Okul sessizdi. Teneffüs zili çalmıştı ama kimse konuşmuyordu. Çünkü o sınıfta… hâlâ Angela’nın kanı vardı. Temizlik görevlisi defalarca yıkamıştı o köşeyi ama o kırmızı leke asla çıkmıyordu.Angela'nın sırası boştu.Ama bazen… gece lambası açık unutulunca…O sırada biri oturuyormuş gibi görünüyordu.O gün yeni bir öğrenci geldi. Adı Miraydı.Kıvırcık saçlı, gri gözlü, tuhaf bir havası vardı. İlk geldiği gün herkes ona bakıyordu. Ama Mira, sadece boş sıraya bakıyordu. Angela’nın oturduğu yere.
Öğretmen, “O boş sıraya oturabilirsin Mira” dedi.Mira, tek kelime etmeden oturdu.Ve sonra çantasından eski, yıpranmış bir defter çıkardı.Aynı Angela’nın defteri gibiydi…O gece, okulun güvenlik kamerası dondu.Saat 03:06’da, sınıftaki sıralar kendiliğinden devrildi.Tahtaya, tebeşirle yazılmıştı:“BENİ UNUTTUNUZ. AMA BEN BURADAYIM.”İmza: Angela.
Mira, her teneffüs herkes bahçedeyken sınıfta kalıyordu.Sessizce büyü defterini açıyor, sayfalara eski Latin harfleriyle notlar alıyordu.Ama bir gün, defterde bir sayfa kendi kendine yandı.Sayfada sadece şunlar yazıyordu:> "Sen benim yerime geçemezsin."— AngelaMira başını kaldırdı, sınıfta yalnız değildi.Arkada, buğulu camın önünde, Angela’nın silüeti belirdi.Saçları ıslak, gözleri simsiyah...Ama gülümsüyordu.
“Ben dönmedim,” dedi Mira fısıltıyla.“SEN BENİ SEÇTİN, ANGELA.”O anda defterin sayfaları kendi kendine çevrilmeye başladı.Duvarlardan sarkan gölgeler sınıfı sardı.Angela'nın ruhu sadece hayalet değildi artık.O, Mira'nın bedenine girmeye çalışıyordu.Ve o gece… okulda bir yangın çıktı.Kütüphane yanmıştı.Ama küllerin arasından tek bir şey sağlam kalmıştı:> Angela'nın ilk büyü defteri.
Yangından sonra okul 3 gün kapalı kaldı.Ama Mira her gece o okula gizlice gidiyordu.Çünkü büyü defterinde yeni bir harita belirmişti.Okulun altına inen gizli bir geçit…Adı: Mahzen-0O gece Mira elinde defterle mahzene indi.Demir kapı açıldığında nefesini kesti:Duvarlarda çizimler vardı. Çocuk figürleri, gözleri oyulmuş, elleri zincirliydi.Ve tam ortada bir heykel…Angela’nın yüzüyle yapılmış gibi.Mira yaklaştı, heykelin gözünden siyah bir sıvı damlıyordu.Defteri heykelin önüne bıraktı.Ve o anda... heykelin gözleri açıldı.Angela’nın sesi çınladı:> “Ben ölmedim. BEN UNUTULDUM.”
Tam o sırada biri Mira’nın omzuna dokundu.Arkasını döndü.Bir çocuktu. Angela’nın kardeşi… Villiam.Saçları dağınık yüzünde kesik darbeleri Angela'nın ölümünden sonra ortadan kaybolmuştu.
Mira yutkundu ve Villiam'a baktı ve...
-Bölüm sonu-
