Rüyamdaki

Karanlıktı ve garip bir şekilde sanki bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordum.Daha doğrusu artık gerçek değilmişim gibiydi.Korkuyordum, ama bir yandan da merak içindeydim.Bu yüzden yürümeye başladım ancak karanlık olduğundan düzgün yürüyemiyordum.bi yandan da ellerim ile etrafı yokluyordum.Allahtan rüya perileri ellerimden çekip ömür boyu bu boyuta mahkum etmemişlerdi.Merak ettiniz değil mi rüya perileri de ne diye.Onlar hiç de masallarda duyduğunuz masum yaratıklardan değil. Hikayenin devamında onlardan uzunca bahsedeceğim.O anda aklıma bir şey gelmişti belkide etraf karanlık değil de ben görme yeteneğimi kaybetmişimdir. Çok korkmuştum eğer öyle olsaydı ne yapardım. Birden elime bir şey denk gelmişti.Bu bir kapı koluydu. Ne alaka diye kafama takılmısti.Kapı kolu değil herşey.Neyse boş ver. Sonra birden etraf aydınlandı,aslında etraf aydınlanmadı bana doğru bakan ve ben nereye gidersem gideyim sadece beni aydınlatan bir ışık vardı.Mutlu olmuştum çünkü kör olmadığımı anlamıştım. Birden kapıya baktığımda aklımda soru işaretleri oldu. Kapıyı açsam mı atmasam mı diye. Gaza gelip kapı kolunu tuttum ve tüm gücüm ile kapıyı açtım...