Lavinia
"İnsanın geçmişi, geleceğidir"
Kafamda bu cümleyi tekrarlıyordum, geçmişimde ne yaşadıysam gelecekte onun laneti süreceğine inanıyordum. Ben buydum, Lavinia. Sadece ölümü bekleyen 'ölüm çiçeği' başka hiç bir şey değildim.
Ben Lavinia. Zavallı bir çiçek, kimsesiz yalnız başına ölümü bekleyen çiçek.
25 aralık 1997'de doğdum, bir lanetle. Dilsiz doğmuştum. Babam beni dilsiz doğduğum için, doğduğum gün terk etmişti. Annem ilk başta dilsiz olduğumu öğrendiğinde adımın Lâl olmasını istemişti.
Babam beni terkedene kadar.
Annem bana her zaman 'Babası olmayan çiçek Lavinia'dır. Ölümü bekleyen çiçek, Lavinia Çiçeğidir' dedi bana.
Kabullenmek zorunda kaldım.
Tanrı beni insanlara köle etmişti.
Ben insanlara her zaman mecbur bırakılmıştım, annem bana böyle öğretmişti. Çünkü insanlarla konuşmam için ellerimi kullanmam gerekirdi, insanlar beni anlamazdı. Çünkü insanlar hiç bir zaman bir Lâl'in ne konuştuğunu merak etmedi, onun dilini öğrenmeye çalışmadı.
Fakat karşıma biri çıktı, bana dilsizliğin engel olmadığını öğretti. 'Engel' kelimesinin sadece insanların umudunu yitirmek için kullanılan bir kelime olduğunu öğretti. Bana yaşamayı öğretti.
Fakat ben ne kadar yaşayabilirdim ki?
Lâl ağlayabilir miydi?
Bir lâl ağlardı, hem de normal insanlardan daha çok ağlardı. O bedeninden değil, ruhundan çıkarırdı acısını.
Bir lâl yaşamayı öğrenebilir miydi?
Bir lâl yaşamayı kendi öğrenebilirdi, bir dilsiz engellerin onu aşamayacağını herkese gösterebilirdi.
En önemlisi bir lâl, birini sevdiğini söyleyebilir miydi?
Bir lâl birini sevdiğini söyleyemezdi, çünkü bana öyle bir hak verilmemişti. Ben konuşamazdım.
Bir lâl yaşayabilir miydi?
Yaşayamazdı, çünkü ondan yaşama hakkı alınmıştı.
Onu kimse yaşatamazdı.
Çünkü o ölüme terk edilmiş bir çiçek.
Daha fazlası ne olabilirdi ki?