuyordu. Ne kadar yalnızlığımı saklamak istesem de ben yalnızdım ve bu maalesef dışardan belli oluyordu.İnsanlar sürekli “Neden arkadaşın yok ?” Diye soruyordu. Babam,yalnız olmamın tek nedenin ben olduğumu söylüyordu ve bunu babamın söylemesi çok kalp kırıcıydı. Uzakta duran önünde binbir çeşit kitap olan bir kitapçıya gözüm çarptı. Bi anada adımlarımı hızlandırarak kitapçıya koştum.Okumak istediğim ama uzun zamandır alamadığım o kadar kitap vardı ki hemen alıp okumak istiyordum .Kitapçıya girer girmez gözüm ilk uzun zamandır okumak istediğim ,Oktay Rifat’ın yazdığı “Bir kadının Penceresi” kitabını gördü.Almak için kolumu uzattım ve içini incelemeye başladım. Bu kitap bir yasak aşkı anlatıyordu ve uzun zamandır aşkı anlamaya çalışan biri olarak bu kitap tam bana göreydi .Tam kasaya doğru giderken boyumun yetişmediği yerde, Evden yurda geçerken kaybettim kitabı gördüm.Bu kitaba aşıktım ve en on kere okumuştum .Kaybolması beni çok üzmüştü bundan dolayı paraya kıyıp onu almaya karar verdim. Uzanmaya çalıştım.Ayak parmak uçlarım acımaya başladı. Etrafta görevli aramaya başladım . Tam “Bakar mısınız?” Diyecektim ki . Sağ tarafımda bir ses geldi “Ben yardımcı olabilirim isterseniz?” O cümleden sonra karşımda duran beyfendiye bakakaldım.Öne doğru uzayan sarı saçları, dün gece ağlamaktan şişmiş ama hâlâ mükemmel bir görünüme sahip orman bahçesinde ki yağmur yağmış toprak gibi gözleri…. Giydiği;kahverengi geniş kumaş pantolon ve beyaz uzun kollu tişört ile kalbimi yerinden çıkaracak bir görünüme sahipti.Bana doğru yaklaştı ve “Kürk Mantolu Madonna” uzandı ardından bana uzattı .Ben de gözlerimi gözlerinden zor olsa da çektikten sonra kitabı aldı ve nazikçe teşekkür ettim . Yanımda bu küp gibi süzülerek gitti . Kapıdan bana barak gülümsedi. O an uğruna ölünecek gamzeleri olduğunu gördüm ve kalbim daha hızlı çarptı . İçimden bin kez onla tekrar karşılaşmayı diledim. Kitapları alıp kaldığım yurda doğru yol aldım . Bütün gece uyuyamadım .Bütün gece uyuyamadım .Bütün gece,kulaklığım takıp bugün kitapçıda gördüğüm, henüz adını bile bilmediğim;sarı saçlı, kahverengi gözlü,gamzeli çocuğu düşündüm.Uyumaktan çok koktum,sabah kalktığımda onu yüzünü unuturum diye çok korktum. Onun yüzünün tek bir zerresini unutmak benim için ölümden farksızdı.