Kalbim öyle hızlı atıyordu ki kulaklarım uğulduyordu.
Trenin kapıları ardına kadar açıktı.
İçerisi zifiri karanlıktı.
Sonra aynı ses bir kez daha duyuldu.
"Çabuk... Buraya gel!"
Bu... gerçekten benim sesimdi.
Aynı ton.
Aynı nefes.
Aynı korku.
Telefonumdaki uyarıyı tekrar okudum.
Peron 7'ye tren geldiğinde sakın binme.
"Ne yapıyorsun?"
Kapüşonlu kız kolumu tuttu.
"Sakın girme."
"Neden?"
Çevresine bakındı.
"Sana anlatacak zamanım yok."
Kolumu çekip kurtardım.
"İçeride biri yardım istiyor."
"Biliyorum."
"Ses benim."
"Bunu da biliyorum."
Kızın sakinliği sinirimi bozmuştu.
Bir adım attım.
Trenin kapısına yaklaştım.
Tam içeri girecekken trenin camına gözüm takıldı.
Camdaki yansımam...
Bana ait değildi.
Yansımanın yüzü bendi.
Ama gözleri tamamen siyahtı.
Gülümsüyordu.
Ben gülmüyordum.
Bir anda camın iç tarafındaki "ben", elini kaldırdı.
Yavaşça işaret parmağını dudaklarına götürdü.
"Şşşt..."
İrkildim.
Bir adım geri attım.
Tam o anda trenin içindeki bütün ışıklar aynı anda yandı.
Vagon bomboş değildi.
Koltuklarda insanlar oturuyordu.
Hepsi hareketsizdi.
Başları öne eğikti.
Sanki uyuyorlardı.
Kapüşonlu kız fısıldadı.
"Onlara bakma."
Geç kalmıştım.
En öndeki yolcu başını yavaşça kaldırdı.
Yüzünü görünce dizlerimin bağı çözüldü.
Çünkü o kişi...
Bendim.
İkinci koltukta yine ben vardım.
Üçüncü koltukta da...
Dördüncüde...
Beşincide...
Vagondaki herkes benim yüzüme sahipti.
Hepsi aynı anda başını kaldırdı.
Ve tek ağızdan konuştu.
"Hangimizin gerçek olduğunu biliyor musun?"
Telefonum çılgınca titremeye başladı.
Sayaç ilk kez kırmızıya döndü.
20:59:59
Sonra yeni bir mesaj belirdi.
Yanlış kişiye güvenirsen, geri sayım sıfırı beklemez.
O anda arkamdan bir ayak sesi geldi.
Kapüşonlu kız bir anda donup kaldı.
Yüzündeki ilk korku ifadesini o an gördüm.
Yavaşça arkasını döndü.
Titreyen bir sesle fısıldadı:
"Hayır..."
Karanlığın içinden biri çıkıyordu.
Ve o kişi de...
Bana benziyordu.