Bugün babam için çok önemli bir gündü. Ben daha nedenini tam olarak bilmiyordum fakat işi ile ilgili olacağını anlamıştım. Babam hazırlanırken ben dışarıda oynamak istemişim. Babam onayladığı gibi direkt bisikletimi alıp dışarı çıkmıştım. Kapının demirleri sıcaktan yanıyordu. Hızlıca çıktım.
Aslında dışarı çıkmak istememin nedeni babamı bu sabah annemin fotoğrafına bakarken görmemdi. Bana her ne kadar üzülmediğini söylese de benim yanımda ağlamak istemediği için kaçıyordu. Daha küçüksün diyerek geçiştiriyordu.
Küçüktüm daha 7 yaşındaydım fakat babam polis olduğu için her seferinde ona göre eğitilmiştim. Ona göre bilgilendirilmiştim. Sanırım annem hakkında tek bildiğim şey denizcilik ile uğraşması ve denizde bir kaza sonucu ölmesi. Belki de yaşımın verdiği etki ile bu konu hakkında çok düşünme fırsatım olmadı. Elbet düşüneceğim bunu biliyorum.
Mavi bisikletime bindim ve bulunduğum caddeden uzaklaştım. Denizin manzarası aşırı hoşuma gidiyordu. Her an annem çıkıp gelecek gibi hissediyordum. Tabi ki gelmiyordu ama düşüncesi bile mutlu ediyordu. Denizin dalgaları neredeyse beni ıslatacaktı. Dalgalardan kaçarken bir şeyimin düştüğünü hissettim. Kolyem, anneme ait olan kolyem. Bisikletimden inmek için ayağımı kaydırdım. Tam o sırada bisikletle gelen çocuğun frenlerinin tutmadığını fark ettim. Ben kaçamadan bana çarptı. Bisikletimin bir yana benim başka bir yana savrulduğumu hissettim. Kalkmak istedim ama başta canım çok acıdı. Tekrar denediğimde kalktım fakat çocuk çoktan toparlanmıştı. Kahverengi saçlarının arasındaki sarı ve mavi karışımı gözlerinin çenemde olduğunu fark ettim. Ne olduğunu anlamak için elimi attığımda kolum gibi kanadığını anladım.
Hemen toparlanmam gerekti ki buna fırsat kalmadan etrafıma onlarla insan gelmişti. Uzaktan Ahmet abiyi gördüm. Telefonla konuşuyordu evet bence de babamı arıyordu. 10- 15 dakika sonra babam gelmişti. Beni ve bisikletimi arabaya koydu her yerim acı içindeydi ve son hatırladığım babamın beni kucağına almasıydı...