Chapter 5

Gece, Elara’nın evine sessizce çökmüştü. Işıklar kapalıydı ama karanlık huzur vermiyordu; aksine, duvarların arasında yankılanan bir bekleyiş vardı. Saatine kaçıncı kez baktığını bilmiyordu. Kael hâlâ yoktu. Telefonu masanın üzerinde, ekranı karanlıktı. Elara mesaj yazmayı bırakmıştı artık. Yazdığı her “Neredesin?” cevapsız kalmış, her sessizlik daha ağır bir hale gelmişti. Numaranın kapalı olmadığını fark ettiğinde içindeki endişe korkuya dönüşmüştü. Kapı zili çaldığında irkildi. Saat geç olmuştu. Bu saatte kim gelirdi? Kalbi hızlandı. Bir an, saçma bir umutla Kael olduğunu düşündü. Ayağa fırladı, kapıya yürüdü. Kapıyı açtığında gördüğü kişi Kael değildi. Mert. Elinde montu vardı, yüzü yorgun ama tanıdıktı. Elara bir an durdu. Onu beklemiyordu ama… bir yanıyla bekliyormuş gibi hissetti. “İyi misin?” dedi Mert. “Sana ulaşamadım.” Elara cevap vermedi. Kapıyı açık tuttu. Mert içeri girdi. Ev hâlâ Kael’in kokusunu taşıyordu; Elara bunun farkındaydı ama Mert değildi. “Kael’den haber var mı?” diye sordu Mert, sesinde ölçülü bir merakla. Elara başını iki yana salladı. “Yok.” Sessizlik çöktü. Mert montunu koltuğa bıraktı, etrafa baktı. “İstersen bu gece yalnız kalma,” dedi. “Yanındayım.” Elara bunu reddetmedi. Reddedecek gücü yoktu. Mutfakta su içtiler. Konuşmalar yüzeyseldi. Kael’in adı fazla geçmiyordu; geçtikçe Elara’nın boğazı düğümleniyordu. Gece ilerledikçe Elara koltukta otururken farkında olmadan ağlamaya başladı. Sessizce. Mert bunu gördüğünde yanına geldi. “Hey,” dedi yumuşakça. “Elara…” Elara başını kaldırdığında gözleri kızarmıştı. “Bir anda gitti,” dedi. “Hiçbir şey söylemeden.” Mert tereddüt etti ama sonra kolunu Elara’nın omzuna koydu. Elara başını onun omzuna yasladı. Bu bir rahatlama değildi; daha çok düşmemek için tutunmaktı. Bir süre öyle kaldılar. Sonra Mert ayağa kalktı. “Ben gideyim,” dedi. “Ama sabah yine gelirim.” Elara başını salladı. Kapıya kadar uğurladı. Mert çıkmadan önce bir an durdu, Elara’ya baktı. Bir şey söylemek ister gibi oldu ama vazgeçti. Kapı kapandı. Son Elara yalnız kaldığında ev daha da sessizleşti. Yatağa gitti ama uyuyamadı. Kael’in yastığına dokundu. Telefonunu aldı, bir kez daha mesaj yazdı. “Lütfen.” Mesaj bu kez gitmedi. Ekranda tek bir şey yazıyordu: Numara geçersiz. Elara dondu. O gece, Kael’in sadece gitmediğini, hayatından silindiğini ilk kez fark etti.