5-6 yaşlarındayım. Babaannemlerle birlikte yaşıyoruz. Biz üst katta kalıyoruz. Arkadasim bize gelmişti. Egleniyorduk, gülüyorduk. Mutluyduk, her şey yolundaydı. Arkadasim bi ara "Ayakkabımı aşağı atsam nenen vermez." dedi. Bende sinirlendim "Hayir verir." dedim. "Hadi deneyelim. Atıyorum." dedi. Bende kafamla onayladim ve dediği gibi aşağı attı. Neneme seslendim. Bakmadi. Tekrar tekrar tekrar. Geldi... keşke gelmeseydi geldiği gibi annemi çağırdı. Bağırdı, çağırdı, laflar söyledi. Çok zoruma gitti. Ağlamamak için kendimi zor tuttum. Ayakkabısını aldim ve arkadasima verip evine yolladım. Hemen eve gectim. Saklandım. Kimse bulamaz sandim. Hüngür hüngür ağlıyordum. Annem eliyle koymuş gibi buldu. "Noldu? Neden ağlıyorsun?" dedi. Bende "Benim yuzumden sana kızdı,seni üzdü." dedim. Annem " Bi şey olmaz ben alışkınım. Üzülme. " dedi. Ama ben hala çok sinirliydim. Babamla o yaştan beri konusmuyorduk. Kırgınlığım o yaştan geliyor. Anneme de kırgınım. Bu kırgınlık öyle kolayca geçemez. Çok yoruldum.
Bir dahaki bölüme görüşmek üzere...