(Jungkook)
Geceden beri bir türlü gelmeyen uykumla olan savaşımı bitirmiş, artık gelmemesini sorun etmiyordum. Öylece tavanı izliyor, okul saatimin gelmesini bekliyordum.Odamda ki küçük balkonun olduğu tarafa dönerek gökyüzünü izlemeye başladım.Hava gri, koyu renkte bulutlarla kaplıydı, rüzgarın esintisini tenimde hissedince tüm dikkatim dağıldı.Anlaşılan yağmurlu bir gün olacaktı.
...
- JUNGKOOK! uyan hemen,Bayan Jiwon teftiş için bize gelecek şimdi.
Oda arkadaşlarımdan biri olan Jimin'in bana seslenmesiyle gözlerimi kocaman açıp doğruldum.Bayan Jiwon bu hapishaneye benzer okulda ki tüm öğrencilerin korkulu rüyasıydı.
Tamam biraz abarttım sanırım, burası bi' hapishane değil bir yurt.Benim gibi üniversite hayalî kuran öğrencilerin okuduğu bir yurt. Yani aslında hem okulum hem de evim. Düşüncelerimi bir kenara bırakıp hızla ayağa kalktım, bir diğer oda arkadaşım olan Jin bana yardım etmek için yatağımı toplarken bende hızla dolaptan Bir kaç parça kıyafet alıp onları giyindim. Aynanın karşısına geçip saçlarımı tarakla tarayıp bi' düzen vermeye çalıştım. Bayan Jiwon, 110 numaralı olan karşı odadaydı. Bizim ki 111'di. Saçlarımı da taradıktan sonra tarağı fırlatırcasına bıraktım. Hepimiz kendi yataklarımızın önünde dizildik. Onlar benden daha önce hazırlanmıştı anlaşılan.Tam derin derin nefes alırken Bayan Jiwon'un odaya girmesiyle soluduğum nefesi geri bıraktım. Dümdüz asker gibi duruyorduk,ki bu çok gericiydi.
Evet bunu her sabah yaşıyorduk.
Bayan Jiwon, birkaç adım atarak tek tek bizi inceledi sonra da etrafın dağınık olup olmadığına baktı, diğerleriyle birbirimize yalvarır gibi bakıyorduk. Bayan Jiwon sonunda teftişi bitirmiş,odadan çıkarken konuşmuştu;
"Günaydın, kahvaltı için yemekhaneye inebilirsiniz."
O odadan ayrılınca dördümüz de derin bir nefes alarak aynı anda yere yığılmıştık.Neyse ki bir açığımızı yakalamamıştı.
(Yemekhane de)
Erken saatte kalktığım için çok acıkmıştım, yemeğimi afiyetle yerken adımın anons edilmesiyle ağzıma doğru uzattığım kaşıkla öylece kala kalmıştım. Okulda ki herkes beni tanıdığı için herkesin gözleri beni arıyordu. Yanımda duran Jimin ve diğerlerinin bana "Hadi acele et" diyerek seslenmesiyle ayaklandım, hiç birşey demeden danışmanlığa doğru koşmaya başladım.Her hızlanışım da bir kişiye çarpıyor, özür dileyip yoluma devam ediyordum. Tam danışmanlığa bir kat kalmışken,okul başkanı aynı zamanda bayan Jiwon'un favori öğrencisi olan Minjun ile karşılaşınca koşmayı bırakarak yavaşladım, gıcık şey ilk yapacağı şey Bayan Jiwon'a bizi şikayet etmek olacaktı.Sahte bir gülümseme de bulunarak yavaş yavaş yürüyerek basamakları çıktım.Onun da yemekhaneye girdiğini gördükten sonra tekrardan hızlandım,bu sefer cidden son şansım olabilirdi. Acele etmemin sebebi telefonla belirli saatler dışında arama yapamadığımız için beni arayan biri olduğunda o kişi aramayı sonlandırmadan yetişmekti. Yarış atı gibi koşarken danışmanlığın önüne gelince yavaşladım danışmanlık görevini yapan Sora sözünü bitirmeden telefonu alarak konuştum;
" Sadece 5 dakika–"
"ALO!? "
Anlaşılan sözünü kestiğim için bana kızmıştı ama bu umrumda değildi. Karşı taraftan cevap beklerken bir anda duymaktan nefret ettiğim o sesi işitince gülümsemem soldu. Arayan Babamın eşiydi. Babamın eşi diyorum çünkü öz annem değil, babamın ikinci evliliği yapmasıyla karısı beni ve abimi istememişti.
Aslında benim bir yurtta okumamın sebebi de bu.Abim yurtdışın da ve kendisi bir asker, ben ise başlarında bir yük gibi gözüktüğüm için burdayım. Duyduğum ses ile göz yaşlarım bir bir akmaya başlamıştı, başımı eğerek gizlemeye çalıştım ;
-"Okulda sorun çıkardığını duymak istemiyorum Jungkook sınavlar yaklaşıyor derslerine odaklan, yoksa bu şikayetlerin babana gideceğini çok iyi biliyorsun öyle değil mi?"
Daha fazla dayanamadığımı hissedince telefonu sert bir şekilde yerine geri koydum.Sora korkuyla bana döndü anlaşılan sesten korkmuştu. Tam oradan gidecekken arkamdan küçük bir sırıtışla konuştu ;
" Ne o başkan çocuğu,istediğin kıyafet mi alınmamış?"
Umursamayarak hızlı ve sert adımlarla odama doğru gitmeye başladım.Evet ben bi' başkan adayının çocuğuyum zengin bir aileden geliyorum. Ama hiç öyle hissetmedim.
Küçüklüğümden beri beni hep büyükannem
büyüttü. Aslında asıl annem o gibiydi. Asıl zenginliğin sevgi olduğunu ben ondan öğrendim.