Cırcır böceklerinin sesi dışında her yer sessizlikle yutulmuştu…
Yalnızpınar köyünde geceler her daim kasvet yüklü ve içini ürperten mistik bir tarafı vardı gece basarbasmaz kimse dışarı çıkmaz herkes evindeki ışıkları kapatır ve sanki köy orman ile içine geçerdi. Sanki orada hiç yokmuş gibi olurdu…
Rüzgarın ürpertici uğultusuna uzaklardan gelen ayak sesleri eşlik etti. Ve birden bu ayak sesleri soluklanabilmek için ara verdi.
Işıl çıktığı vadiden aşağı doğru baktı. Köy o kadar zar zor seçiliyordu ki bir an köyü ağaç sanmıştı. “Şu lanet olası otobüs arızalanmasaydı akşam olmadan önce buraya rahatça gelebilecektim! Ahh o çatlak hekimin sağlıkocağını nasıl bulacağım acaba!?” diyerek hamurdandı.
Patikadan aşağı inerken devlet dairesindeki memurlardan duyduklarını aklından bir türlü çıkaramıyordu. Söylediklerine göre bu köye atanan doktor bir kaç hafta sonra delirmiş ve garip sonu bitmez dilekçeler yazmaya başlamış.
Dilekçelerde her defasında bu bölgedeki karanlık bir gücün köyü ele geçirmeye çalıştığını ve bu herneyse tüm ülkeyi hatta dünyayı sarsacak bir güç olduğundan bahsediyormuşki aklı başında bir memur bu tarz saçmalılkalara inanacak kadar cahil değildi heleki Türkiye nin 2. Dünya savaşı etkilerini ağır biçimde hissettiği dönemde buna hiç müsaade yoktu. Ve bu dilekçelerde ardı gelmeyince doktoru işten attılar. Işıl ise ona işinden atıldığını hem söyleyecek hemde bir sonraki doktor gelene kadar sağlık ocağını yönetecekti.
Sonunda köye gelebilmişti… Köy o kadar sessizdiki sanki oradaki tek canlı varlık oydu. Işıl bilmediği ara sokaklara, yollara girerek sağlıkocağını bulmaya çalışıyordu ki girdiği bir mahalledeki bir evin ışığının açık olduğunu gördü. “Sonunda sağlıkocağının yerini sorabileceğim bir ev!” Diye çocuksu bir mutlulukla o eve hızlı hızlı yürürken duyduğu sesle buz kesildi...
İçeriden derinden gelen kükreme, çığlık sesine benzeyen sanki bir canavardan çıkmış korkunç tiz bir ses yayıldı. Işıl olduğu yerde kenetlenmişti. Ve bu tiz çığlığın arkasından ise bir kadının çığlık atma sesi ve bir adamın “Lanet olsun!” haykırışı eşlik etti. Işıl her ne kadar bu seslerden ödü kopsa da oraya gidip ne olduğuna bakmalı ve insanlara yardım etmeliydi. Korkusu koruma iç güdüsüne yenik düşünce ise titriyen eliyle kapıyı itti ve…..
