MATHEMDEKİ RUH

"Şakayık en sevdiğim çiçek ama ne anlatacaksın?" Diye sorduğumda hafif öksürerek sorumu yanıtladı. "Şakayık çiçeğinin burada yani Arafta ne anlama geldiğini sana anlatacağım," dediğinde heyecanlandım. Çünkü en sevdiğim çiçekti ve onun burada bir anısı olması beni heyecanlandırmıştı. "Araf ilk kurulduğunda buraya iki tane ruh gelmiş. Biri kadın öbürü ise erkekmiş. Burada tanıştıkça ikisinden başka kimse olmadığı için konuşmaya başlamışlar, arkadaş olmuşlar.  Üzerinden biraz zaman geçince erkek olan ruh insâni duygular beslemeye başlamış. Kıza aşık olmuş, sürekli onu görmek istiyor, sürekli yanında tutmak istiyormuş. Araf'ta ruhâni evlilik gerçekleşmediği sürece bunlar mümkün değilmiş. Eğer ruhâni evlilik olmadan bunu gerçekleştirirlerse ikisi de direk cehenneme gönderilecekmiş. Belirli ruhâni bir yasa olmadığı için onu ikisinin belirlemesi gerekiyormuş. Bir gün buraya gelmişler ve erkek olan kıza vermek için bir kaç tane şakayık toplamış. Şakayıkı kıza verirken şu kelimeleri sarf etmiş. "Benimle ruhâni evliliği kabul eder misin?" Diye sorduğunda kız ne duraksamış nede sorgulamış düşünmeden. "Evet," demiş," dediğinde bu işin sonunu tahmin edebiliyordum. Ateş gene her zaman ki gibi benimle şansını deniyordu. Cevabını bildiği soruları sormak tam ona göre bir hareketti. Şakayık çiçeğini bana uzatıp konuşmaya devam etti. "Benim sana insâni bir duygum var mı? Yok mu? Bilmiyorum. Tek bildiğim şey seni istediğim, Yosun gözlü." Tüm cesaretini toplarcasına konuşmaya devam etti. "Ruhâni evliliğimi kabul eder misin, Yosun gözlü."