KANER KAMİROĞULLARI
Düğün sabahı erken kalksamda konaktan daha kimse uyanmamıştı, ilerleyen saatlerde ses cümbüşü olacak konakta şimdi çıt çıkmazken tatlı uykularından uyandırmak lazımdı herkesi, aklıma gelen fikirle yüzümde oluşan alaylı tebessüm kendini zifiri karanlığa bırakırken belimdeki silahı almış ve sürgüsünü büyük bir zevkle çekmiştim, çıkan ses daha büyüğün habercisi olurken havaya doğrulttuğum silah'ın hiç düşünmeden tetiğini çekmiştim, patlayan silahin sesiyle kuşlar uçarken bir kez daha tetiğe basmıştım, silahtan çıkan duman etrafa dağılırken bir odanın kapısı hızla açılmış ve duvara çarpmıştı, kim olduğunu bilsemde sılahı belime yerleştirerek dönmüş balkon'a bakmıştım, ama babam beni asla şaşırtmıyordu, az önce çarpan kapını mimarisi babam olurken elindede silahla çımıştı
"Ne yapıyorsun sen Kaner?"
babam içindeki ve diline döktüğü öfkeyle merdivenleri inerken bir yandan'da bana bakıyordu
"Aylar öncesinde öldürdüğünüz oğlunuz bugün evleniyor baba!"
babamın sorusuna biraz da olsa yüksek bir sesle ve iki elimi yana açarak cevaplarken sadece babama bakıyordum
"Eğlen, gurur duy, eserinize iyi bakın!" Babam sadece bakarken ben bir kez daha babama yaklaşmış ve konuşmuştum
"Bu düğün sizin, benim, herkesin, felaketin nişanesi!" Kalbimde oluşan kırıklıkla konuşurken bu gün böyle olmamalıydı, herkes sevdiğiyle nikah masasına oturması gerekirken bugün iki düşman oturacaktı o masaya, iki düşman bir aile olmak için oturacaktı ama ortada ailenin A' sı bile söz sahibi olamazken nasıl bize yuva sahipliği yapabilecekti bilmiyorum!, ilk önce evlilik fikrini İzem'e ben sunarken ona karşı öfkem sadece şuursuzca, attığı adımların önünü arkasını düşünmeden, nasıl sonuçların doğuracağını düşünmeyişiydi, yaptığı hatanın bedelini ya ailesi yada kendisi ödeyecekti, sırf ödeyeceği bedel canına sebep olmaması için onunla birlikte o bedeli bende ödemeyi kabul etmiştim, ama İzem içindeki yanan kor ateşine öyle bir tutunmuştuki katlana katlana hatalar yapmıştı ve ona verdiğim hakları'da bir bir öldürmüştü, artık içimde İzem'e karşı İzem'in öfkesiyle yarışır bir öfke vardı ve her geçen saniye öfke yerini nefrete, nefret yerini acımasızlığa bırakıyordu.
"Biz bir kere öldürdük ama sen her geçen gün bir kez daha öldürüyorsun kendini, intikam diye diye kabuk bağlayan yaranı kanatıyorsun Kaner" babamın çırpınışları sonuçsuz kalırken artık yaptıklarını kabulleniyordu yada işine böyle geldiği için konuşuyordu, yüzüme kondurduğum buruk bir tebessümle gülerken hiçbir şey demeden yanından geçip gitmiştim, denilecek bir şey olmazken üstümdeki damatlıkla bir kez daha merdivenleri çıkmış ve Yade'nin odasına gitmiştim, kapıyı bir kez tıklatıp içeriye girerken Yade camın önünde bana bakıyordu
"Oo güzeller güzelim'de uyanmış!"
"Neler oluyor abi?" Yade'nin sorusuna gözlerimi kısıp yılımsarken "Hiç bir şey olmuyor fıstık" demiş ve Yade'nin yüzünü avuçlarımın arasına alarak alnından öpmüştüm, Yade ellerimi tutup geri çekilirken adeta bana yavru kuş gibi bakıyordu
"Rahat uyumaması gereken kişiler uyuyordu onlar'ı uyandırdım!"
Yade boynunu büküp bana bakarken bende kaşlarımı düşürüp bakmıştım
"Sen onu bunu geç bu gün ağabeyinin düğünü var güzel olmaya bak" Yade hala bana kırgın olsa da olanları yok sayıp önüne bakıyordu çünkü açıklamasını yapmış ve gereken sözü söylemiştim
"Seni acıya hapsedecek bir yola giriyorsun nasılbırakabilirim abi!"
"Ben o yola girdim zaten Yade!" Yadeye bakıp gözlerimi kısarken başımı yana yatırıp "Sadece o yola yeni biri geliyor!" demiştim.
Yade kaçınılmaz yolu daha net gördüğünden gözleri dolmuş bana bakıyordu, Yade'nin yüzünü bir kez daha tutup bu sefer dolan gözlerinden öpmüştüm
"Sakın benim için o gözlerden yaş düşmesin!"
"Saçmalama abi o ne demek, senin için düşmeyecek' de kim için düşecek"
"Seni sürekli korku içinde bırakan ve seni ihmal eden abin için' mi diyorsun?!"
Geçen gün Yade'nin feryadından gerçeklerle yüzleşmiştim, içimdeki korku yerini soğukluğa bırakırken hiç düşünmeden bunu kardeşime uyguluyordum hem de beni herkesten her şey den seven kız kardeşime, içime dolan sıkıntıyla derin bir nefes almış ama verememiştim, nefesim içimde sakladığım ama asla göstermediğim kardeşimin sevgisinin yanında, derinlerde kalırken Yade dudaklarını büzmüştü
"Benim ailem sizlersiniz diyen sen değil misin abi?, kızarsın bazen yıkar geçersin ama ailem sensin!, babalar bazen evlatlarına sevgisini gösteremez sende bazen gösteremiyorsun ama bu benim babam, abim, yeri geliyor annem olduğunu değiştirmiyor, evet bazen soğuk bir buz parçasısın ama biliyorum' ki kalbin alev alev yanıyor bizim için!" Yade kendini sıkarak konuşsa' da içindekileri bir bir söylemişti, ama benim söyleyebileceğim bir cümlem yoktu, belki vardı ama Aliz'in olayından sonra unutmuştum, tek derdim intikam olurken sevgi kavramı kaybolmuştu bende, Fırat'ı bile intikama dahil etmek için Arjen'i tayin ettirmiş yıllar önce gittikleri Mardin'e geri getirmiştim, bir hayatları var'mı yok'mu diye sorgulamadan, belki olmazsa hayatları alt üst olur'mu diye düşünmeden direk karşılarına çıkmıştım.
"Gözünü bile kırpmadan seni vuran kızla evleneceksin!" Yade'nin cevabıyla düşüncelerden sıyrılırken başımı yan çevirip gözümün ucuyla bakarken Yade bir kez daha konuşmuştu
"Ya yine yaparsa, ya yine seni öldürmek isterse!" Yade bu kez ağlarken dişlerimi deli gibi sıkıyordum
"Öyle bir şey olmayacak, o sadece bir an öfkeyle olan bir şeydi biliyorsun değil' mi?" Yade'yi rahatlatmak için böyle desem de haklıydı o zaman öldürmek istemediğinden kanını vermiş ve onun sayesinde hayata geri dönmüştüm, ama bunun için ona minnet edecek değildim, Yade gözlerini tavana dikip biraz dursa da göz yaşlarını durdurmaya hakim olamasa' da başıyla beni onaylarken gözlerini kapatmıştı
"Bu sefer seni kaybetmeye dayanamam!"
"Şşş öyle bir şey olmayacak!" Yade'yi susturmaya yeltenmemle Yade elimi tutup indirirken bana yalvarırcasına bakıyordu
"Yapma abi!"
"Yade!, onca ağaya laf ettikten sonra nasıl vaz geçeyim!"
"Var yok dediğim söz, intikam, nefret, bunlar ne zaman bitecek!"
"Vakti zamanı geldiği zaman herşey bitecek" Yade konuşmaya yeltenmesiyle Yade'nin alnından öpüp ayağa kalkmıştım
"Hadi sende hazırlan!" Daha fazla uzatmamak için konuyu değiştirerek Yade'nin yüzünü sıvazlayıp hareketlenmemle arkama bile bakmadan odadan çıkıp kapıyı arkamdan kapattım, sürekli kapanan kapının sesi bile bugün yüzüme bir tokat gibi iniyordu!, yakamı sağa sola çekiştirip odaya gitmiş ve az önce açtığım kapıyı arkamdan çarparak kapatmıştım, hızla banyoya gidip lavabonun iki yanından tutmuş aynadan kendime bakmıştım, ama ben dahi kendimi tanıyamazken başkaları nasıl tanısın, önceden yüzümde gülümseme gözlerimde parlaklık eksik olmazken şimdi hiç biri yoktu ve olmadığı gibi yerlerinde sadece zifiri karanlık vardı,
"Aaaa!" burnumun kenarı seğirmesiyle içimdeki öfkeyle bağırmış ve aynaya yumruk atmamla ayna tuzla buz olmuştu, yıkıntılar, kırıklar vardı, belki tamir olurdu ama birbirini tamamlayan parçalar tuzla buzdu bırak tüm olmayı yan yana bile gelemezlerdi, başımı eğip lavabonun içindeki cam kırığına bakıp gözlerimi kapatırken tekrardan başımı kaldırarak kendimi karanlığa bırakmıştım.
