1. Bölüm
Sabahın ilk anlarında Güneş o sıcak ışıklarıyla yeryüzü yeni yeni aydınlatırken. Esen serin rüzgar kiminin içine huzur verirken, kimine hüzün veriyordu. Orası Bir otogardı kimisi gözyaşlarıyla sevdikleriyle vedalaşıyor, kimisi dinen özlemin sevinciyle sevdiklerine sarılıyordu. Ve bunların hiçbirini yaşamayan sadece ben vardım.
Oturmuş otobüs bekliyordum. Beni uğurlamaya gelen olmamıştı. Gideceğim yerde de beni bekleyen insanlar yoktu. Esen rüzgar ise benim sadece üşümeme neden oluyordu. Olduğum yerden, Hiç bilmediğim bir yere kaçıyordum. Kaçmak istediğim şeyin ne olduğundan emin değildim. Birçok şey vardı içimde; unutmak istediklerim ve acı vermesine rağmen unutmak istemediklerim, anılarımın olduğu sokaklar ve artık sahip olma şansı şanslı kaçırdığım anılar. En çok da içinde sürekli içinde sürekli büyüyen ve kapatmayı beceremediğim o boşluktan kaçıyordum. Oradaki insanlara ve havayla kapatmayı beceremeyince başka bir yerde ki insanlarla ve başka birilerinin havası ile kapatmaya çalışacaktım.
Bu sırada beklediğim otobüs gelmişti, binmiştim ve başımı az sonra sallanmaya başlayacak olan cama yaslayıp içimdeki boşluğu ve nedenini düşünmeye başladım. Aslında nedeni çok açıktı.
Daha birkaç ay önce annem, babam ve iki kardeşimden başka kimsem yoktu. Sonra kadar bir oyun oynamıştı. Evdeki herkes arabayla gezmeye çıkmıştı, ama beni uyandıramamışlardı. Çok da sorun değildi çünkü yarım saate gelirlerdi. Bir not bırakıp çıkmışlardı. Maalesef beni uyandıran şey eve geldiklerinde çıkardıkları gürültü olmadı. Kardeşim in neşe dolu kahkahaları da değildi. Beni uyandıran şey çalan bir telefon ve tanımadığım bir adamın ecelinin önüne geçilemeyeceği ile ilgili anlattıkları olmuştu.
Bir süre geçtikten sonra onları son görüşüm olduğunu, bir daha hiç seslerini duyamayacağını, sıralamayacağını ve bağırarak kavga edemeyeceğimi kavradım. Ardından da eve ağlayarak geldiğimde omzunda ağlayıp, derdimi anlatacağım kimse olmadığını. Eve defalarca gelsem de, her seferinde moralim daha bozuk olsa da kimse olmayacağını, en sonunda da onarın öldüğünü ve yapayalnız kaldığımı anladım. Evde tek başıma olmak bana hiç bu kadar korkutucu gelmemişti.
Ben bunları düşünürken, elimde çıkmadan önce bıraktıkları ve geri gelecekleri yazan kağıdı tutuyordum. Garipti bilmeden bana veda mektubu yazmışlardı. Cam sallanmaya başladı ve uykuya daldım.