Siyah Balkon

Tüm kalbimle biliyorum ki seni sevmek bir suç değildi. Ama yine de, sonu gelmeyecek satırlarıma özür dileyerek başlıyorum. Seni sevdiğim, seni kırdığım ve seni sonsuza dek terk ettiğim için… Özür dilerim. Baştan anlayamayacaksın, belki de kabullenemeyeceksin. Senden beni anlamanı beklemiyor, zaten istemiyorum da. Baştan sona anlatsam bile hikayeyi, beni yine de anlamayacaksın. Biliyorum. Hissediyorum. Yine de… Birine artık içimi döksem diyorum. Sana, mesela. Sonuçta merak etmeyecek misiniz; bir insan sessizce nasıl yok oldu? Gerçekten mi? Kim merak etmez ki, hadi ama? Lütfen! Dinle beni, yalvarırım! Duy, ne olur, sesimi bu satırlarda! Mesela, biraz önceki cümlelerdeki çaresizliği… Duyuyor musun beni? “Sen de duymadıysan…” demeyeceğim. Hatırladım da… Zaten sen de duymadın, değil mi? Evet. Bunu okuyorsan; duymadın