RUHÇELEN

Nefes nefese aralarından sıyrılıp en geride duran Beatriss'e ulaştım, onu yaka paça diğerlerinden uzağa, ormana sürükledim. Hiç karşı koymadı, oysa herkes canhıraş bir savaştaydı. Bense Beatriss'i kurtarmanın derdindeydim. Kızı benim gibi 'ruhsuzun kızı' diye anılmasın, annesizliğin acısını hissetmesin diyeydi çabam. Benim hazin sonumdan onu kurtarmak istiyordum. "Beatriss, oradasın biliyorum! İçindeki kötülükle mücadele etmelisin!" Çatlak yabancı bir ses çalındı kulağıma, "Hoşçakal de Beatriss'e ve sabah her haline güldüğün küçük cadısına! Bu beden boş! Ruhsuz! Ve artık benim!" Duyduklarımın tesiri dalga dalga yayıldı zihnimde. Ruhsuzlar konuşmazdı! Gülmezdi! Akıllarının olduğunu bile düşünmüyorduk! Madem konuşuyordu biraz da onunla sohbet edebilirdim öyleyse! "Sen kimsin? Ruhsuzların konuşamadığını biliyorum! Nesin sen! Konuş çabuk! Neden bu bedeni seçtin!" "Çünkü seni takip ediyorum! Dokunduğun her güzelliği, kötülükle değiştirmeye ant içtim! Ben Lilara! Ruhsuzların annesiyim! Onlar konuşamazlar, ama ben konuşurum, gülerim. İntikamla yanar tutuşurum!" Arsız bir kahkaha attı, son cümlesini sesini yükselterek haykırmıştı.