karanlığın ışığı

Gece karanlığa gündüz güneşe ben hiç bişeye alışık değilim. Kendimi nasıl boş hissediyorum anlatamam bundan 2 yıl öncesi tam bi cehennem, benim cehennemim bi el uzandı ve o eli teredürt etmeden tutum daha kötü ne olabilir dimi. O manyağa aşık olmam dışında aslında herşey güzeldi yada değildi önce beni kurtardı sonra kendi kücümsedi. Bana bi hiç gibi davrandı, ilk başlarda zor değildi aslında sonuçta oldum olası bi hiçtim ben ama bende istedim sevilmek. Zor mu? Acaba beni sevmek yada değer vermek . Umutsuzluk Çıkart artık beni çok yoruldum. "Hayatının sonuna kadar orda kalıcak sın ".Sana hiç bişey yapmadım bu nefrettin neden. " Sen doğdun diye öldü benim kızım sen doğma- saydın yaşıyo olucaktı." Senin kızın'sa benimde annemdi, onu ben öldürmedim tıpkı doğmayı kendim seçmediğim gibi. "Kes sesini artık burdan hiç bi zaman çıkamıcaksın" Gitme..... N'olur gitmeeeeee çıkart artık beni burdan.. 18 yıl bu bodrum katta tek başıma yaşadığım 18 yıl geçti yarın 19 oluyorum 25 eylül kıyamet günüm doğdum her güne nalet okuyorum. Annem beni doğra bilmek için ölmüş o kadın da ben doğdugum'dan beri evinin bodrum kattındaki odada tutuyo beni bi kez olsun dışarı çıkmadım okula gitmedim tek başıma yılları geçirdim . Mutsuzum hemde çok bi insan kendi torununa bu nasıl yapar. Kendi dünyam'da boş hissediyorum doğduktan hemen sonra annem ölmüş, anneannem annemin ölümüyle beni suçlamaya başlamış. Beni evinin bodrum katındaki oda da tutuyo tabi oda denirse karanlık boş bi duvardan başka hiç bişey yok . Hep diyorum kendime Ayçin sabret bitticek hayatının sonuna kadar seni burda tutamaz, ama yok bitmiyo. Yukardan gelen ayak seslerine doğrul- dum yine bana napıcak acaba diye düşünürken şok olacağım o çümleyi kurdu. "Seni evlendiriyoruz".Ben daha cevap vermeden çekti gitti. Yaşadığım olayı idrak edemeden bırakıp gitti yine,zihnimin içi bana fasıldamaya başladı. "Kırtuluyosun.. Kurtuluyorum.. Kırtuluyosun ". Kimle ve neden diye sorma ya başladı mantıklı iç sesim niye diye sormaya başladı. Sus,Ayçin düşünme hiç bişeyi artık, reşit'sin artık bur'dan çıktıktan sonra özgürsün...... " Kalk gidiyorsun" . Nereye "Kapa çeneni çık yukarı sana ne diyorlarsa onu yap. " Tamam "Hadi oyalanma çabuk ol. " ******** Bunu giymek zorundayım? "Evet efendim".Bunu takmak zorunda mıyım? "Evet efendim " Kimle evlendiriçeklermiş? "Ayberk KORHAN " O kim peki. "İş adamı Zübeyde hanımın'da arkadaşının oğlu. " Kaç yaşında peki. "Sana konuş demedim hazırlan dedim sesin çıkarsa alırım ayağımın altına".Özür dilerim geldiyinizi görmedim. " Sana kapa çeneni dedim". "Hanımım durun misafirleriniz gelicek şimdi vurmayın". " İşini yap sen". Bu kız mı. "Evet oğlum bu " Yüzükleri takalım zübeyde hanım işim var gidicem ben annemle ayarlarsınız siz herşeyi ". Tamam oğlum. Ayberk oğlum önce bi konuşup anlaşsaydınız ne bu acele. " Buraya gelmene izin verdim diye bana karışma hakkı vermedim ne diyosam onu yap. " Tamam oğlum sen ne diyosan o olsun" Ayçin kahveleri getir . " Tamam. Sakin ol ayçin sakin ol herşey biticek kurtuluyorsun, iyi'de ben kahve yapmayı bilmiyorum. "Geldim ayçin hanım ben yaparım siz götürürsünüz. " Burukca gülümsedim, teşekkürler. Herkes gitti aşağı'mı incem ben? "Hayır sana oda hazırlandı git yat yarın erken kalkıcaksın alışveriş yapıcaksınız ayberk'le ". Peki. 28eylül hayatımın değiştiği tarih artık hiç bişey eskisi gibi olmucak. Ayberk KORHAN karanlık dünyamda ışık gibi doğdu şuanki tek çarem onla evlenmek ondan sonra ilk iş İstanbul'u terk etmek. Bi daha hiç bi şekilde asla dönmücem.... Devam edicem