Aynadaki Mert, camın içinden yavaşça dışarı çıktı.
Yüzünde ürpertici bir gülümseme vardı.
Gerçek Mert birkaç adım geri çekildi.
— Sen... kimsin?
Sahte Mert başını hafifçe eğdi.
— Ben sensin... Ama bu motelin seçtiği gerçek Mert.
Bir anda odanın içindeki bütün aynalar çatlamaya başladı.
ÇAT!
ÇAT!
ÇAT!
Her aynadan farklı bir Mert çıkıyordu.
Kimisi çocuktu...
Kimisi yaşlıydı...
Kimisinin yüzü tamamen karanlıktı.
Hepsi aynı anda konuştu:
"Kapıyı aç..."
Elif korkuyla Mert'in elini tuttu.
— Sakın onları dinleme!
Tam o sırada yaşlı kadının verdiği 13 numaralı anahtar parlamaya başladı.
Anahtar, Mert'in elinden kurtulup havada süzüldü.
Yavaşça odanın arkasındaki eski bir dolaba doğru ilerledi.
Dolap kendi kendine açıldı.
İçinde siyah deriyle kaplanmış eski bir kutu vardı.
Kutunun kapağında şu yazıyordu:
"Sadece seçilen kişi açabilir."
Mert kutuyu titreyen elleriyle açtı.
İçinden sararmış bir mektup çıktı.
Mektupta şu satırlar yazıyordu:
"Eğer bu mektubu okuyorsan, lanet yeniden başlamıştır. 13 numaralı odada yaşayan varlık bir insan değildir. O, insanların korkusuyla güçlenir. Onu durdurmanın tek yolu kapıyı mühürlemektir. Ama bunun bir bedeli vardır... Mührü basan kişi sonsuza kadar bu motelde kalacaktır."
Mert'in elleri titremeye başladı.
— Yani... Kapıyı kapatırsam ben burada kalacağım?
Tam o anda odanın kapısı kendiliğinden açıldı.
Koridordan Ege'nin sesi duyuldu.
— Mert! Çabuk gel! Elif burada değil!
Mert şaşkınlıkla yanına baktı.
Az önce yanında duran Elif...
Yok olmuştu.
Yerde yalnızca Elif'in kolyesi duruyordu.
Koridorun karanlığından ise ince bir fısıltı yükseldi:
"Bir kişi daha bize katıldı..."
Ve motelin en üst katından gelen korkunç kahkaha, binanın duvarlarını sarsmaya başladı.
10. Bölüm Sonu...