Kelimeler arşivi

Kelimeler, söylenir söylenmez görünmez canlılara dönüşüyor; uçuşan küçük varlıklar gibi gökyüzüne yükselip “Sessizlik Arşivi” denen, sonsuz bir kütüphaneye gidiyordu. Kimse bunun farkında değildi, ta ki bir gün, doğuştan dilsiz olan Nael adında bir genç, sessizliğiyle bu canlıları görebilmeye başlayana kadar. Konuşmadığı için hiç kelime üretmiyor, ama başkalarının kelime-canlılarını açıkça seçebiliyordu. Kiminki ne renkte, hangi duygudan doğmuş, ne kadar ağır ya da hafif olduğunu görebiliyordu. Bazı kelimeler tatlı birer kuş gibi görünürken, bazıları zincirli yaratıklar gibi sürüklenerek göğe çıkıyordu. Nael, insanların en çok önemsemediği ama en kalıcı şeyin sözleri olduğunu anladı. Bir gün fark etti ki, bazı kelime-canlılar hiç arşive gitmiyor, yerde kalıyor ve insanlara yapışıyordu. Bunlar genelde kırıcı, kötü kelimelerdi. Yıllar boyunca insanların omuzlarında birikiyor, onları ağırlaştırıyordu Bir gün “Sessizlik Arşivi”nden bir çatırdama sesi geldi. Arşiv parçalanmaya başlamıştı. Kelime-canlılar geri dönüyor, sokaklara doluşuyor, geçmişte söylenmiş her söz insanlara musallat oluyordu. Ölmüş kişilerin bile sesleri, yaşayanların etrafında yankılanmaya başladı. İnsanlık, kendi sözleriyle boğuluyordu.