الفصل 2

Saat tam 19:02’ydi. Rüzgar kapının zilini ikinci kez çaldığında hafifçe homurdandı. Sigarasını balkonda söndürmüş, saçlarını eliyle geriye atmış, siyah tişört ve kotla bekliyordu. Kapıyı açtığında karşısında duran kız, ilan fotoğrafındakinden bile sade görünüyordu. Ela. 20 yaşında. Beyaz oversize tişört, kot pantolon, sırtında küçük bir sırt çantası, saçları atkuyruğu. Makyajsız, gözleri biraz çekingen ama bakışları dimdik. “Merhaba,” dedi Ela yumuşak bir sesle. “Ela ben. Geç kalmadım değil mi?” Rüzgar bir an kıza baktı. Sonra kenara çekildi. “Gir. Ayakkabılarını çıkar, parkeler çiziliyor.” Ela içeri girdi. Daireyi ilk görüşte süzdü: Yüksek tavan, eski ama temiz parkeler, salonun ortasında büyük bir kanepe, küçük mutfak, iki kapalı oda kapısı. Boğaz’ın ışıkları uzaktan camdan sızıyordu. Rüzgar kapıyı kapattı, kollarını göğsünde kavuşturdu. “Önce kuralları konuşalım. Sonra odanı gösteririm.” Ela başını salladı. “Tamam.” Rüzgar mutfak tezgâhına yaslandı, sesi soğuk ama netti. “1. Kira: 12 bin. Senin payın şu an ne kadar?” Ela yutkundu. “Şu an 4 bin verebiliyorum. Kalanını telafi ederim. Temizlik, yemek, fatura ödeme… Ne istersen.” Rüzgar bir kaşını kaldırdı. “2. Temizlik: Ev her zaman tertemiz olacak. Haftada iki gün (salı ve cuma) sen üstlenirsin. Banyo, mutfak, salon. Ben kendi odamı temizlerim, sen de kendi odanı.” Ela hemen onayladı. “Sorun değil. Ben zaten temizlik manyağıyım.” “3. Mutfak ortak. Yemek yapacaksan önceden söyle. Buzdolabında kendi rafın var, etiketleme yok ama karıştırma. Bulaşık makinesi varsa sen doldurursun, ben boşaltırım. Sırayla.” Ela gülümsedi. “Anlaştık.” Rüzgar devam etti, sesi biraz daha sertleşti. “4. Gece kuralı çok önemli. Benim uykum… hassas. Kedi miyavlaması, insan fısıltısı beni uyandırır. Başka hiçbir şey uyandırmaz. Bu yüzden: • Gece 00:00’dan sonra yüksek ses yasak. • Kulaklık taksan bile oyun oynama, film izleme, telefonda konuşma. • Fısıldaşmak yok. Kimseyle. • Hayvan yok, zaten ilanında yazıyordu.” Ela ciddiyetle dinledi. “Hayvanım yok, gece erken yatarım zaten. Fısıltı da… sorun olmaz.” Rüzgar bir an durdu, kızın gözlerine baktı. Ela’nın bakışları kaçmadı. “5. Sigara: Ben içiyorum. Sadece balkonda. İçeri duman girmesin. Sen içmiyorsun, iyi.” Ela başını salladı. “Tamam.” Rüzgar derin bir nefes aldı. “Son kural: Kimse birbirinin özel hayatına karışmaz. Arkadaş, sevgili, aile… Kim gelirse gelsin, kendi odasında. Salon ortak ama gece 23:00’ten sonra sessiz. Anlaştık mı?” Ela elini uzattı. “Anlaştık.” Rüzgar bir saniye eline baktı, sonra sıkıca sıktı. Kızın eli soğuktu, ama sıkışı güçlüydü. “Şimdi odanı gösteriyorum.” Koridora yürüdü, sağdaki kapıyı açtı. “Bu senin odan. 12 metrekare, dolap var, çalışma masası var, tek kişilik yatak. Perdeler kalın, ışık az girer. Beğenmezsen söyle.” Ela içeri girdi. Oda sade ve temizdi. Pencereden Beyoğlu’nun ışıkları görünüyordu. Yatağa baktı, sonra Rüzgar’a döndü. “Çok güzel. Teşekkür ederim.” Rüzgar kapı eşiğinde duruyordu. Kız odanın ortasında dönüp etrafına bakarken, bir an göz göze geldiler. Ela’nın gözlerinde minnet vardı, Rüzgar’ın gözlerinde ise… bir şey. Ne olduğunu kendisi de bilmiyordu. “Eşyalarını getir. Yarın taşınabilirsin. Anahtar yarın veririm.” Ela çantasını yere bıraktı. “Bugün getirdim zaten. Sadece bir valiz ve sırt çantası.” Rüzgar hafifçe güldü – ilk kez gerçek bir gülümseme değildi ama alaycı değildi. “Pratiksin. Hoşuma gitti.” Ela omzunu silkti. “Hayatta pratik olmak zorundayım.” Rüzgar kapıyı kapatırken mırıldandı, kendi kendine: “Bakalım ne kadar pratik kalacaksın…” Kapı kapandığında Ela yalnız kaldı odasında. Rüzgar ise salona geçti, telefonunu eline aldı. Ekranı aydınlandı. Babasından yeni mesaj: “Ev arkadaşı buldun mu? Dikkat et. Onlar yaklaşıyor.” Rüzgar telefonu masaya bıraktı, sigara paketine uzandı. Bu kız farklıydı. Ama farklı olmak, tehlikeli olabilirdi.