"Biraz dinlensin ve kendini çok fazla yormasın, avukatlık evet, güzel bir iştir ancak aynı zaman da da çok yorucudur. Hemşire arkadaşlar birazdan gelip serumu yenileyecekler. Tekrar geçmiş olsun" doktor beyin konuşması bittiğinde hala gözlerim kapalıydı ancak bilincim yerindeydi, hemen sağımdan bir ses yükseldi "Ne yaptın sen be kızım. O adam seni çok mu yordu? Çabukcak gözlerini aç, bak annemler de perişan oldu" abim koltuğundan kalkıp kapıya yöneldiği sırada gözlerimi zorlanarak açtım ve "Abi" dedim sesim abimin anında bana dönmesini sağlamıştı "Aylin! Kızım! İyi misin?" Üzerime koşup anında hastane odasında ki büyük pencereye baktı ve annemler olduğuna emin olduğum kişilere haber verdi, bir dakika sonra da hâlsiz olmadığım annemlerin odaya büyük bir hızla girmesiyle kanıtlandı.
Annemlere ve abime iyi olduğumu inandırdıktan sonra "Peki bana ne oldu? Neden hastanedeyiz?" Dedim, ancak hiçbir şey dinleyemeden bir hemşir geldi ve dinlenmem gerektiğini bu yüzden bizimkilerin dışarı çıkmasını söyledi. Ancak merakım sağlığımdan bile önemliydi annemlere dönerek "Anne bak ben iyiyim. Merak etmeyin" dedim ve hemşir'e dönerek "Ancak, abim biraz daha burada kalabilir mi? Önemli" diyerek izin istedim ve neyse ki kolay bir şekilde iznimi aldım. Herkes odadan çıktıktan sonra abime meraklı gözlerle baktım ve abimin anlatmasını sağladım "Ben iş yerine geldiğimde başında White vardı, seni yalıyor ve uyandırmaya çalışıyordu. Hemen başına darbe alıp almadığına baktım ve başının kanadığını görmemle büyük bir sarsıntı yaşadım, hemen annemlerin evine gidip önce White'ı bıraktım ve koşarak evden çıktım, annemlere de durumunu arabada telefonla verdim. Onlar da hastaneye geldiler, iki gündür gözlerin kapalı yatıyorsun kızım. Eğer bir gün daha yatsaydın koma teşhisi konulacaktı, çok korktuk" dediğinde aklıma yaşadığım olay gelmişti "Doğru, White!" Dedim çığlık atarak, abim ne olduğunu anlamamıştı ve bana öylece bakıyordu. Hastanede olduğumu hatırladığım için sesimi biraz daha alçaltarak konuşmaya başladım "Sen geldiğinde White nasıl biriydi?" Dedim, abimin neden bu "saçma" soruyu sorduğuma dair birkaç şey söyleyeceğini bildiğimden abim dudaklarını araladığı sırada "Hayır, lütfen sadece benim sorduğum sorulara cevap ver" dedim ve soruyu yineledim "Sen geldiğinde White nasıl biriydi?" Dedim ve sessizlik içinde abimi bekledim "Biri değildi ancak bir hayvandı" dediğinde kendimi sorgulamaya başladım, hayal olamayacak kadar yakışıklıydı ve olması gerekenden fazla gerçekçiydi. Abim "Sen neyden bahsediyorsun Aylin? Sen söyleyince aklıma geldi de arabada sürekli 'White, White insan' diye söylendin. Doktora bunu da anlattım ama o sadece bir halisünasyon gördüğünü söyledi" dedi ve benim olayları anlatmamı sağladı.
Tüm yaşananları anlattıktan sonra abimin'in bana inanacağını düşünmüştüm ancak ilk dakikalar hiçbir şey söylemedi, sonra da zaten hemşir gelip odadan çıkması gerektiğini söyledi, abim çıktıktan sonra yapabileceğim en iyi şey olan uyumayı seçtim.
