SİS UÇURUMU

Sessizlik vardı etrafta, uğursuz bir rüzgar beraberinde esiyordu. Sadece biz kalmıştık diğerleri nerdeydiler bilmiyordum ama bu savaşta kazanan biz olmalıydık, etrafımızda uçuşan mor kelebekler bile bize bu sefer yardım edemezdi çünkü onlarda gelen tehlikenin farkındaydı ve köşelerine çekilmişlerdi. Derin bir nefes aldım ve ona doğru döndüm "Gerçeklik uçurumunun yanındayız ve sana bir şey söyleyeceğim." bana bakmadan onaylar gibi bir ses çıkardı "Seninle geçirdiğim bu süreçte çok şey yaşadık beraber belki bugün ölücez ama ben çok önemli birsey kazanıcağım. Ben daha önce tek yaşıyordum bu hayatı ama artık sensiz yapamam ölsek bile ben sensiz sen bensiz yapamazsın." Kafasını bana çevirdi ve gözlerime baktı yavaşça ona yükseldim ve dudaklarına dudaklarımı bastırdım hareket etmeden öylece durduk ellerimiz bir, dudaklarımız bir, ruhlarımız ve kalplerimiz birdi onunla sayısız öpücük paylaştım ama en değerlisi buydu çünkü bu veda öpücüğüydü.