Yalan yoktu iyi geçmemişti ama kötü de değildi.Normaldi yani.Küçüklükten beri tıp okumak hayalimdi ve şimdi o hayale çok az kalmıştı.
-“İyidi.Kolaydı yani.Eee?Şimdi ne yapıyoruz?”
-“Normalde işe gitmeliyiz ama izinli olduğumuz için kardeş kardeşe zaman geçirelim dedik.”ablamla abim de doktordu.Bazen onları örnek alırdım. Tam umutsuzluğa kapıldığımda aklıma onlar gelirdi.Bir de annem…O isterdi hep doktor olmamızı.Ablamla abim yapmıştı.Ben de yapacaktım.
Biraz kafa dağıtmak için yemeğe ve kütüphaneye gittik.İlgimi çeken bir kitabı aldım ismi hoştu,
”Nane Çiçeği”ancak bir an nane çiçeği mi var diye düşünmüştüm.Garip bir yazardı.
Kitabın ilk 8 bölümünü okudum.Yüzümde belli belirsiz bir tebessüm oluşmuştu.Kitapataki karakter aynı benim kopyamdı.Kendini daha çok düşünüyordu.Ben de öyleydim…Aklıma saçma trajedi anılarım gelince gözlerim dolu.O gelmişti aklıma.Çocukluğumun rüyası şu anın kabusu…