"Kaner!" İsmim en çok duymak istediğim kişi'den zikredilmesiyle hızla gözlerimi aralarken direk param parça olan aynaya baktım, Aliz tam arkamda bana bakarken yüzünde tebessüm yerine hüzün vardı
"Yapma Kaner, girme bu yola!" Aliz'in cevabı karşısında sadece susarken anlamsız gözlerle bakıyordum
"İntikam alma, kendini paralama, kendini kor ateşe atacağın bir evlilik yapma!"
"Sen ne diyorsun Aliz?" Arkamı dönüp bana bakan Aliz'e bakarken Aliz kaşlarını dürmüş bana bakıyordu
"Seni benden alan kişileri nasıl cezalarını çekmeden bırakayım"
"Onlar ceza çekecek diye sen acı çekiyorsun!, ya bu üstündeki damatlığı neden toprağın yapıyorsun"
"Belkide benim hak ettiğim bu topraktır, seni kaybetmemin, Yade'ye göstermediğim değer'in karşılığı budur"
"Ya o kıza giydirdiğin kefen!" Aliz'in sorusu karşısında sus pus olurken bakmaya doyamadığım, can attığım, sevdiğim'in yüzüne arkamı dönmüştüm
"Kaner bir kere aydınlığın içindeki karanlığa girersen bir daha aydınlığa çıkamazsın!"
"Ben o karanlığa seni toprağa verdiğim gün girdim!, bir kere o toprak benim üstüme atıldı, bir kere ölü sayıldım zaten şimdi ne fark eder gerçekten ölmüşüm ölmemişim!"
Arkama bile bakma cesaretini gösteremeden konuşurken sadece gözümün ucuyla bakmıştım, ama arkamda sevdiğim kadın yoktu, hızla arkamı dönüp baksam da gerçek değişmemişti, kalbimde oluşan yıkıntıyla bomboş banyoya bakıp durdum.
İZEM ÖZDEMİR
Üstümde gelinliğimle odadan çıkarken Cansu kapıda karşılamıştı ve beni beyazlar içinde görmesiyle dudakları aralanırken gözlerinde asla görmediğim bir bakış vardı hüzün desen kesinlikle vardı mutluluk belkide ama bunların yanı sıra korku barındırıyordu bakışları, Cansu bana doğru yaklaşırken yerde sürüklediği ayakları en sonunda çakılıp kalmıştı, ne kadar birşey demek yada yapmak istese'de elinden birşey gelmiyor ve her sustuğunda, durduğunda kalbi acıyordu, ama yapacak birşey yoktu bu yol yakacaktı hem bizi hemde sevdiklerimizi, Cansu susmayı tercih ederken elimden tutup salona götürmüş ve benim için hazırladığı saç ve makyaj malzemelerin başına oturtmuştu, Cansu'yla hayalimiz daha başkaydı ama kesinlikle bilmediğim bir şehirde, tanımadığım biriyle, bir otel köşesinde değildi
"Neydik ne olduk Cansu!" Üstümdeki gelinliğe ardından aynadan Cansu'ya bakmıştım ama tek baka bilen bendim çünkü Cansu gözlerini asla yerden kaldırmazken sessizcene ağlıyordu.
"Bana bak!" Cansu ısrarım üzerine bakışlarını kaldırırken kızaran gözlerini bana çevirmesiyle sitem etmeye başlamıştı
"Dik başlılığın yüzünden hayatını kararttın!"
"Sor bakalım pişmanmıyım!?
Cansu sorumun üzerine elindeki fara ardından bana bakarken ben gözlerimi kaçırmadan Cansu'ya bakıyordum
"Pişmansın çünkü hayatın karardı"
"Asla değilim!" Cansu şok içinde bana bakarken ben kendimden son derece emin bir şekilde başımı dikleştirip arkama yaslanarak bakıyordum
"Onlar nasıl benim hayatımı karattıysa, bu üstümdeki gelinliği nasıl bana kefen bildirdilerse onların'da hayatı kararacak, bu düğün nasıl benim cenazemse onların'da cenazesi olacak"
"Anlıyorum senin amacın girdiğin bu cehhennem çukurunda onları yakmak ama dikkat et sen yanma İzem, onları yakacam diye kendini kor ateşe atma!"
"Ben kor ateşe düştüm bile, nasıl bu gelinlik benim kefenim ise Kaner'in üstündeki damatlık'da siyah toprak gibi hiç çıkmasın üstünden, benim öldüğüm hergün...." gözümden akan yaşla cümlemi tamamlayamazken zorla yutkunarak "Oda ölsün!" Demiştim, elimin tersiyle yüzümü silerken artık kendimi Cansu' ya teslim etmiştim ve bu gün alacağım intikam'ım artık onun marifetli ellerinde kalmıştı, Cansu her fırça darbelerini benim güzel olmam için dokundururken bir o kadar da nazik ve özenle yapıyordu, Cansu yüzüme ne gideceğini fazlasıyla biliyorken ona göre davranıyordu.
-
Aradan geçen bir kaç saatin sonunda Cansu geri çekilirken en son masadan takacağım küpeyi alıp kulağıma takmış ve son kez rujumu sürmüştüm, işte hazırdım hayatımın mahvoluşuna kendi ellerimle hazırlanırken sonuna kadar özenmiştim, en azından sonuma doğru yaklaşırken güzelliğimden ve kendimden ödün vermeyecektim, ayağa kalkmamla ayna karşısına geçmiş ve başımı dikleştirirken kenarda duran tacımı alıp takmıştım, ee ne demişler
Başını dik tut tacın düşmesin
Bende aynı öyle yapacaktım karşımdaki Kaner' de olsa baş eğmeyecektim çünkü tacım düşerdi, maalesef biz kadınlar hep savaşmak zorundaydık ve savaşacaktım, evet belki hatalarım vardı onun gibi bir caniye asla bulaşmamalıydım ama bulaşmıştım, hayatım boyunca pişmanlık çekeceğime savaşacak ve her zaman yaptığımın arkasında duracaktım, kapının çalmasıyla kaybolduğum düşüncelerden sıyrılmış gerçek hayata dönmüştüm, Cansu kapıya giderken ben son bir kez daha kendime bakmış ve başımla onay vermiştim
"Her şeyin üstesinden geleceksin!"
kendi kendime konuşmamla derin bir nefes alıp vermiş ve arkamı dönmüştüm, Cansu kapıyı açmasıyla geri çekilmiş ve bana bakmıştı ve Cansu' nun önünden Kaner içeriye girerken her zamanki gibi dik ve keskin bakışlarla bana bakarken şaşırmış ve şok olmuştu çünkü onun gönderdiği gelinliği giymemiştim, Kaner kefenimi sade bir şekilde göndermiş olsa da kendime yeni bir gelinlik daha doğrusu yeni bir kefen almıştım ama bu ötekinden çok farklıydı, kolları omuzdan düşük olurken sarkan boncukları vardı ve göğüs dekoltesi' de olurken son derece gösterişli bir gelinlikti, nakışları ayrı bir asalet katarken boncukları gelinliğin şıklığına şıklık katıyordu, tacımı söylemiyorum bile adeta ben buradayım diye bağırıyordu, Cansu makyaj ve saç konusunda marifetini sonuna kadar gösterirken iddealı makyajıma dağınık topuzum eşlik ediyordu, Kaner başını hafif yan çevirmiş bir şekilde bana doğru gelirken arkasından' da kardeşi Fırat, can yoldaşı Yaver ve bilmediğim bir kız geldiğinde kız hiç yabacı gelmemişti, ama onlar beni çok iyi tanırlarken beni görmeleriyle bakışları çatılmış gözleri kısılmıştı.
Kanerin dudakları aralanmasıyla kaşları daha fazla çatılmış ve üstümdeki gelinliğe bakarak konuşmuştu
"Bu gelinlik!"
