~Umay’dan~
“Ama senin gibi bir liselinin bir suikastçıyla nasıl bir alakası olabilir ki.”
Bu sözleri sarf ettiği sırada ben onun gözlerinin içine bakıyordum. Gözleri sarının en koyu tonu ile kahvenin en açık tonunun arasında sıkışıp kalmış bir kırmızıydı sanki. Onu ilk net olarak gördüğüm andan beri içimde sanki evimdeymiş gibi bir his oluşuyordu. Gözleri de bu ev hissini en yoğun hissettiğim şeylerinden biriydi.
Bunu dedikten sonra bir iç çekti ve tam bir şey diyecekken telefonu çaldı. Benim yanımdan ayrılıp masasından telefonu alıp kapıdan çıkmadan önce eski ciddiyetine bürünüp
“Sakın kaçmaya çalışma!” dedi.
Başımı sağa sola salladım.
“Asla!”
Bana son bir kez baktı ve dışarı çıktı. Çıkmasıyla beraber bileklerimdeki ipi karnıma doğru hızla çekerek ipi koparttım. Ellerimi acıyla ovuşturdum.
“Hayvan ya , ellerime kan gitmiyor. Bu ne sıkı bağlamaktır, büyükbaş bağlıyor sanki!”
Ellerim acımayı bıraktığında zaman kaybetmeden ayaklarımdaki ipleri de çözdüm ve elim saçlarıma gitti. Saçlarımı ellerimle hafifçe düzelttim ve enseme doğru gizlediğim tel tokamı çıkardım ,hiç vakit kaybetmeden kapıya gittim. Tam zorlayacakken dışarıdan gelen hararetli konuşma sesleri beni durdurdu.
“Beni iyi dinle Özgür. Ben bu kızı öldürmem, o kadar.” Diyordu beni kaçıran. Karşıdan gelen otoriter erkek sesini ise anında tanımış ve buz kesmiştim.
“Seni bu şekilde mi yetiştirdim lan it herif. Ne demek öldüremem. Bana karşı mı çıkıyorsun. Bu kadar yıl sonra hem de! Baban bile sana sahip çıkmadı lan piç kurusu. Ben seni sokağa atsam babanın da dediği gibi senden hiç bir bok olmaz. Ferit haklıymış. Keşke seni alıp da adam etmeye çalışmasaydım!”
Her cümlesiyle farklı bir duyguyu hissettiren adam benim öz dayım Özgür’den başkası değildi. Dedikleri şeyler içimdeki hislere adeta yapboz gibi birleşiyor, neden böylesine rahatsız hissettiğimi anlıyordum. Ferit amca babamın en yakın arkadaşlarından biriydi. Ama Ferit amca böyle biri olamazdı. Dayım olacak o haysiyetsizi en başından beri hiç gözüm tutmamıştı. Fakat Ferit amcayı küçüklüğümden beri tanıyordum ve sürekli evimize gider gelirdi.
Ben anılarımın içinde kaybolurken içeriden tekrar ses geldi.
“Öldüremem demedim ,öldürmem dedim!” dedi kendini tamamlarcasına.
Ben bu sözleri dinlerken içeriden gelen ses bir anda kesildi ve iki taraf da sessizleşti. O sırada kapı açıldı ve ben daha ne olduğunu anlayamadan katilimin ayaklarının dibine doğru düştüm.