Taçı Ateşe At

Elimdeki Hançeri kalbime batırınca her şey bitecekti artık acı çekmeyecektim. Düşünmeyi bıraktım çünkü artık zamanım yoktu, Tenimi delip geçen hançer bağırmama sebep oldu sonraysa sonsuza kadar susmama. Bedenim yere düşmüştü ama ben hala ayaktayım. Kapının önünde duran muhafız bağırmam ile içeri girdi ama artık çok geçti değil mi? Askerler ne yapacağını bilmiyorlardı çünkü bunun sonunda onlar içinde ölüm vardı. Artık özgürüm, canım da yanmıyordu Yanmış yüzümü görmek için yatağımın yanında duran aynaya baktım ama gördüm tek şey hiçlikti, ruhların yansıması olmaz değil mi? Arkamı dönüp baktım da kralın geldiniz gördüm, biraz geç kalmıştı. Hizmetlilere askerlere bağırıyordu bir şeyler yapmaları için, Sevgili eşim kararua krallığının kralıdır ama ben kraliçe değildim. Şuan ki kraliçe taht odasında tacını takıyordu, o kim mi? Sevgili eşimin yedi aylık çocuğunu taşıyan kişi bugün kanlı bir taç takıyordu. Ben adin’dim, bahtsız adindim. Gözlerim artık bulanık görmeye başlamıştı, Ölmüstum ve bu benim yok oluşumdu.