"Ne o beğenemedin' mi?" Kaner her bana baktığında yüzü gerilirken bütün damarları belirmişti ama ben durmayacaktım, gözlerimi ayırmadan Kaner'e biraz daha yaklaşırken tekrardan konuştum
"Sana dedim sana karşı eğdiğim son boyundu bu!" Kaner'in bakışlarında bilmediğim bir bakış varken sadece susuyordu, normalde koluma yada boynuma yapışması gerekirken hiçbir şey yapmamış sadece üstümdeki gelinliğe ve bana bakıyordu, Kaner'in gözleri her defasında kızarırken yüzü daha fazla gerilmiş kaşları çatılmıştı, Cansu tereddütle yanıma gelirken Kaner bir adım daha atarak yanıma gelmiş ve boğazını temizleyip konuşmuştu
"Çıkart üstündekini!" Kaner dişlerinin arasından konuşmasıyla sadece bakışları gelinlik ve benim aramda giderken ben gülümseyerek bakıyordum
"Maalesef çıkartamam"
"Üstündekini çıkart ve benim getirdiğimi giy!" Kaner adeta değişirken gözü dönmüş ve çılgına dönerek bağırmıştı
"Çıkart ve diğerini giy dedim!"
"Giyemem, çünkü yaktım!"
Kaner'e Kaner'in tonunda cevap verirken Cansu beni koruyabilmek için kolumdan tutmuş ve hafifce çekmişti ama Kaner cümlemi duymasıyla gözleri kısılırken öfkeyle bağırmıştı
"Ne dedin sen?"
Kaner hızla iki adım atmasıyla omuzlarımdan tutup duvara yapıştırırken boy ayna düşmüş ve param parça olmuştu, ayna'nın paramparça olan cam parçalarıyla birlikte Kaner'inde öfkeli sesi odanın içinde yankılanmıştı
"Ne yaptın sen?"
"Yaktım, hem de hiç düşünmeden yaktım!"
*
Gelinliği ve herkesi arkamda bırakarak odama çıkarken Kaner'in sözleri her defasında daha fazla yankılanmasıyla içime sığmak bilmeyen bir öfke doluyordu
"Kefenin yola çıktı!" Kulağıma dolan Kaner'in sesiyle kalbim sızlamış bütün hücrelerim adeta çekilirken refleksle gözlerimi kapatıp kulağıma baskı uygulamıştım, gözümden akan göz yaşıyla gözlerimi aralarken az önce çıktığım merdivenleri bu sefer hızla inmiş ve direk mutfağa gidip kibriti alıp hızla salona geri dönmüştüm, herkes yerlerinde otururlarken gelinlik benim bıraktığım yerde, masanın üzerinde azı açık bir şekilde duruyordu, kimseyi umursamadan gelinliğe doğru gittiğimde Herkes ayaklanarak korkuyla bana bakıyorlardı,
"İzem!" Hakan hızla bana doğru gelirken ben sadece gelinliği tutmuş ve çekmiştim, çekmemle kutu yere düşerken sadece elimde düz bir gelinlik vardı,
"İzem ne yapıyorsun?" Annemin sorusuyla gelinliği arkamdan sürükleyip salondan çıkarken son anda Hakan karşıma geçmişti
"Önümden çekil Hakan!"
"Ne yapacaksın İzem!"
"Gerekeni!" Hakan'a cevabını vermemle yanından geçip gitmiş ve dış kapıyı açıp hızla dışarıya çıktığımda rüzgar hafiften esse de beni durdurmamıştı, Hakan, annem, Aytekin herkes benimle birlikte dışarıya çıkarlarken ben gelinliği yere fırlatıp atmıştım hızla elimdeki kirbiti ateşe vermiş ve hiç düşünmeden gelinliğin üzerine attığımda, gelinlik hızla tutuşurken yavaş gavaş gelinlikten eser kalmıyordu, ateş tıpkı bizim etrafımızı sardığı gibi gelinliğide sarıp sarmalarken sadece ateş ve külden başka hiç bir şey yoktu, gözlerime yansıyan ateş yüzümü ısıtırken kalbimi buz kesiyordu ama bu saatten sonra tek kalbi buz tutan ben olmayacaktım!, yanan gelinliğe biraz
daha baksamda savrulan külleriyle birlikte arkamda bırakmıştım, bu saatten sonra savrulan sadece küller olmazken onlara arkadaş iki düşman geliyorduk!
*
"Küllerini istiyorsan getirebilirim, evimin çöpündeler
Cümlemi söylememle Kaner bana tekrardan yeltenirken hızla Fırat araya girmiş ve abisini durdurmuştu
"Abi ne yapıyorsun?"
"Bırak lan beni" Fırat bile Kaner'i tutamazken Kaner geri çekilmişti ama beni öldürecekmiş gibi bakıyordu
"O kül olan gelinliği sana mumla aratacağımı biliyorsun değil mi?"
Kaner sıktığı dişlerinin arasından bir kez daha konuşmaya yeltenmiş ama susmuştu, Kaner kendini dizginlerken işaret parmağı havaya kalkmış bir şekilde bakıyordu
"Bu yaptığına pişman olacaksın!"
"İstiyorsan hemen bu düğünü iptal edebilirsin Kaner ağa!" Kaner söylediğim cümleyle burnu seğirirken dişlerinin arasından konuşmuştu
"İstediğini yap ama kazanamayacaksın, sana istediğini vermiyeceğim o soyadımı paşa, paşa alacaksın!"
"Madem öyle o zaman gidelim!"
Kaner'i arkamda bırakarak gelinliğimin önünü tutup hızla yanlarından geçip gitsemde kalbim kor gibi yanıyordu, bir umut'da olsa benim yüzümden iptal etmesini beklemiştim ama olmamıştı, ayaklarım ne kadar ileri gitmek istemesede ben daima ileriyi adımlıyordum, olaylar bu raddeye gelmiş ve geri dönüşü yoktu.
Kapıdan çıkmadan arkamı dönüp bakmamla Kaner deli olmuş bir şekilde önüne bakıyor, Fırat ve Yaver ise şok olmuşçcasına duruyorlardı ama kimse bu olanlara dur demezken Kaner yanındaki masaya tekme atmasıyla masanın üzerinde olan heşey devrilmişti, yıkıntıları arkamda bırakarak yeni yıkıntılara adım atmak için önüme dönüp kapı eşiğini adımlarken koridordaki insanların bakışlarını üstüme çekmiştim, arkadan sesler kesilmiş olsada herkes anlamayan gözlerle bir bana birde çıktığım odaya bakıyorlardı, ben ise sadece önüme bakıyordum, koridoru yalnız adımlarken az önce insanların boş bakan gözlerinde korku yerini almasıyla Kaner yanımda belirmiş ve beni hapsettiği Mardin tarihi konağın koridorunu birlikte yürüyorduk, şu hayatta asla yan yana gelmeyecek iki insan şimdi birinin üstünde gelinlik birinin üstünde damatlık vardı ve yan yana yürüyorduk, herkes evlenirken yeni bir hayat diye başlar yoluna, yolculuklarına ama biz öyle değildik yeni bir cehenneme diye başlıyor ve cehhennemi bizzat biz kendimiz çağırarak hayatımızın yok oluşuna gerisi sisli olan yola giriyorduk.
KANER KAMİROĞULLARI
Ölümüne nefret ettiğim ve edeceğim İzem'le birlikte yan yana yürürken İzem'in üstünde giymemesi geren bir gelinlik ve yüzünde olmaması gereken bir tebessüm vardı, babamın "Birine gelinlik birine kefen giydirdin" sözleri kulağımda çınlarken birşey yapmamak, İzem'i şuracıkta öldürmemek için kendimi deli gibi sıkıyordum, haklıydı aslında sevdiğime giydiremediğim gelinliği İzem'e giydirmiştim, bu bile bana ağır gelirken İzem en alasını giymiş ve hazırlanmıştı, İzem bilmeden'de olsa canımı yakmıştı gerçi bilse bile uzak duracakmıydı bilmiyorum, aslında İzem'le benzer yönlerimiz vardı, nasıl ben herkesin inadına şanlı bir düğün yapıyorsam İzem'de sırf altta kalmamak için, bana boyun eğmemek için damarıma basıyordu, ne kadar sessiz bir şekilde yan yana yürüsekte görünmeyen, duyulmayan bir şekilde bağırıyordum etraftaki bazı kişiler bastırdığım çığlığı duyarmışcasına tereddütle bakarken bazıları imrenerek bakıyordu, onca kişilerin bakışları eşliğinde tarih kokan ve bize şahitlik eden otelden çıkmamızla araçlar sırayla gelmiş ve hızla binmiştik.
