LUHREMA

"Aşk, bir varlığın başka bir varlıkta yavaş yavaş silinmesidir. Sevdiğinde yok olmayı göze alır insan, çünkü aşk kendi sınırlarını ihlal etmenin en kutsal şeklidir. Bir bakışta kendini kaybetmek değil sadece, bir bakış uğruna bir ömrü sessizce heba etmektir. Aşk, birinin içini kendine mezar yapmaktır bazen; yaşayan bir yas gibi, konuşmadan, dokunmadan ama hep hissederek. Kimi zaman sevmek, kavuşmak değil; dokunamamaya razı gelmektir. Kimi zaman yaşamak değil; sevmeye devam edebilmek için içten içe ölmektir. Çünkü aşk, iki kişinin hikâyesi değil her zaman. Bazen bir ömrün tüm yalnızlığını göğüsleyip hâlâ "seni seviyorum" demesidir." Cezaevinin arşiv katında sessizliği görev bellemiş Efser Kamer, rutine gömülmüş hayatını bir kasetin cızırtısıyla kaybeder. O kayıtta, silinmiş olması gereken bir ses vardır: "Kod 103... Sıra sende." Yıllar önce kapatıldığı söylenen karanlık bir infaz sisteminin hâlâ işlediğine dair ilk işarettir bu. Kayıtlarda izi yoktur, ama sesi vardır. Efser ne bir dedektiftir ne de bir hukukçu. Ama saklanan geçmişler, bazen en hazırlıksız olanı seçer. Ve bir gün, devletin gölgesinde unutulmuş bir adam çıkagelir karşısına: Ethem Çetin Kırcalı. Cevapsız kalan herşeyin anahtarı ondadır.