O fırtınalı gecenin ve Alan'la yaşanan büyük hesaplaşmanın ardından geçen üç hafta, Marianne ve Connell için hayatlarının en sakin, en gürültüsüz dönemi olmuştur. Dublin'deki küçük öğrenci evinde, dış dünyanın tüm kaosundan uzak, sadece birbirlerinin varlığıyla iyileşmektedirler.
1. Sahne: Sabahın Sıcaklığı (Dublin'deki Ev)
Güneş ışığı, odanın ahşap zeminine ve yatağın üzerine yumuşacık süzülmektedir. Dışarıda Dublin'in o tatlı esintisi vardır. Connell mutfakta kahve demlerken, Marianne üzerindeki bol mavi kazakla arkasından yaklaşır ve kollarını onun beline dolar. Başını Connell'ın sırtına yaslar.
Connell elindeki bardağı bırakıp Marianne'e döner. Saçlarını yavaşça kulağının arkasına iter. Artık aralarında ne lise yıllarının o korkak çekingenliği ne de geçmiş kırgınlıkların gölgesi vardır.
Connell: (Fısıldayarak) Günaydın. Çok güzel uyuyordun, uyandırmak istemedim.
Marianne: (Gülümser, gözleri ışıldamaktadır) Senin kokunla uyanmak... Hayatım boyunca hissettiğim en gerçek, en güvenli şey.
Connell: (Alnını Marianne'in alnına yaslar) Artık hiçbir yere gitmiyorum, Marianne. Buradayım. Her sabah, her gece... Sadece seninleyim.
2. Sahne: Kabul ve Gelecek
Connell'ın New York'taki prestijli yazarlık programından kabul aldığı mektup masanın üzerinde durmaktadır. Ancak bu kez, orijinal hikayedeki o hüzünlü ayrılık kararı yerine, aralarında bambaşka bir bağlılık bağı kurulur. Connell mektuba bakar, ardından Marianne'in ellerini tutar.
Connell: Gitmeyeceğim Marianne. New York ya da başka bir yer... Sensiz hiçbir kelimenin, hiçbir başarının benim için bir anlamı yok. Benim evim burası, senin yanın.
Marianne: (Connell'ın yanağını okşar) Hayır, gitmelisin Connell. Senin yeteneğin dünyayı görmeli. Ama bu kez aramızda mesafeler olsa da ayrılmayacağız. Çünkü biz birbirimizin içine o kadar işledik ki, dünyanın öbür ucuna da gitsen, ben senin her satırında, her nefesinde olacağım. Ve bu kez ben de seninle geleceğim. Birlikte gideceğiz.
Connell: (Gözleri dolar, içtenlikle gülümser) Gerçekten mi? Benimle gelir misin?
Marianne: Senin olduğun her yer benim gökyüzüm, Connell.
3. Sahne: Çemberin Tamamlandığı Yer (Sligo Sahili)
Yola çıkmadan önce, her şeyin başladığı ve o hüzünlü karşılaşmayı yaşadıkları Sligo sahiline geri dönerler. Ancak bu kez gökyüzü gri veya fırtınalı değildir. İrlanda sahili, hayatlarında ilk kez bu kadar berrak, durgun ve altın rengi bir gün batımıyla parlamaktadır.
O meşhur patika yolda el ele yürürler. Rüzgâr hafifçe esmekte, dalgalar kıyıya usulca vurmaktadır. Artık kaçmıyorlardır; geçmişle, kasabayla ve kendileriyle tamamen barışmışlardır.
4. Sahne: Sonsuz Teslimiyet (Romantik Son)
Uçurumun kenarında, okyanusa bakan o tepede dururlar. Gün batımının sıcak turuncu ve pembe ışıkları ikisinin de yüzünü aydınlatmaktadır. Connell cebinden, annesinin lise mezuniyetinde ona verdiği ve kendisi için en değerli şey olan o sade gümüş zincir kolyeyi çıkarır. Yavaşça Marianne’in boynuna takar.
Connell: Bu zincir bendeyken hep senin sıcaklığını aradım. Şimdi ait olduğu yerde. Marianne, hayatımın sonuna kadar, hangi şehirde, hangi gökyüzünün altında olursak olalım... Ruhumu ve kalbimi sadece sana emanet ediyorum.
Marianne: (Kolyeye dokunur, gözlerinden mutluluk gözyaşları süzülür) Biz birbirimizi kurtardık Connell. Birbirimizin hayatını tamamen değiştirdik.
Connell: (Uzanır, Marianne'in gözyaşını öperek siler) Seni seviyorum Marianne. Her şeyden çok.
Marianne: Seni seviyorum Connell. Sonsuza kadar.
Sıcak gün batımının altında, İrlanda'nın o eşsiz ve sonsuz doğasının tam ortasında, birbirlerine sımsıkı sarılırlar ve dudakları uzun, derin, tüm geçmişi unutturan muhteşev bir öpücükle buluşur. Kamera onlardan yavaşça uzaklaşırken, arkalarında uzanan sonsuz deniz ve birbirini bulan iki ruh, altın sarısı ışıkların içinde adeta tek bir vücut haline gelir.
- SON -
BURAYA KADAR OKUDUYSANIZ TEŞEKKÜRLER ARKADAŞLAR 🌼🌺🌹