Fırat yola çıkmasıyla ilk kavşakta çocuklar çoktan aracın etrafını sarararken arka camı acıp cebimdeki bir deste parayı çıkartmış herkese dağıtmıştım, parasını alan giderken en sonunda kimseden eser kalmamıştı, çocukların arkasından bakarken İzem hareketlenmiş ve dikkatimi kendi üstüne toplamıştı
"Ne yapıyorsun sen?"
İzem gözünün ucuyla bana bakıp tekrar eğilirken sitemine başlamıştı
"Ayakkabım vurdu!"
"Hayat işte ne zaman vurmaya başlayacağını iyi biliyor!"
Cümlemi söylememle önüme dönerken İzem yalandan gülmüştü
"Seni, vurduğum zaman, beni ise şimdi öylemi!"
İzem'i cevapsız bırakırken sadece ona bakmakla yetinmiştim, çünkü bütün diyeceğim kelimeler onun için bir israftı!
Araçta sessizlik hakim olmasıyla beynimin içi susmazken sürekli konuşuyor ve sürekli babamın iğrenç sözleri yankılanıyordu, elimi yavaş ve sert bir şekilde aracın dayanak kısmına vururken İzem'e bakmıştım, İzem susmuş bir şekilde dışarıyı izlerken kulağımda babamın sözleriyle birlikte yavaşca üstündeki gelinliğe bakmıştım, İzem'e gelinliğin hesabını soracaktım elbette, ama ondan önce sırasını bekleyen babam vardı, babama karşı oynayacağım ve kazanacağım oyuna daha gelmemiştik, ceketin cebinden telefonu çıkartıp ekranı açarken yıllardır aramadığım ama asla unutmadığım numarayı arama butonuna yazmamla gözlerimi kapatıp yavaşça açmış başımı yan çevirip dışarıya bakmıştım, Mardin sokakları hızla arkamızda kalırken daha fazla düşüncelerde kaybolmadan önüme dönüp aramıştım, telefonu kulağıma gotürüp kaşlarımı çatarken telefon hızla açılmıştı
"Ooo, assolis beyimiz siz ararmıydınız?"
Kulağıma dolan gür ses karşısında hiçbir şey demezken bir kez daha yükselmişti
"Niye aradın Kaner ağa!
"Ne yapıyorsun?"
"Tam 12 yıldır yoksun ama hayaletin yanımdaydı, her işimi, neler yaptığımı bildiğin halde bu soruyu neden soruyorsun?"
"Oldumu o kadar?" Ne ben sorumun cevabını alabiliyordum nede telefondaki kişi, sadece sorular yöneltilmesiyle kalıyordu
"12 yıl 5 ay 27 gün Kaner ağa!"
Aldığım cevabın karşısında şaşırırken bu kadar günü gününe tutacağını sanmıyordum ama tutmuştu, ne demişler kurt kışı geçirir ama yediği ayazı unutmaz işte bu sözün vücut bulmuş haliydi!
"Aradan geçen onca yıldan sonra neden hayalat olmaktan vaz geçip karşıma çıkıyorsun?"
"Daha ne kadar hasret kaldığın topraklardan uzak duracaksın?"
Tekrardan sorum cevapsız kalırken karşı taraftan sadece nefes alış verişi geliyordu, sessizlik hakimiyetini korurken bu sefer tekrardan konuşan bendim
"Mardin, Midyat seni bekliyor Mirşad!"
Söylediğim son cümleyle telefonu kapatırken Fırat dikiz aynasınadan bana şok olmuşcasına bakmasıyla dudakları aralanmıştı
"Ne dedin sen?" Fırat uğradığı şokla kiminle konuştuğunu unuturken Yaver'de dikiz aynasından bana bakarken ben başımı hafif yan çevirip tek kaşımı kaldırarak bakıyordum
"Bela belayı çağırır derler doğruymuş"
"Hmm doğru, o yüzden bende seni çektim"
İzem cevabına fazlasıyla karşılığını alırken önüne dönüp camı açmasıyla İzem'in yüzüne düşen saçları rüzgardan savrulurken gözlerini kapatıp kendini rüzgara teslim etmiş duruyordu, belkide beni vurmadan önce Mardin'e hiç gelmemişti ama şimdi üstünde gelinliğiyle burada, benimle evleniyordu, hayatı değişecekti, gerçi çoktan değişmeye başlamıştı ama bu başkaydı artık benim karım olurken cehennemin tam içinde olacaktı sadece iki seçeneği vardı oda ya kendisi ateş olup yakacaktı yada ateşe kömür olmayı tercih edip yanacaktı ama şu kısa zamanda biraz da olsa İzem'i tanıdıysam dik başlılığından dolayı bu ateşte hem yakacak hemde yanacaktı, İzem dışarıyı izlemeye devam ederken araca dolan gül kokusuyla gözlerini yavaşça kapatarak yüzünde gülümseme belirmiş ve derin bir nefes almıştı ama unuttuğu birşey vardı oda cehennem sahibinin var olduğuydu!.
İZEM ÖZDEMİR
Biraz'da olsa içimdeki sıkıntıları unuttuğum zaman olurken herşey gibi buda kısa sürmüştü, Fırat düğün salonuna gelmesiyle hızını yavaşlatırken camlar kapanmıştı ve ne benim kendimi teslim ettiğim rüzgar nede kokusunda kaybolduğum gül kokusu yoktu, sadece arabada buram buram Kaner'in kokusu olurken içime dolan huzur zehir olmuştu.
Ne kadar kendimi cesaretlendirmeye çalışsamda burnuma dolan Kaner'in kokusu buna engel olurken aracın ani fren'i kalbimi hızlandırmaya yetmişti, ne kalbime ne aklıma sahip çıkabilirken birbiri ardına açılan ve kapanan kapıların haddi hesabı olmazken en serti de tam yanımdan gelmişti, birazda olsa araçda Kaner'in kokusu azalırken benim olduğum tarafin kapısi aniden açılmıştı!
"İn!" Ne kadar korksamda bunu ona gösteremezdim b boşluğum bundan sonraki yeni ve dikenlerle bezenmiş hayatımda bana herzaman bir engel olacaktı, gözlerimdeki korkuyu silebildiğim kadarıyla silip sonuna kadar açık olan kapya bakmıştım, Kaner bir elini aracın tavanına koymuş hafif şekilde eğilip bakarken ceketi açılmış ve beline taktığı silah gözüküyordu, farkında olmadan'da Kaner güç gösterisi sergilesede belindeki silah onun sonu oluyordu neredeyse, ama o hala büyük bir marifetmiş gibi belinde taşıyordu, Kaner gözlerimin takılı kaldığı yeri farketmesiyle ceketini indirirken bir eliylede beni tutup dışarıya çıkartmıştı
"Ne yapıyorsun Kaner?"
"Sonsuza kadat başında bekleyemem değilmi?"
"Çıktım, bırak!" Kaner'in elinden kurtarmaya çalıştığım kolumu son bir kez daha çeksemde başarılı olamazken Kaner'e daha fazla yaklaşmış ve Kaner'in beni bırakması gerekirken kolumu daha sıkı kavrayarak kendine biraz daha yaklaştırmıştı
"Artık kaçacağın yerin yok!"
"Öylemi!"
"Öyle!" Kaner tek kaşını kaldırarak ve dişlerinin arasında konuşurken asla ikimizde geri adım atmıyorduk
"Kaner sırası değil!"
Kaner nefret dolu gözlerle arkasında duran Yaver'e ardından tekrar bana bakmasıyla arkasını dönüp gitmişti.
"Bu savaş ne zamana kadar sürecek!?"
Yanımızda duran kızın sorusuyla Yaver ve Fırat'da giderken baş başa kalmıştık
Bakımlı ve son derece güzel olan kıza bakıp omuz silkerken dudaklarımı büküp arkasına bile bakmadan giden Kaner'e baktım
"Bilmiyorum, yani bu savaşı Kaner başlattı ben devam ettiriyorum!"
"Bu savaşı sen başlattın İzem, ve ikinizde devam ettiriyorsunuz!"
Kızın verdiği cevapla şaşırsamda sorgularcasına bakarken kız sadece Kaner'in arkasından bakıyordu, kız gözlerinde burukluk ve sevgiyi aynı anda barındırırken nereden tanıdığım aklıma düşmesiyle kız tekrardan konuşurken ben susmuştum.
"Tanıdın değilmi?"
"Yade!" Yade başını aşağı yukarı sallarken dudaklarını birbirine bastırarak bakmıştı bana
"Hastane köşelerinde görmüştük ilk bir birimizi , sen baban için ağlarken ben abim için ağlıyordum"
"Ama sen şuan abinin düğünündesin, ya ben!"
"İkinizde kendinizi çıkmaz bir yola sokuyorsunuz!"
"Ben ona yeniden hayata dönmesi için kan verdiğim zaman kendimizi o yoldan çıkardım ama Kaner asla o yoldan çıkmadı!"
