Ameliyattan bir gün önce ailecek pikniğe gittik en mutlu olduğum gündü diyebilirim korku ve mutluluğu aynı anda yaşamak neymiş onu da o anda anladim . Mutlaka sende duymussundur ameliyat tesellisini " zaten uyuyup uyanacan bitecek ", " hiçbir şey hissetmieceksin" bu cümlelere kanıp uyudum .Salı günü saat 09.00 hastaneye gittim saat 16.00 gibi ameliyata alırız dendi zaman hiç bu kadar yavas akmadigini sanıyordum . Saat 16.00 yatakla degil de tekerlekli sandalye ile ameliyat bölümüne geçtik ailem yanımda değil artık tek hissediyordum , içeri geçince doktor geldi ," bakınca 15 dk ilk bir iş gibi duruyor kafatasınin üstünde olduğu gibi dedi " çok çok sevindim . Ardından herkesin beni teselli etmek için kullandığı cümle yerine " LOKAL ANESTEZİ yapacaz uyutmayacam seni dedi " ve ben tabiki KORKUSUZ ve GÜÇLÜ olmam gerekiyor yaa tamam dedim ama o an ömür boyunca gözümün önünde olabilecegini tahmin edemedim , zaten 15 dk hemen biter diye düşündüm. Ardında elinde jilet ile geldi uzun ve gür bir saçım olduğunu bu onun ameliyatı için sorun çıkarabileceği ondan dolayi da biraz kesmem gerekiyor dedi .Çok üzüldüğümu gözümden anladi herhalde çünkü 14 yaşında ergen bir geç kız dış görünüşü hariç neyi düşünecek ki . Yuvarlak bir su kapagi düşün o boyutta kesecem dedi ve gerçekten sözünü tuttu çok az kesti bu onun ameliyatıni zorlasada çok kesmedi. Saç kesiminden sonra ameliyat başladı kafamı kesiyor hissediyorum sesi de geliyor ama canım açılmıyordu,kan bezlerini görüyordum sesler artıyordu doktor sürekli uyuma diyordu beni konuştuyordu ve bu durum beni çok ürküttü,hani demiştim yaa 09.00 da geldim ameliyat 16.00 de denice zaman geçmedi aslında geçmiş çünkü uyanık bir ameliyat da Zaman daha da yavasmis , kendimi teselli ediyorum aslında 15 dakika sen geçmesini isteğin için geçmiyor diye . Sonra doktor " ayağa kalabilirsin aferin iyi dayandın" dedi ,15 dakika sandığım ameliyat aslidna 47 dakika sürmüş .Ama doktorun o aferin değişi kendimi güçlü hissettirdi. Kafadan çıkan şeyleri görmek ister misin dedi ,Hani güçlüyüm yaa hayır diyemedim (keşke deseydim) et parçası ve küçük kemik gibi bir şey vardı .İ küçük kemik parçasınin nasıl hayatımi zorlayacagini bilmeden ona baktım.....
Chapter 2
BİR ANDA BÜYÜDÜM
End of chapter
0 comments
No comments on this chapter yet. Write the first one.