Ölüm İzmaritleri

Tarih yeniden tekerrür etmişti.Kartlar dağıtıldı,kalem kırıldı. O gece doğan bebeklerin kaderi aynı değildi fakat hepsi de aynı hayatı yaşayacaktı.O gece bir bebek doğdu,o bebek ölümü simgeliyordu. Kaderini kendisi seçememişti fakat hayatını kendi elleri ile yazacaktı. Kalemi eline aldı,hayatının her bir anını satırlara döktü.Kalemdeki mürekkep değildi,aldığı ve alacağı nefeslerin kanlarıydı.O ölümün son perdesiydi,o bir annenin feryadıydı,o bir çocuğun çığlıklarıydı. Kalbi idam masasına oturmuş gibi kalbine bir acı saplandı.Kaburgaları kırılacakmış gibi acıyordu fakat duramazdı,bir kez vicdanının sesini dinlerse oturduğu tüm mahkemeleri kaybederdi.O vicdanının sesini susturmuştu,öldürmüştü onu. Eline siyah eldivenlerine geçirdikten sonra işlediği cinayete baktı,fazla kusursuzdu. Cesede imzasını attıktan sonra hızla oradan uzaklaştı.Motorunu çalıştırdığında motordan kükrer gibi bir ses geldi.Hızlı bir şekilde motorunu çalıştırıp depodan uzaklaştı.Eve gittiğinde motorunu durdurdu.Ev özel bir koruma sistemi ile korunuyordu.Eldivenlerini çıkardıktan sonra yaktı.İşlediği cinayetlerden arkasında kalan tek delil imzasıydı.Ev her zaman olduğu gibi sessizdi.Üstüne siyah bir kazak giydikten sonra odasın dan çıktı.Salona indiğinde onu gören çalışanlar salondan uzaklaştı.Onu görenler ondan korkuyordu. Ona bakıldığında bile ölümü simgelediği belli oluyordu.Masanın üzerindeki gazeteyi eline aldığında bugün işlediği cinayeti gördü.Öldürdüğü adam kırklı yaşlarındaydı, küçük bir kız çocuğunu taciz etmeye kalkmış bir şerefsizdi.O adaletin olmadığı bir ülkede kendi adaletini dağıtıyordu. O Hisar Karaca'ydı.Yazarın kaleminden,kalbimize işleyen korku dolu bir adamdı.O gece bir çocuk doğdu,kimse onu istemedi,kimse onu sevmedi fakat o çocuk kendini sevdi.Kendi yaralarını yine kendisi sarmayı öğrendi.O çocuk kendi adalet terzisini kurdu ve kendi adaletini dağıttı. Lakin kimse onu sevmedi,herkes ona katil gözüyle baktı fakat o sadece bunlardan ibaret değildi.O bir katilden çok bir zamanlar herkes gibi bir çocuktu.İnsanlar bunu unutmuştu fakat o bunu onlara acı bir şekilde hatırlatıyordu. Bu gece işlediği cinayet ilk değildi ve hiçbir zaman son olmayacaktı.O vicdan mahkemesinde kaybetse bile kendi mahkemesinde kazanacaktı.