Hayat onun için ilerliyordu ama dedemi hastaneye kaldırmışlardı. Çıkar diye beklerken 4 aydır hastanedelerdi izmirde yaşasam bile o bana çok ağırlık veriyordu. Annemde oraya gitmişti nereye diye sorarsanız Samsuna.Okula giderken hep beni annemin arkadaşı alırdı.Kendimi sanki dünyada insanlar olmasa ben yok olacakmışım gibiydi. Yani annem yokken kendimi sahipsiz köpek gibi hissettim. Üzgün mü olsaydım dedem iyileşme süreci başladığı için mutlu mu?
Çok karışık duygular içerisindeyim. Çok saçma bir şey değil mi?
Zaman baya ilerlemişti tam olarak 3ay 30gündür annemi göremiyordum. Bende tabiykide gitmek isteyince babam tamam dedi.4 gün işten izin almıştı. Gitmiştik. Kuzenlerimin hepsi oradaydı herkes farklı ve saçma duygular içerisindeyiz. Anneannem hep ağlıyordu biz üzülmeyelim diye balkona çıkıp sessizce ağlıyordu. O kargaşada bile ailesini düşünen canım anneannem. Ağlarken konuşamaz fakat ağzından şunlar dökülürdü.
-"Nerdesin bu koltukta oturuyordun gel herkes geldi farkettin mi acaba kalk gel artık"diye üzülürdü.
3 AY SONRA...
Sular sabah kalktığımdan beridir kesikti kova kova su taşımıştım.
Babam sıcak kaynar suyu kovaya dökmüş soğuk suyuna banyoya koymuştu bende suyu alıp kaynar suya dökecekken yarım kaynar su ayaklarıma ve dizlerime dökülmüştü. Babam koşarak soğuk su getirdi.Heryerime döktü. Çok fazla anlatıp sizi sıkmak istemem. Çok kötüydü 1 aydır pansumana gidiyordum. Her gün okula gitmek için dua ediyordum ağlıyordum. Hergün tuvalete girdiğimde gözümün önüne yerde çırpındığım an geliyordu iyileşme sürecim bitmişti. Artık çok az yaram kalmıştı. Ve şuan Samsuna gidiyorum orayı çok seviyorum.
Sevgili okurum bana yarım saat zamanını ayırdığın için çok teşekkür ederim.