Eve geldiler ve Melis'in annesini bulamadılar. Son olarak yatakodasına gittiler, bakmadıkları sadece orası kalmıştı. Babası kapıyı tıklatarak içeri girdi usulca. Melis'in Annesi yatakta oturmuş ağlıyordu. Babası Melis'in orda kalmasını umursamayarak kapıyı kapattı. Melis'in küçük burnu ile kapı arasında sadece tek bir santim vardı. Melis alnını kapıya yasladı yavaşça. İçeride konuşulanları duymak istiyordu.
"Noldu Zeynep niye ağlıyosun? "
"Daha ne olsun Murat! Arda gitti işte, artık ekmek almamız gerektiğinde 'Arda hadi git de ekmek al diyemeyeceğim. Yada 'Melis'in canı sıkılmış, parka götür ' diyebileceğim biri olmayacak.. "
Melis bunları duyunca gözleri doldu. Gidip pembe tabletini uğur böceği ve kara kedi'li yatağının üstünden aldı. O çok sevdiği pembe rengi, çok cıvık geliyordu artık ona.
Artık bi abisi yoktu onun. Ama bir şey o zaman yoksa, hiç olmaz diyen biri varsa şuan da okumayı bırakıp yorumlara "Ben" yazsınlar. Melis için de öyleydi. Hem, kim nerden bilebilirdi ki birkaç dakika sesini duyduğu adamı gelecekte abisi yerine koyacağını..?