Son İntikam

"Kendimi bulmak ölümü bulmaktan farksızdı." Kılıcı sinirle biraz daha dayadım boğazına. "Azrail'in kızı," dedi burnundan gülerek. Sanki boğazına kılıcı dayamamış ve birazdan öleceğinden habersiz gibi çok rahattı. "Ama unuttuğun bir şey var," dedi ve boynuna dayadığım kılıcı boşluğumdan faydalanarak aldı tıpkı benim ona yaptığım gibi o da benim boynuma kılıcı dayadı. "Zaten bir azraile ölmemek için kafa tutuyorsun." O kadar sert fısıldamıştı ki sarı saçlarımın arasına nefesimin kesildiğini hissedebiliyordum. Hırs gözünü o kadar karaltmıştı ki boynumu kestiğini hissettim. Hemen o malum yere ayağım ile tekme attım ve kollarının arasından çıktım. Bunun etkisiyle kılıçta yere düşmüştü. Tekmem ise onu olduğu yere eğdirmiş hızla soluklar almasına neden olmuştu ancak hızlı solukları acıdan değil öfkedendi. Boğazımda ise küçük bir yara açılmış kanıyordu. Acısını umursamadan yerde ki kılıcı aldım ve ucuyla eğen başını kaldırdım. Tabi bu hareket çenesinde çizik oluşturmuştu. "Bana bulaşırsan mikrop olursun, bana bulaşırsan seni temizler ve yok olursun." O kadar öfke doluydu ki boğazında ki damarları netçe görebiliyordum. "Yok ederim seni, saygı değer azrail," dedim alay dolu sesim ile. Eli ile sertçe kılıcı alacaktı ki izin vermedim. Ayağa kalktı ve yüzüme eğildi. Öfkesini dindirmeye çalışıyor ama dinmiyordu. Çensinden bir damla kan süzüldü ama bunu umursamadı. "Son İntikam, benim," dedi. O kadar sert söylemişti ki kelimeler ağzında ezilmişti. Ben de biraz daha onun yüzüne yaklaştım. "İlk intikam da benim, Son İntikam da."