Yade bana bakmasıyla gözümün ucuyla bakmıştım
"Neden biliyormusun?"
"Neden miş!"
"Çünkü Kaner o yolun ta kendisi!"
"Onunda hayatını mahvettiler!"
"Nasıl yani?" Yade ağzından istemeden'de olsa birşey kaçırmasıyla susarken devamını getirmemişti
"Abim daha fazla sinirlenmeden gidelim" Yade daha fazla uzatmadan konuyu değiştirirken bende üstelememiştim ve gelinliğin önünü toplayıp yürürken Kaner'in az önce geçip gittiği kapıdan bizde geçmiştik.
-
Gelin odasında otururken tek yoldaşım, sırdaşım Cansu yanımda duruyordu, odanın kapısı hızla açılmış ve içeriye Kaner girmişti
"Hadi bizi bekliyorlar" Kaner'in cevabıyla başımı kadırıp baksamda Kaner dümdüz suratıyla bakıyordu, içime düşen sıkıntıyla yerimden kalkarken Kaner'in karşısına geçmemle Kaner son bir kez daha bana baştan aşağıya bakarken her zamanki gibi bakışlarıyla meydan okumuştu ama bu sefer diğerlerinden farklıydı, Kaner'in ağzı bıçak açmazken arkasını dönüp giddiğinde sessizliği bozan bendim.
"Sakın sana evet diyorum, seninle evleniyorum diye senin karın olacağımı sanma!"
Kaner olduğu yerde durup bana dönerken zifiri gözleriyle kısık bir şekilde bakmış ve kaşlarını havalandırıp gözleriyle beni işaret ederken konuşmaya başlamıştı
"Soyadımı alarak karım olmuyormusun?"
Kaner'in cevabıyla cıklarken "Celladın oluyorum yani azrailini kendine yakın tutuyorsun"
Tane tane ve üstüne bastırarak söylediğim cümleyle göz kırpıp Kaner'in yanından geçip gelin odasından çıktım, çünkü kalsaydım biliyorumki Kaner bana sözleriyle kan kusturacaktı, ama bir kez de benim sözlerim ona kan kustursun, can acıtsın istiyordum, arkadan hızla kapı çarpma sesi gelirken sadece gözlerimi kapatıp yutkunmuştum, çünkü biliyorumki bu Kaner'di, olabildiğince hızlı yürürken bir an olsa beklemeden ilerlerken, kaçışım uzum sürmemişti, kolumdan tutup hızla duvara yaslarken Kaner tüm gücüyle, gözü dönmüşlükle karşımdaydı
"Asıl azrail senin karşında duruyor İzem sen hala anlamadın'mı bunu!" Kaner dişlerinin arasından adeta öfke kusarken her cümlesinde bana daha fazla yaklaşıyordu
"Pek bir etkin olmadığı için anlamadım"
"Öylemi!" Kaner yüzüme doğru tüm gücüyle bağırırken devam ediyordu
"Madem öyle, azrailimi kendime yaklaştırdım tamam öyle olsun, ama bunu sen istedin!"
Kaner kulağıma yaklaşmasıyla nefesi tenime değmişti
"Bu saatten sonra benden kork!" Kaner kulağımdan uzaklaşıp gözlerime bakarken bir kez daha konuşmuştu
"İmzalar atıldığı an herşeyin bittişi senin için, kendine olan saygın'da, özgüvenin'de kalmayacak, sen hiç merak etme!" Kaner'in sözleriyle tek bir kelime dahi edemezken düğün salonundan anons yükselmişti
"Gelin ve damat beyimizi düğün salonuna davet ediyoruz!' İkimizde anonsa kulak verirken Kaner geri çekilmiş bana bakıyordu, ikimizde tek bir kelime etmezken içinde olduğumuz durum kendi kendine konuşuyordu, yaslandığım duvardan doğrulurken Kaner başıyla yolu işaret etmesiyle kolumdan tutup arkasından çekiyordu.
Düğün salonun dışarıya açılan kapısına doğru yürüyorduk, düğün salonunun hem açık hemde kapalı yerleri varken biz açık olan yerden girecektik, çünkü Kaner ağamızın gösterişi daha bitmemişti, dügün salonuna girmemizla herkesin dikkatlerini üstümüze toplanırken gelinliği görmeleriyle herkesin suratları düşmüştü, kimsenin bakışlarını umursamadan Kaner'le birlikte bizim için özel yapılan çiçeklerin arasında durmuştuk, önümüzde bizim için ayrılan yolda'da güller dururken kameralar kayıttaydı, Kaner elimi tutmasıyla arkamızdan bir sürü havai fişek patlarken geçeceğimiz güzargahta konfetiler patlamıştı, Kanerle asla severek evlenmiyorduk ve bunu bizim bildiğimiz gibi herkes bilsede Kaner Mardin'in en güzel düğün salonunu ayarlamş ve hayatımda belki bir daha görmeyeceğim şekilde şatafatlı ve herkesin gözüne sokarcasına düğün yapıyordu, Hakan'dan ögrendiğim kadarıyla sıra gecesini bile herkesin konuşacağı şekilde yapmıştı ve cidden dedikleri gibi şanına yakışır bir düğün yapıyordu, gündüz olmasına rağmen havai fişekler heryeri daha fazla aydınlatmıştı gök yüzüzünü, Kaner yandan bana bakmasıyla bakışlarım Kaner'e dönmüştü
"Şanına yakışır bir düğün yapıyorsun!" Kaner sözümü bitirmemle birlikte önüne dönerken bende önüme dönerek konuştum "Ama hala rahat değilsin, neden?" Kaner gözünün ucuyla bana bakarken zifire dönmüştü bakışları
"Düğün şanıma yakışır lakin sen ve ütündeki bu gelinlik değil"
Kaner beni aşağılamak için konuşurken sadece dudağımın kenarıyla gülmüştüm
"Öyle'mi?, peki neden herkes bana hayranlıkla bakıyor" Kaner kaşlarını çatarken gözlerini kısarak bakmıştı
"Etrafına bir bak Kaner, kim ne konuşuyor bir dinle!" Kaner sözümün üzerine etrafa kulak vermiş ve yanından geçtiğimiz masalardan güzelliğim hakkında cümleler duyulmuştu
"Tamam senin gibi bir caniye bulaşarak hata yaptım ama güzelliğimin farkındayın" Kaner dişlerini sıkmasıyla yüzü gerilirken sadece bana bakıyordu, tamam hatalarım olmuştu ama akıllıydım, Kaner'in beni aşağılamasına asla müsaade etmeyecektim, Kaner her duyulan cümle karşısında öfke dolarken ben büyük bir mutluluk duyuyordum, Kaner her defasında elimi daha fazla sıkarken ben bir kez daha yaklaşmıştım
"Sana beyaz gelinliğimle geliyorum!, ama dikkat et bu benim üstümde diye sakın aldanma, çünkü ben sadece emanetciyim, bu gelinlik senin kefenin Kaner ağa!"
"Merak etme ben ne yapacağımı gayet iyi biliyorum!, o üstündeki kefenin kime ait olduğunu sana göstereceğim!" Kaner kendince bana laf sokarken önüne dönmüş ve nikah masasının yanına gelmiştik, Kanerle birlikte iki yana dağılırken tekrar ortada buluşmuştuk ve ikimizde sandalyeleri kenara çekip otururken nikah memuruda oturmasıyla nikah şahitleride bir bir yerini almıştı.
"Evet değerli konuklar, gördüğümüz üzere bu iki genç birlikte mutlu bir yola çıkmak üzere bize beyanda bulundular"
Memur bey ne güzelde konuşuyordu "Mutlu bir yol" derken gerçekleri bilmiyordu ve sadece boştan iyi dileklerini sunarken evliliğin güzel kurallarından bahsediyordu ama diyememiştik bir evlilik iki kişiyi nasıl öldürür diye, sade beyazlar içinde Kaner'in yanında oturmuş idamımı, nikah için memur beyin sözlerini bitirmesini bekliyordum, son derece Kaner'de sıkılırken arada gözünün ucuyla bana bakıp tekrardan önüne bakıyordu, memur bey misafirlere gülümseyerek baktığında konuşurken ben hiç gülmüyordum gerçi sadece ben değil kimse gülmüyordu, sadece etrafta gülüp eğlenen çocuklar vardı, imrenerek çocuklara bakarken Kanerin hızla kolumu çekmesiyle Kaner'in zifiri gözlerine ardından memur beyin düşmüş yüzüne baktım, memur bey bana ve Kaner'e sorgularcasına bakarken soğuk sözlerini söylüyordu ,
"İyi günde kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta Haşir ve Şehnaz Kamiroğullarından doğma Kaner beyi eş olarak kabul ediyor musun?"
