Sessiz Prangalar

Elinden tutarak onu aniden kendime çektiğimde, kemiklerini kıracak kadar yoğun bir şekilde ona sarıldım. Göğsümün üzerine baskı yapan, hızla çarpan kalbinin her bir hareketini sağ göğsümde hissediyordum. Tam bu noktada dünyayla başa çıkabilecek güçte olduğumu düşündüm. "Acosta," dediğimde sırtında duran ellerim titrerken sesim de ona ayak uydurmuştu. Beni duymadı, ya da duymak istemedi. "Acosta," dedim tekrar yine aynı ses tonuyla. Bu sefer sözleriyle değil de sırtımı sardığı kollarıyla bana cevap vermişti. Annemi getiremeyeceğini bildiğim halde tekrardan ona yalvarmak istemiştim. "Acosta," Beni saran kolları zerre gevşemedi, aksine daha da sıktı. Nefes almakta güçlük çekiyordum, yoğun toprak kokusunu içime çekerken boğazımın yandığını hissettim. Kollarında ki sahiplenmenin, içimde ki sonsuz karanlığa ışık olduğunu hissettiğimde güçsüz kollarımla onu daha da sıkmak istemiştim. "Bana yardım et!" diyerek yalvardığımda ilk defa sesli bir şekilde bunu dile getirdiğimi fark etmem uzun sürmemişti. Bana yardım etmeliydi. Bu sefer biri bana yardım etmeliydi.