Kanın Yankısı

Bazı aşklar dünyayı kurtarır, bazıları ise onu beslemek için kurban edilir." ​Nox Şehri’nin karanlık kalbinde, ışık bedava değildir. Bin yıldır her kıvılcım, derisinin altında vahşi bir canavar taşıyan bir Lekeli’nin acısıyla ya da bir Safkan’ın feda edilen anılarıyla ödenmiştir. Ancak Ziggurat’ın kapıları bu kez daha aç bir canavar için aralanıyor. ​Veya, intikamı için ruhunu şeytana satmış bir suikastçı; Dante ise kutsal ışığın taçlandırdığı bir prens. Onlar birbirlerinin varlığına bile tahammül edemeyen iki ezeli düşmandı. Ta ki kule, onları birbirine görünmez, koparılamaz ve kanlı bir zincirle bağlayana dek. ​Beş metre. Birbirlerinden uzaklaşabilecekleri tek mesafe bu. Birinin kalbi durursa, diğerininki susacak. Birinin dövmesi yanarsa, diğeri kül olacak.Yirmi aday kuleye giriyor, ama sistemin gözü sadece bu iki yaralı ruhun üzerinde. Çünkü Nox’un ihtiyacı olan şey bir galip değil; birbirine en derin bağı kurmuş iki kurbanın yaratacağı o devasa yıkımdır. Onlar hayatta kalmak için birbirlerine tutunurken, aslında kendi idam sehpalarını ilmek ilmek ördüklerinden habersizler. ​Zirveye giden yol kan, ihanet ve imkansız bir tutkuyla döşendi. Ancak unutulmamalıdır ki; en parlak ışıklar, en derin karanlıklardan doğar ve en saf aşklar, sistemin çarklarını döndürmek için seçilen en verimli yakıtlardır. ​İki düşman. Tek bir kader. Ve sonunda; ne aşk ne de nefretin kurtaramayacağı kadar karanlık bir feda. ​