Kaner istifini bile bozmadan çattığı kaşlarının altından bana bakarken gözümden düşen göz yaşına aldırış etmeden başıyla memur beyi işaret etmiş ve tüm öfkesiyle bakıyordu, son kez mikrofona ardından annem gile bakarken mikrofona doğru yavaşça eğilerek ve titreyen sesimle konuştum
"Evet" normalde alkış kıyametin kopması gereken yerde yeller eserken memur bey şüpheyle etrafa bakıyordu, Kaner gözüyle herkesi takip ederken memur beyin işkillendini anlamış ve tek bir hareketiyle alkış tufanı kopmuştu, memur bey tekrar mikrofonu eline alıp bu sefer muhatabı Kaner'e dönerken Kaner dimdik karşıya, ailesine bakıyordu
"İyi günde kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta Yadigar ve Nevzat Özdemir'den doğma İzem hanım'ı eş olarak kabul ediyormusun?"
"Evet" Kaner'de biraz beklesede benim aksime sesi daha gür ve net çıkmıştı
"Bana verilen yetkiye dayanarak bende sizi karı koca ilan ediyorum" memur bey önündeki defteri ve kalemi bize doğru uzatırken Kaner sert bir şekilde defteri önüme iteklemişti, titreyen elimle kaleme uzanırken dışarıdan okunan ezan tüm solona dolarken selamda okunuyordu, gerçi Kaner boşuna üstümdeki gelinliğe kefenin dememişti, hoca biryandan haberi olmadan selamı okurken bende titreyen ve az önce yarım kalan infazımı imzalamak için kalemi elime aldım, kalemin soğukluğu tüm hücrelerime yayılırken gözlerimi kapatıp derin bir nefes vererek alt dudağımı dişlerken gözlerimi aralamış ve sonunda o deftere imzamı atmıştım, yandan bana bakan Kaner'e bakmamla kalemi sert bir şekilde koymuş ve defteri itmiştim, Kaner ittiğim defteri hızla elini vurarak tutarken, sadece bana bakıyordu ve bırak memur beyi salondaki kimse umurunda değildi
"Hareketlerine dikkat et" Kaner kısık bir şekilde bana had bildirirken gözlerini de benden ayırmadan defterin üzerinde ki kalemi almış ve ölüm saçan bakışlarını üzerimden çekip defteri imzalamaya yeltenmesiyle biraz daha yaklaşıp kısık bir şekilde konuştum
"Okunan bu ezan şahidim olsun Kaner, beni öldürdüğün gün sende öl, dolunay şahidimiz olsun onunla birlikte her gün battığımıza, ama asla güneşin doğuşu ne sana nede bana şahitlik edemesin, etmesin ikimizde bu girdiğimiz girdapta gün yüzü görmeyelim" Kaner kalemin ucunu nikah defterine değdirmesiyle kalırken sadece deftere bakarak dinlemiş ve son cümlemde bana bakmıştı
"Güneş şahitlik ettiği an selalar şahitlik etsin!" Kaner cümlesini söylemesiyle dudaklarım aralanırken hiç bir şey diyememiş, sadece susmuştum Kaner ise önüne dönüp imzayı atmış ve defteri sürüyerek Yaver gile uzatmıştı, artık son cümlelerimizi söylemiştik geriye sadece yanmamız kalıyordu ve yanacaktık ikimizde bu girdiğimiz ateşte yanıp kül olacaktık ama asla bir Anka kuşu olamazken sadece yanar taş gibi sürekli yanacaktık sönmeyecek, eksilmeyecek ama durmadan yanacaktık.
Artık dolunaya bir arkadaş olurken Güneş'e düşman olmuştuk, güneş görevini yapacak ve hergün usanmadan doğacaktı ama bize değil, güneşi bir kere mutsuzluğumuzun üzerine şahit tutmuştuk, aslında tam bir hafta önce yani yüzüğün parmağıma girdiği gün elime, kolumu, boynuma bir urgan asılmıştı, ta o zaman güneş bize yavaş yavaş küsmeye başlamıştı, bizi benimsemezken biz ortada kalmıştık, kendimizi güneşe kabul ettirmek yerine biz terk etmiş ve geceye sığınmıştık, gece bizi sahiplenirken bizde geceyi benimsemiş ve hayatımızı karanlığa çevirmiştik, artık Kaner'in soyadı soyadım olurken bu günden sonra tekraradan urganım süslenmiş bir şekilde asılmıştı,
daha bu sabah gelin odasında Kaner'e o kadar söz etmiştim ama Kaner banamısın demiyordu, demediği gibide katlanarak geliyordu ve her zaman benden daha büyük oynuyordu, belli kaybedeceği birşey yoktu ve hiçbir şeyi olmadığı gibi insanlığı da yoktu, başımı çevirip imza atanlara bakarken bakışlarım üstümdeki gelinliğe kaymıştı
"Gelin hanımı öpebilirsiniz" memur beyin sözüyle ilk önce memura ardından Kaner'e baka kalırken Kaner kolumu sertçe tutup ayağa kaldırmıştı, Kaner kolumu tutup beni kendine doğru çevirirken "Sen bana hiçbir şey yapamazsın ama ben yaparım bundan emin ol ve beni sakın o boş sözlerinle korktuğunu felan sakın sanma" Kanerin gözlerinden sadece öfke çıkmazken aynı zamanda dudaklarında da zehirden farksız sözler çıkıyordu, Kaner sözünü bitirmesiyle omuzlarımdan tutup kendine doğru çekerken az önce zehir çıkan dudakları şimdi alnımda yerini almıştı, gözlerimi kapatıp sadece beklerken Kaner'in dudaklarının ayrılmasıyla gözlerimi aralarken Kaner'in zifiri gözleriyle karşı karşıya kalmamla memur bey elindeki nikah cüzdanını bana verirken Kaner hızla elimden almış ve gözüme sokarcasına gösterip ceketin iç cebine koymuştu, nikah memuru gitmesiyle dans müziği başlamış ve Kaner elimden tutarak piste doğu gitmiştik, biz mi düşman olarak evleniyoruz yoksa severek' mi evleniyoruz belli olmazken düğün giriş müziği to tragoudi mou müziği çalıyordu, piste gelmemizle Kaner yumuşak hareketleriyle durdurmuş ve beni hem kendine doğru çevirerek hem de kendisi karşıma geçerek sıkıca tuttuğu elimi elinin içine yerleştirirken diğer elini de yavaş hareketleriyle belime yerleştirmişti, ilk defa Kaner'in gözlerine, yüzüne bu kadar yakından bakma şansım olurken Kaner deli gibi sıktığı dişlerinden çene kemiği belirginleşmiş ve kaşlarının ortası iyicene çatılmıştı, Kaner'in parfümü buram buram burnuma dolarken resmen parfüm banyosu yapmıştı
"Her şey istediğin gibi oluyor neden bu kadar öfkelisin" Kaner'e bakarak sorduğum soruyla sadece ona bakarken Kaner gözünü aktararak bana bakıyordu
"Dur ben bir tahminde bulunayım" Kaner'e bakarak omzundaki eli yavaşça kaldırmadan Kaner'in omuzundan sürüyerek göğsüne götürdüğüm elime bakıp ardından zifiri ve bana yakın olan bir çift gözlere baktım
"Ağrın mı var?" Kaner'in adem elması aşağı yukarı hareket ederken biraz daha bana yaklaşmıştı, neredeyse burnu burnuma değecek mesafede bana yukarıdan bakarken bende gözlerimi kaçırmadan ve asla istifimi bozmadan karşısında durdum
"Ne o iyileştirecek misin?" Kaner'in sorusuna tek kaşımı kaldırarak cıklarken Kaner yandan gülümsemiş ve gözünün ucuyla misafirlere ardından tekrar bana bakmıştı, Kaner belimdeki elini biraz daha bastırarak beni kendine daha fazla çekmesiyle "Beni zorlama İzem, bak sen üzülürsün" demişti, gerçi hep üzülen ben olurken bu tehdidi boşaydı.
"Beni sakın salak yerine koyma ve hafife alma" başımı hafif yan çevirip anlamayan gözlerle bakarken Kaner yüzünü yüzüme yaslayarak yüzünü düşen saçlarımın arasına gömmüştü
"Senin sandığından çok daha fazlasıyım" Kaner'in nefesi boynumu değerken yüzünü yüzüme yaslamıştı
"Otel odasındaki dinleme cihazını buldum!" Kaner'in cümlesiyle dudaklarım aralanırken hızla yüzümü hafif yan çevirip bakmaya çalışmıştım ama sadece Kaner'in yüzünün yarısını görürken Kaner'de yavaşça geri çekilirken bana dönmüş ve burun buruna kalırken daha fazla uzaklaşmama müsaade etmemişti!