Serumum bittikten sonra hastaneden ayrıldık, eve gitmeyi o kadar çok istiyordum ki. Abimle ben aynı araba da giderken annem ve babam kendi evlerine doğru hareket etmişti
Bitmek bilmeyen yolculuğun ardından sonunda eve varabilmiştik, hareket edemeyecek kadar yorgun olduğumu gören abim beni kucağına alıp eve girdi ve kapıyı kapattı. Ben de kendimi derin bir uykuya bıraktım.
Gözlerim açıldığında sadece bir evin değil bütün sokağın harabeler içinde olduğunu gördüm, içimde ki ses ileri gitmem gerektiğini söylüyordu ancak merakım herşeyden öteydi. Derin bir nefes alarak sokağın sonunda ki eve doğru yürüdüm ve tam önünde durdum. Derin nefesler alarak merdivenleri tırmandıktan sonra malikanenin içerisine girdim, içerisinde yalnızca iki oda vardı. İçimde ki bir ses hareket etmemem ve bu evden çıkmamı söylese de sanki bedenim benim isteğim dışında hareket ediyordu, içeri bilinçsiz bir şekilde görmemle masada parlayan bir kolye gördüm, elimi yavaş yavaş kolyeye uzatırken bir anda "Aylin, hadi uyan kuzum, canım kızım, hadi akşam oldu yemek yemen lazım" bu ses anneme aitti. Gözlerimi yavaşça araladığımda annemin elinde tepsiyle kapıyı kapattığını görünce yatağımdan kalkıp annemin kapıyı kapatmasına yardım ettim, annem "Kızım, abin arabada birşeyler sayıkladığını söyledi. White'ın insan olduğunu sayıklamışsın" dediğinde boğazımı temizleyip "Yok annem, hayal gücüm işte" annemi kestirip attıktan sonra çorbamı içmeye başladım, annem yemeğimi bitirinceye kadar yanımda durduktan sonra biraz daha dinlenmem için odadan çıkıyordu ki "Anne, abimi çağırır mısın?" Dedim annem elinde ki boş tepsiyi kapının yanında ki çalışma masama koyduktan sonra "Kızım? Sen iyi misin? Tamam, abine düşkünsün ama bu hastaneden sonra sanki daha bir abine düşkün gibisin" dediğinde "Sadece yanımda olmasını istiyorum" dedikten sonra annem odamdan çıktı, sadece birkaç dakika sonra abim elinde bir kahvaltı tabağıyla girdi "Yemeğini yedikten sonra gelseydin keşke" dedim. Gözlerinden yorgunluk ve uykusuzluk akıyordu "Senin için her yere giderim küçük yıldız" dediğinde gülümsedim. Küçük yıldız abimin küçüklükten beri bana taktığı isimdi, hayat dolu olmam,her işin altından çıkmam ve dünyanın çoğu yerinde ki insanların beni tanımasını geçmişten gördüğü için, bana "yıldız" veya "Ünlü yıldız" diye seslendirdi.
Odanın kapısını kapattıktan sonra yatağımın ucuna oturup "Evet, küçük yıldız. Beni görmek istemişsin" dedi, aslında birşeye ihtiyacımın olmadığını biliyor lakin yine de soruyordu. Derin bir nefes aldım ve "Biraz dertleşmek istiyorum desem?" Dedim konuşnak istediğimi belirterek, yatağımın ucuna oturdu ve "Konuşmaya başlamadan önce, ben seni hastaneye götürürken sen arabada 'White insan' tarzı şeyler sayıklıyordun" dedi bana endişeyle bakıyordu "Benim de konuşacağım konu bununla ilgili zaten" dedim, abim bana biraz daha sokuldu ve "O halde tüm dikkatimle seni dinliyorum" dedi ve güven verici bir şekilde gülümsedi.
Bütün yaşadıklarımı anlattığımda abim bana baktı ve tebessüm ederek "Sanırım biraz fazla yoruldun, biraz dinlen" dedi, ben yüzümü okşarken o da odadan çıktı ve "Bir saate tekrar gelirim" dedi ve beni odamda düşüncelerle baş başa bıraktı.