Villiam, Mira’nın önünde durmuştu. Yaralıydı. Sırtı çizilmişti. Ama pes etmiyordu. “Eğer o kapı açılırsa... Angela bir beden bulur. Bu sefer sadece görünmez bir ruh değil… GERÇEK olur. Ve kimse onu durduramaz.” Ama Mira çoktan kararını vermişti. Defterin son sayfası açıldığında... sayfa kandan yazılmıştı. Sadece üç kelime: TEN. KAN. DÖNÜŞ. ... O gece okulun altındaki mezarlıkta bir şey oldu. Angela’nın gömüldüğü mezar… patladı. Toprak yukarı fırladı, tabut yoktu. Ama yerde bir iz vardı: çıplak ayak izleri… Ve her adım kanlıydı. Mira, okulun çatısına çıktı. Elinde defter, arkasında siyah dumanlar dönüyordu. Ve sonra… gökyüzü karardı. Villiam oraya geldiğinde Mira'nın gözleri artık ona ait değildi. Simsiyah ve ışıltılıydı. Angela oradaydı. Mira'nın bedeninde. “Neden beni yalnız bıraktın Villiam?” “Sen benim kardeşimdin. Ama şimdi… benim ilk kurbanımsın.”
Villiam kılıcını (eski bir kutsal mühürden dövülmüş) çıkarıp Mira’ya doğrulttu. Ama Mira/Angela gülümsedi. “Artık çok geç. Çünkü ben bedenime geri döndüm. Şimdi sıra sende…” Ve üçüncü kapı o an açıldı. Gökyüzünden siyah tüyler yağmaya başladı. Her tüy, başka bir ruhu uyandırdı. Okulun her yerinde kapılar çarpıyor, aynalar kırılıyor, çocuklar çığlık atıyordu. Angela artık bedenliydi. Gerçekti. Ve ilk cümlesini yeniden söyledi: “Ben dönmedim… Hiç gitmedim HAHAHHAHAHAHAH.”
Okul kapatıldı. Televizyonlarda sadece şu cümle vardı: “Bir kız, gece yarısı okuldan çıktı. Elinde siyah bir defter vardı. Yüzü yoktu. Ama gözleri gülümsüyordu.” Angela, artık şehirdeydi. İlk hedefi: Eski sınıf arkadaşları. Ona gülen, dışlayan, inanmayan herkes... Sırayla kaybolmaya başladı.
BU SIRADA VİLLIAM Villiam bir tarikata sığındı.Burası normal insanlar gibi değildi.İçeri girerken herkes ona aynı şeyi fısıldadı: “Ruhlar geldi. Bedenler açıldı. Son büyücü sensin.”Tarikatın başındaki kadın, gözleri siyah ama ağlamaktan kurumuştu.Adı: Morana.
“Angela, Büyü Defteri’nin içinde doğmadı.O, Defter’in ilk sahibi tarafından yaratıldı.Ve sadece kanla mühürlenebilir.”Villiam ne yapacağını sordu. Morana sadece gülümsedi:“Kardeşini öldürmelisin.Ama önce... Mira’yı geri almalısın.Çünkü Angela hâlâ Mira’nın kalbinde yaşıyor.”
MİRA (İç savaş) Angela her şeyi kontrol ediyordu…Ama bir gece Mira uyanır gibi oldu.Kendini karanlık bir odada buldu.Duvarlar kırmızı.Karanlık bir masa.Ve karşısında oturan... Angela.
Angela, gözlük takıyordu.Ciddi ve soğuktu.Bir öğretmen gibiydi.“Benden kurtulamazsın. Çünkü sen bensin artık.” “Ama istersen... beraber yürüyebiliriz. Tüm şehir bizim olur.”Mira ağladı.“Ben sadece yalnızdım…VE YANLIZ OLMAKTAN MUTLUYDUM!”
ARTIK BUNA KATLANAYAMACAĞIM!
-Bölüm sonu-