"Buldun mu bir şey?" Konuşmaya yeltenmemle Kaner dudaklarıma bakarak "Şşş" demiş ve tekrar gözlerime bakmıştı
"Bana geleceksin ve benim arkamdan iş çevireceksin hem de benim otelimde benim odamda öylemi?"
"Bakıyorum işini temiz yapıyorsun!" Sonunda konuşabilsem de sesim titreyerek çıkmıştı
"İzem!, Kamiroğulları!" Kaner soyadımı değiştirerek yavaş ve üstüne bastırarak söylerken kalbimden' de bir şeyler kırılmıştı, tuttuğum bu elde babamın kanı vardı ve ben bu eli tutmuş onun soyadını soyadım yapmıştım.
"Sen beni daha tanımıyorsun!" Kaner her bir cümlesini bastırarak söylerken düğün salonun kapısı bir kez daha açılmıştı, az önce meydan okuyan Kanerle aynı yöne bakarken yavaşça açılan kapının arkasından siyah takım elbiseli genç oğlan içeriye girmesiyle arkasından adamlar girerken düğün salonundakiler büyük bir gürültüyle ayaklanmışlardı, Kaner'den ayrılıp yana geçerken Kaner şaşkınlıkla gelenlere bakıyordu
"İsmi her yerde nam salan Kaner ağa!"
En fazla otuz yaşlarında olan takım elbiseli genç iki elini yana açarak gelirken yüzünde büyük bir gülümseme vardı ama bu gülümseme sadece onda varken herkesin yüzünden düşen bin parçaydı ama asıl şaşırdığım Kaner'di nasıl olurda onun kontrolü dışında birşey olabilmişti, genç adam her adımında daha fazla yaklaşırken sonunda Kaner'in tam karşısında durmuş gözünün ucuyla bana bakmıştı
"Seni ölüm döşeğine düşüren bu kız ve sen bu düğünu yapıyorsun, hemde herkese karşı, herkese inat!" Kaner'in yüzündeki şaşkınlık yerini gülümsemeye bırakırken "Bu kadar hızlı beklemiyordum!" Demişti, bu sefer şaşıran ben olurken arkadan bağrışlar kopmuştu
"Mirşad!" Şimdi herşey yerli yerine otururken gelen kişi Kaner'in araçta arayıp çağırdığı kişiydi
"Ne işin var lan senin!" Kaner'in amcası Abdulkadir bey hızla Miraşad'a gelirken Mirşad sadece Abdulakadir'in arkasından gelen Yade ve Hülsenur hanım'a bakıyordu
"Sana diyorum lan!" Abdulkadir bey tüm öfkesiyle Mirşad'a yumruk savurmasıyla Mirşad'da çapraz koluyla Abdulkadir bey'in yumruğunu karşılamış ve birbirlerini durdurmuşlardı!
"Sakın, sakın buna yelteneyim deme!"
Mirşad dişlerinin arasından konuşurken hızla Abdulkdir beyi itmiş ve geri çekilmişti, Kaner ve Mirşad'la gelen adamlar sadece bakarken sonuna kadar Mirşad'ın Abdulkadir bey'in hakından geleceğini emindiler
"Ne diye geldin lan sen?"
"Artık buradayım, doğup büyüdüğüm topraklarda!"
Abulkadir bey alayla gülerken Mirşad bir adım daha ileri atarak konuşmuştu
"Hemde kendi konağıma geldim artık baba!"
Mirşad'ın son cümlesiyle şok olurken herkes hareketlenmiş bir bir sesler yükselmeye başlamıştı.
"O konaktan içeriye asla giremezsin!" Karşımda iki düşman baba ve oğul dururken gözümün önüne bir an Kaner ve Haşir ağa gelmişti, onlarda birbirine bitmeyen bir öfkeyle sürekli karşı karşıya geliyorlardı, ama ikiside farkında değillerdi bu öfke kendilerini yıpratıyordu, Mirşad babasının cümlesiyle arkasındaki adamına bakmış ve göz aktararak başıyla babasını işaret etmişti?, Mirşad'ın adamı cebinden çıkarttığı kağıdı Abdulkadir beye veririp geri çekilirken Mirşad bir kez daha konuşmaya başlamıştı
"Bizzat tapusu benim olan konağıma geliyorum!" Abdulkadir bey elindeki tapuya bakmasıyla gözleri büyümesiyle kalbini tutmaya başlamıştı, Abdulkadir bey geriye sendelemesiyle Yade ve eşi Yüsranur hanım koşarken Mirşad buruk bir şekilde bakıyordu ailesine
"Vay be! nede çok seviyorsunuz! babanı ve eşini!" Mirşad bu sefer öfkesini kız kardeşine ve annesine yöneltirken şaşkınca bakan onlar olmuştu
"Yıllar önce bana böyle koşmadınız!" Mirşad düz suratıyla bakarken kendinden ödün vermemek için kendini deli gibi sıkıyordu
"18 yaşımda buradan gönderilirken sesiniz çıkmadı, belki babama sahip çıktığınızın yarısı kadar benim arkamda dursaydınız bugün yanınızda, sırt sırta olacaktık ama siz yapmadınız, hele sen!" Mirşad Abdulkadir beye'e doğru giderken başını eğmiş küçümseyerek bakıyordu
"İlk beni gönderen sendin, bana arka çıkacağına diğerlerine, toplantıda çıkan karara arka çıktın!"
"Sen yaptığın hatanın bedelini ödedin!"
"Ben kardeşime sarkıntılık eden ağa'yı vurdum, gençliğimi yaktım, ama sen ve siz beni yok saydınız!"
Mirşad işaret parmağıyla ilk önce babasını daha sonra annesini ve kız kardeşini göstererek ateş püskürüyordu
"Sizce neden öldürmediler beni'de sadece sürgün ettiler?"
Aslın'da sorunun cevabını herkes bilirken sadece susuyorlardı, herkes bilmedim duymadım oynamayı seçerken Mirşad ve Kaner gerçekleri herkesin gözüne sokuyorlardı
"Siz gerçekleri göremiyecek kadar kördünüz ama onlar akıllıydı baba, yaptıkları hatanın bedelini bana ödettiler!"
"Madem öyle kardeşin neden arka çıkmadı sana?" Abdulkadir bey karısının ve kızının kolundan çıkıp Mirşad'a karşı gelirken Mirşad'ı en can alıcı yerden vurmaya çalışıyordu ama bilmiyorduki Mirşad yıllar önce kardeşini kalbinde öldürmüştü
"Çünkü o senin kölen, senin sözlerinin vücut bulmuş hali!, onun için kendini yakan ağayebiyini arkasınsan vuracak kadar kalleş!"
Yeliz Mirşad'ın sözleriyle gözlerini kaçırsada gerçeklerle en acı bir şekilde yüzleşmişti
"Şimdi bana sakın aile deme, onlar öldüremedi ama siz beni öldürdünüz, onlar bıçak verdi elinize ve canım ailem siz beni bıçakladınız, nefesimi kestiniz ama artık buraya kadar, eğer ben kendi canıma kıymadıysam bu gün için kıymadım, bu gün için yaşadım!"
"Demek bu gün için Kaner'in adamı oldun!"
"Ben kimsenin adamı değilim!, ama seni ve sizi yok edecek adamım!, evet bu gün beni Kaner çağırdı ama eğer hazır olmasaydım karşınıza yine çıkmayacaktım, ama bak şimdi buradayım, sizin karşınızdayım!, yıllar önce ben o konaktan nasıl eşyalarımı toplayıp bir bavulla çıktıysam bugünde siz çıkacaksınız, evimi boşaltın!"
Mirşad son cümlesini bağırarak söylerken Kaner son derece mutluydu!
