Kaybolan geçmiş

1. Bölüm Amerika'da yaşıyorum ve 1 sınıf bir ajanım bu aralar sana göre iş yok dediler o yüzden tatile çıktım ve tatilden çok bunaldım insanlar sürekli sıradan davranıyor bana göre her insanın içinde bir kötülük vardır mesela iş örneği örnek verelim mesela annem insanlara doğru çok iyi bir aile olduğumuzu söylerdi ama evimizin içi tam bir çöplüktü babam annemi aldatıyordu annem de bunu biliyordu ama bir şey söylemiyordu sabahtan akşama kadar sürekli dayak yiyordum en son hastanelik olana kadar sabah kalktığımda kimse yoktu yanımda doktorlar uyandığıma çok şaşırmıştı herkes ümidi kesmişti ve beni yurda vermişlerdi 18 yaşıma kadar kimse beni evlatlık almadı 18 yaşıma geldiğim için yurttan ayrılmak zorunda kaldım zaten yurdu da fazla sevmiyordum kenar mahallede dolanıyordum her gün her gece ta ki o gün gelene kadar bir soyguncu beni kenar mahallede sıkıştırdı ve bana şöyle dedi"bütün paranı ver sürtük yoksa canını mı alayım""dedi korkuyordum leş gibi içki kokuyordu ve ben şöyle dedim"ne olur beni öldürmeyin param da yok ben bir yetimim"dedim ve bana sırıtarak sırıtarak dedi ki"o zaman canını alacağım"dedi cebimde çakı vardı ölmüş dedemden kalmıştı bana yaklaştıkça korktuğum için şakayı çıkardım ve bana dedi ki"vay beni çakıyla mı öldürmeye çalışacaksın geri zekalı dene bakalım sanki yapabileceksin sen de o göt var mı"dedi bir anki reflekslerim mi ve korkumla o anki adamı bıçaklamıştım gözlerimin önünde kan kaybı yaşıyordu gözlerimden yaş geliyordu ne yaptım ben ben sadece yaşamak istiyordum hepsi benim suçum eğer iyi bir insan olsaydım ailem de beni terk etmezdi ve takım elbiseli bir adam gelir bana dedi ki"sakın ağlama senin hiçbir suçun yoktu sen sadece kendini savundun"dedi ve sarıldı gözlerimden şelaleler akıyordu resmen hayatımda ilk defa birisi bana sarıldı ve beni teselli etti ben ve bayıldım sabah kalktığımda üstüm adeta gül gibi kokuyordu kenar mahallelerde banyo yapamamıştım galiba beni banyo yaptırıp yatırmıştı bu yatak inanılmaz derecede yumuşaktı ve çok güzel yemek kokusu vardı dolabın üstünde kıyafet vardı ve not vardı bu senin için evlat yazıyordu çok az kıyafetim vardı ve bu kıyafeti verdiği için çok mutlu olmuştum giyindim ve yemek kokusuna doğru gittim mutfakta yemek yapmış ve beni bekliyordu bana dedi ki"günaydın bugün iyi hissediyor musun geç ilk önce yemek ye"dedi ilk defa bana birisi kahvaltı hazırlıyordu gözlerimden çok az yaşlar geliyordu ve kafama okşayarak şey dedi"otur da yemeğini ye güzel oldu mu bilmiyorum ara sıra yemek yaptığımdan pek bir fikrim yok"dedi gülümseyerek yemeğimi yedim ve şöyle dedim"çok güzel yemek yapıyorsun tadı çok şahane"ve bana gülümsedi bu duygular bana çok tuhaf İlk defa birisi bana gülümsüyor kafama okşuyordu. 1.bölüm sonu "Bu romanın yapımcısıyım üzgünüm çabucak bitti ama devamı çok yakında gelecek beğendiyseniz çok mutlu olurum beğenmediyseniz de nedenlerini söylerseniz telafi edebilirim hepinize iyi okumalar"