Kendime sözüm var

Güneşin doğduğu horozların ötüğü bir günde uyandım bugün her zamanki gibi sessizdi sadece kuşların horozların sesi geliyordu yıl 1998 güneşin parlak sarısı gözlerimi alıyordu ne kadar dün hayvanları otlatmaya götürdüğüm için yorgun olsamda uyanmak zorundaysım çükü Roselia yani küçük kız kardeşim için uyanmak zorundaydım çünkü onun bende başka kimsesi yok... Neden mi babam eskiden bazı kötü kişiler yüzden onlar gibi olmaya baśladı hırsızlık, zorbalık ve benzeri birkaç, şey yapıyordu Babam bundan bir kaç yıl sonra annemle evlendi fakat annem babamın böyle biri olduğunu bilmiyordu öğrendiğinde Babamdan boşandı ve annem onu rezil edeceğimizi düşündüğü için bizi yanına almadı babam zaten bizi hiç istemiyordu bu yüzden beni ve kardeşimi bir ormana götürdü ormanda da terkedilmiş bir köy vardı babam bizi oraya bırakıp arkasına bakmadan gitti ben ormanın ortasında durup sessiz bir şekilde göz yaşlarım yüzümden süzülürken ne yazcağımı düşünüyordum. Kalbimde hem hüzün hemde sinir vardı