Sabah alarm sesiyle uyandım.Kendi kahvaltımı hazırladım.Hazırlanıp evden çıktım.sınıfa girdim Güneş kapıda beni bekliyordu eylenceli bir tavırla:
-günooo hoşgeldinn.
Dedi bende neşelendim:
-günooo hoşbuldum.
Dedim Güneş:
-ooo karargın hanım bu gün neşelisiniz,sizi özlemedim de değil.
Ben çok mutlu olmuştum.Çünkü ilk defa bana biri böyle konuşuyordu.
-Bende seni özledim, ama gel bişeyler anlatıcam inşallah neşeni altüst etmem.
-Hayır sen beni neşelendirirsin aksine.
Dedi sonra sırada dün akşam yaşadıklarımı anlattım. Sonra o dedi ki
-Olsun senin iyi benim annemle babam ayrı ben babamla kalıyorum. Onlarda büyük bir tartışmayla boşandı. Aslında bu iyi oldu biliyor musun? Hiç kavga edemiyorlardı. Çünkü birbirleri yoktu.
-ee sen nasıl bu kadar mutlu oluyorsun, hiç üzülmüyor musun?
-tabiki üzülüyorum. Ama dışıma vurmuyorum. İçimde yangın kopuyor, ama duygularıma sahip çıkıyorum.bilmiyorum niye ama yapabiliyorum. Demek ki ben bu olsun istiyorum.
-Güneş ne güzel konuşuyorsun sen şair gibi. Tamam bundan sonra yapmaya çalışacağım.
Dedim o an anladım Güneş'in benim neşe kaynağım olduğunu. Bana iyi geldiğini, neşelendirdiğini. Neyse sonra öğretmen geldi. Ders falan filan işledik.okuldan sonra Güneş bana bir kafeye gitmemizi teklif etti. Ben olur dedim. Güneş
-ben bir babamı arayayım, izin alayım. Sende ara.
-Gerek yok onlar için ben yokum ki.
-Varsın doğa kendini güçsüz görme.
Dedi o sözünden sonra babamı aradım:
-alo baba
-efendim kızım
-ben bu gün arkadaşımla buluşacağım.
-paran var mı?
-var
-tamam fazla geç gelme.
-tamam görüşürüz.
Aooo size söylemeyi unuttum benim annemle sorunum var babamın annemle sorunu var. Ama ne babamın ne benim birbirimizle sorunu yok.neyse Güneşe babamın izin verdiğini söyledim. Onunda babası izin vermiş. Kalkan kafeye gittik. Muhabbet ettik.sonra evlerimize dağıldık.
Evde yine aynı şeyler oldu. Tek değişen abim ege ile muhabbetimizdi