Kayıp ruhlar projesi

Gözlerimi pencereden sızan güneş ışığına açtım gülümseyerek baktım ne kadar zaman olmuştu parmaklıkları olmayan bir camdan güneşi izlemek sanki rüyada gibiydim kendime baktım ve o an herşey tekrardan aklıma nüfus etti hayır rüyada değildim gerçekti herşey üzerimdeki beyaz hastane önlüğü herşeyi açıklıyordu adrenalin kanlarimda akmaya devam ederken elim ayağım titriyordu bana ne olacaktı hiç özgür olamayacak mıydım o an cezaevindeki son konuşmaları hatırladım "Alança Koyuncu 21 yaşında kadın 2003 doğumlu ölüm tarihi 29 Nisan 2024 saat 15.00" beni ölmüş gostereceklerdi ne yani öylece herkesin aklından silinecek mıydım peki ben buraya neden getirilmiştim kafamdaki mahkemeye ara verip cama doğru koştum kilitliydi hayır olamazdı tam o anda kapı açıldı ve içeriye elinde kahvaltılık tepsisi olan hemşire kılıklı bir kadın girdi Sakince elindekileri sehpaya bırakıp giderken arkasını dönüp "yalnızca karşı çıkma yoksa çok kötü şeylere maruz kalırsın"diye beni tehtid mı etti uyardım mı bilinmez giderken sehpada ki kahvaltılık tepsiyi yere fırlatıp odada firlatika bilinecek ne varsa hepsini kapita doğru fırlattım bir anlık sinir patlamam bittikten sonra birden aklıma kapıdan kilit sesinin gelmediği geldi temkinli adımlarla kapıya ilerleyip yavaşca açtım kapı açıktı yavaşca kapıdan süzülürken dışarıdaki kahkaha sesleri ile afalandım nasıl yani kimse kaçırıldığı için kaçmıyor muydu (Yazarın anlatımı ile bilim insanı Lidya)