KAPAN ÇİÇEĞİ

Bana uzattığı eline bakıp peşinden gelmek için zorladığım ayaklarıma süzülen kan, göğsümde açılan yaradan akıyordu. Buğulanan gözlerim yan tarafa doğru döndüğünde güneşte parlayan sarı saçları gördüm. Dudaklarım ben kendime engel olamadan aralandı ancak göğsümde böyle bir ağrı varken fazla konuşamıyordum. “Yanlızca tutunma-” -yı diledim sana. Sana, ona, elimde avucumda kalan her şeyin varlığına. Elimde sımsıkı tuttuğum bir kolye vardı, içinde fotoğrafını sakladığım kişinin alamadığı bir nefes yüzünden toprağa karıştığını biliyordum. Kısa saçlarım nasıl bu kadar gürleşmişti? Belime doğru dalga dalga dağılıyorlardı. Yan tarafımdan çekip üstüme çevirdim gözlerimi. Kan lekesi olmayan siyah bir elbise. Hayır. Siyah çünkü siyahta kan lekesi belli olmaz, Mariela. Mariela? Adımı doğru düzgün hatırlamıyordum. Bana benden geriye bir adım kaldı ama o bile yalana bulandı. Benim her çiçeğim, göğsümden akan kana karıştı. Dökülen taç yapraklar uyuşmuş bir kapana takıldı. O kapan sendin. Kapana kanan da ben. Bu yüzden temiz kalbin bir kapan çiçeğinin yanı başında yakıldı.