Karma

KARMA Bölüm 1 – O Gece Gece sessizdi. Evin içinde herkes uyuyor sanılıyordu. Saatler ilerlemiş, koridor ışıkları çoktan sönmüştü. Sadece bir odadan sızan loş bir ışık vardı. Beren’in odası. Kuzey pencereye yakın duruyordu. Telefonunu kapatırken dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. “Uzun zamandır yazmıyordu,” dedi alçak sesle. “İyi denk geldi.” Beren cevap vermedi. Nefesi hızlanmıştı. Kuzey eliyle belini sardığında, Beren’in titremesi saklanacak gibi değildi. Boynuna sarıldı. Kuzey tişörtünü çıkardı, Beren’in geceliğinin düğmelerini açtı. Yatak gıcırdadı. Beren fısıldadı: “Çok yakışıklısın, Kuzey…” Kuzey yüzüne yaklaştı. “Sen kendi değerinin farkında değilsin,” dedi. “Nadir bir elmas gibisin. Ama değerini bilmeyen bir adamın elindeki elmas.” Kapı açıldı. Sessizce. Ama o sessizlik, bir ömrü parçalamaya yetti. Demir. Sekiz yaşındaydı. Kapının eşiğinde donup kaldı. Gözleri yatağa kilitlendi. Annesine. Yanındaki adama. Nefesi kesildi. Yutkundu. “An–ne…” Beren irkilerek yerinden fırladı. Geceliğini aceleyle kapattı. Yüzü bembeyazdı. Kuzey sakindi. Üzerini giyindi. Panik yapmadı. Beren Demir’e yaklaştı. Sesi titriyordu. “Demir… bunu babana söylersen…” Durdu. “Baban seni öldürür.” Ama asıl söz, Kuzey’den geldi. Demir’in önüne çöktü. Çocuğun çenesini tuttu. Kulağına yaklaştı. “Eğer baban bir şey öğrenirse,” dedi fısıltıyla, “babanı ben öldürürüm.” Bir an durdu. “Baban ölsün istemezsin, değil mi?” Demir titriyordu. Sekiz yaşında bir çocuktu. Ama önünde bir seçim yoktu. Gözleri doldu. “T–tamam,” dedi. “Ama babama zarar vermeyeceksin… tamam mı?” Kuzey cevap vermedi. Elini kaldırdı. Ve Demir’in yüzüne sert bir tokat attı. “Kimseye bir şey söylemezsen,” dedi, “evet.” Demir koşarak odasına gitti. Kapıyı kapattı. Yatağın içine gömüldü. Ağladı. Beren arkasından baktı. “Bir daha ona vurma,” dedi Kuzey’e. Kuzey omuz silkti. “Tamam,” dedi. “Devam edelim.” Beren etrafına baktı. Kaçacak bir yer yoktu. Başını yavaşça salladı. ⸻ Sabah erken geldi. Cem, geceyi bile dinlenmeden geçirmişti. Üzerini değiştirirken saate baktı. Yola çıkması gerekiyordu. Gitmeden önce oğlunu görmek istedi. Demir konuşmadı. Bakmadı. Cem yine de eğildi, saçını okşadı. “Akşam görüşürüz,” dedi. Evden çıktı. O gün Cem eve dönmedi. Arabası yolda kaza yaptı. Kalbi durdu. Ve Demir, sekiz yaşında bir çocukken, hem babasını hem çocukluğunu aynı günde kaybetti. ⸻ Cenazeden sonra Beren ilk iş miras sözleşmesini açtırdı. Ama Cem, ona hiçbir şey bırakmamıştı. Tüm mal varlığı oğluna aitti. Bu, evlenirken imzaladıkları sözleşmede de yazıyordu. Ancak Demir reşit olana kadar her şeyin yasal temsilcisi Vahdet olacaktı. Beren o gün kararını verdi. Demir’i alıp Vahdet’e götürdü. Bir çanta. Bir çocuk. Bir sır. Vahdet kapıyı açtığında hiçbir şey sormadı. Demir’e baktı. “Buradasın artık,” dedi. Ve kapıyı kapattı. İm