Derin nefes verip. "Peki..."
🌠🏙
Bugün Dna testi yapacaktık benle karışan kız doğumda ölmüştü o yüzden sadece o yani... Dna testi doğru çıkacak ise gerçek babamla.
Dna testi doğru çıkarsa onlarla yaşamam hayatıma devam edicem zaten.
Sade beyaz bir tişört giyip altına bol pantalonumu giydim. Yüzüme bir nemlendirici ve güneş kremi sürüp dudağım içinde krem sürdüm.
Taksiye binip hastanenin adını verdim.
Özel Karademir hastanesi...
içeriye girip danışmana gittim. Katı öğrenip merdivenlerden giderken gözüm asansöre çarptı ellerim titrerken ordan hemen uzaklaşıp yukarıya çıktım.
Odayı bulduğumda kapıyı çaldım. "Gel" kapıyı açtığımda sadece Baba ile anne vardı
baba... ile anne...
Anne bana bakıp "Dove sei stato!" (Nerde kaldın sen!)
Ellerimi yumruk yapıp sıktım "Sono in ritardo perché ho salito le scale!" (Merdivenlerden çıktığım için geç kaldım!)
Bana sinirle bakıp "viziato! Una scusa per interessarsi! " (şımarık! İlgi duymak için bahane!)
Ona bakmayı kesip "Şu Dna testi yapın. Bitsin sonuç ne olursa olsun. İki aileden birinde kim çıkarsa onunla yaşamıyacağım zaten."
Doktor kafa sallayıp Dna aldı. "1 haftaya çıkar"
Kafamı sallayıp odadan çıktım. Bahçeye geldiğimde küçük olan çocuk yani aras arkamdan gelip elimi tuttu "iris... abla." Abla... neden içimdeki küçük çocuk mutlu oldu?
"Sen benim gerçek ablam isen... benimle konuşmayacak mısın?" Bir çocuğun böyle düşünmesi beni üzmüştü... hemen onun boyuna eğilip "hayır... hayır... bak sonuç ne olursa olsun... senle konuşmaya devam ederim ama... siz benim gerçek ailem iseniz... sizle birlikte yaşayamam..." aras hemen bana sarılması ile bende ona sarıldım.
"Seni seviyorum iris abla... evet yeni tanıştık ama.. seni kendime yakın hissediyorum sanki... gerçek ablamsın!"
Aras'ın saçındaki elim durdu.
Çocuklar bir şeyi hissederse o şey doğrudur diye duymuştum...
Bu doğru muydu?