"Size ayıracak sürem bitti!" Mirşad tekrardan ellerini iki yana açarken son sözlerini söyleyip yavaşça bize dönmüştü
"Benden size küçük bir düğün hediyesi"
Mirşad adamının uzattığı kutuyu alırken benim önüme gelerek elindeki kutuyu açmıştı, Mirşad'ın elindeki kutuyu bakmamla Urfa akıtması 14 sıralı gerdanlık' la baş başa kalırken Mirşad bir eliyle gerdanlığı alırken diğer elinde kalan kutuyu' da adamına vermişti
"Buda benden yengeme küçük bir armağan" Mirşad ne kadar küçük dese de aslında büyük bir armağan takıyordu, Mirşad elindeki takıyı Kaner'e uzatmasıyla Kaner gerdanlığı almış ve arkama geçerek saçlarımı elinin tersiyle yavaşça geri çektiğinde parmakları tenime değerken yavaş hareketleriyle gerdanlığı takmış ve kenara çektiği saçlarımı geri bırakıştı
"Buda benden Kaner ağa' ya" Mirşad bu sefer Kaner' in hediyesini adamından alırken Kaner yanıma geçmiş Mirşad'ı bekliyordu, Mirşad elindeki küçük kutuyu açarken "Güzel günlerde kullanmanız dileğiyle" derken kutudan çıkardığı araba anahtarını Kaner' e uzatmıştı
"Ne gereği vardı Mirşad"
"Çok gereği vardı" Mirşad Kaner'e biraz daha yaklaşırken kısık bir şekilde konuşmuştu, konuşulan sözler sadece ikisinin arasında kalırken Mirşad'ın gözünden bir damla yaş düştü, ne konuştuklarını merak etsem de hiç iyi bir konuşma olmadığı kesin olurken konuşan taraf sadece
Mirşad' dı dünyanın en buz adamı olan Kaner bile sadece yutkunarak diniliyordu, Mirşad sözlerini bitirmesiyle uzaklaşırken kimseye çaktırmamak için yüzünü sıvazlarken göz yaşını silmiş ve yüzüne kondurduğu alaylı tebessümle bakıyordu
"Kapında seni bekleyen bir porşen var ve namı değer yengem' de istediği zaman istediği rentegara gidip istediği modelde araba alabilir" Mirşad gözlerini kısarak bana bakarken "Sakın kimseye boyun eğme, sen sen ol kendini unutma!" sözlerini söylemiş ve Kaner'in omzuna dokunmasıyla arkasını dönerken müzik orkestra'sına işaret ederek halay müziği çalmıştı, Kaner Mirşad'ı gördüğüne ve yaptıklarına ne kadar sevinsede son dediği hoşuna gitmemişti yada gitmişti Kaner'in yüzünde bilmediğim bir ifade varken ne düşündüğü anlaşılmıyordu.
Mirşad Kaner'in kolundan tutarak çekerken hızla diğer kişilerle'de organize olmuşlardı, salonda halay müziği yankılanmasıyla herkes inci gibi dizilmişler ve herkes aynı tempoda halay çekiyorlardı
"Hey hey!"
Mirşad Kaner'le omuz omuza verip omuzlarını sallarken Mirşad'ı bilmem ama Kaner'in yüzünde bilmediğim bir gülümseme vardı, ikisininde tüm halay boyunca yüzlerinde gülümseme eksik olmazken arada birbirlerine bakarak onay verip tempolarını artırıyorlardı, başta Haşir ağa olmak üzere salondaki bazıları durdukları yere sığamazlarken bazıları anın keyfini çıkartıyorlardı ve herkese nisbet edercesine oldukları yerde gerim gerim gerilirlerken ağalarının arkasında duruyorlardı.
Bundan sonra bu manzarayı göremiyecek olmamdan dolayı sonuna kadar onları izlemiştim, çünkü Kaner asla gülmezken şimdiki kişiliğinden çok farklıydı, halay'ın bitmesiyle Mirşad en önde kendisi için boşaltılan masaya geçerken yanlarına' da adamlarını oturtmuştu, Mirşad asla sınıf ayrımına girmezken düşmanları hariç herkesle içli dışlıydı , Mirşad salonun baş köşesinde yerini almasıyla herkes büyük bir şok içinde yerlerine geçerlerken tüm öfkesiyle karşıdan Haşir ağa'nın geldiğini görmemizle Kaner kaşlarını çatarak bakmıştı
"Senin bir alakan var' mı Kaner bununla"
"Var yada yok ne yapacaksın yada ne fark eder"
"Tabiki' de var değil' mi'" Kaner babasını cevapsız bırakıp bana dönüp eliyle masamızı göstermesiyle bizde yerimize geçerken gözüm kapanan düğün salonun kapısında takılı kalmasıyla yerime otururken Kaner beni yalnız bırakarak gitmişti, onca karmaşanın içinde sıkışıp kalırken Kaner'in sevenleri vardı ama benim yoktu sadece geriye kalan ailem varken abim ve kardeş bildiklerim yoktu, Kaner bu düğünü sadece namını ilerletmek için yaparken salondaki tüm ağalara' da kendi sözünün geçtiğini gösteriyordu, ama bana geçirdiği sözleri bana karşı kullanarak beni yıkarak gösteriyordu.
Kaner Mirşad'ın bana verdiği öğüdün tam tersini uygularken ben sadece direniyordum, yenilmemek için, yenmek için direniyordum.
"Neye bakıyorsun?" Sorunun geldiği tarafa bakmamla Cansu'nun arkasında öfkeyle bakan Kaner'i görürken Kaner emin ve sert adımlarla geliyordu
"Hakan gile baktım"
"Hiç bekleme bence" Kaner'in konuşmasıyla Cansu'da arkasındaki Kaner'e bakarken Kaner tek kaşını kaldırmış bana bakıyordu
"Çünkü gelmeyecekler"
"Ne demek gelmeyecekler?"
Oturduğum sandalyeden kalkıp Kaner'in yanına giderken bir cevap beklesem de Kaner bir iki dakika yüzüme bakarken tek kaşını kaldırarak çenesini oynatıp yavaşça kapıya bakmıştı
"Mardin girişinde polis çevirmiş" Kaner'e sorgularcasına bakarken beni benim hamlelerimle vuruyordu
"Kaner!" Arkadan Fırat'ın seslenmesiyle Kaner bakışlarını kapıdan çekip bana ardından omzunun üstünden arkasına bakarken bende direk karşımda bize bakan Fırat'a baktım, Fırat başıyla salonu gösterirken bazı ağalar hareketlenmiş ve bize doğru geliyorlardı "Çok istiyorsan İzmit'e nakillerini aldıralım" Kaner yanıma geçerken bile hala lafını sokarken ben sadece bakmıştım
"Ama yok ben görüşe giderim diyorsan yapabilecek bir şey yok"
"Sana boyun eğmeyeceğim duydunmu beni asla sana kendimi ezdirmeyeceğim"
Kaner öfkeyle koluma yapışıp kendine çekecekken Fırat'ın öksürmesiyle durmuş ve az önce tuttuğu kolumla beni önüme döndürürken hızla elini kolumdan çekip gelen kişiyle tokalaşmışlardı
"Hayırlı olsun ağam"
"Sağ olasın"
Tokalaşma faslı gittikçe uzarken neredeyse bütün herkes kalkmış ve sıraya geçmişti ama Kaner'in tokalaştığı kişiler benim karar gününde salonda gördüğüm kişiler değillerdi gerçi onlar daha ortada bile yoktu, kaner herkese güler yüzle ve ılımlı yaklaşırken sadece bana soğuk ve donuk suratlıydı, başımı çevirmemle toplantıdaki ağalar tam karşımızdan bize doğru gelirken Kaner gözlerini kısarak ve dişlerini sıkarak bakıyordu
"Ee Kaner ağa seni vuran kızı da nikahına aldın, töreye' de baş kaldırdın, üstüne üstlük yaptığın marifet gibi sıra gecesi, ardına düğün, sırada ne var?" ismini bilmediğim adam adeta hesap sorarken Kaner hiçbir şey demeden dinliyordu
"Haşir ağaya gelir'mi bir torun?" Adamın dedikleriyle ağzım açık kalırken yanımda duran Kaner adeta bir melek gibi sakin duruyordu
"Size ne!" Kaner'in verdiği cevapla ağzının kenarıyla gülümseyen ağalar gitmiş yerine somurtan ve burnundan soluyan ağalar gelmişti, şimdi sadece tek bir gülen vardı oda kesinlikte Kaner'di
"İstediğin kadar bizi ezip geçtiğin için mutlu ol, şanına yakışır bir şekilde düğününü yap amma velakin kanla atılan bir imza varken mutlu olmazsın Kaner ağa!"
"Sizin olmadığınız gibimi?, hani o eski günleri iple çekmeye başladığınız günlerden' mi bahsediyorsun?"
Kaner her bir sözünün karşılığını fazlasıyla verirken hızla benim elimden tutup ortalarından geçip gitmiştik, Kaner'in hareketiyle sadece ona ayak uydurmak zorunda kalırken Kaner diğer eliyle de arkamızda kalan kişilere gelin işareti yaparak bağırmıştı
"Haydi herkes konvoya"
Kanerin bana olan düşmanlığını anlıyordum ama kendi ailesine olan düşmanlığını anlamıyorum, ailesine, düğününe çağırdığı akrabalarına, neden bu kadar karşıydılar birbirlerine, sadece benim yüzümden' mi karşı karşıya gelmişlerdi, benim yüzümden' mi bu bitmek bilmeyen düşmanlıkları, elim elinde olan Kanere ardından elimi sıkı sıkıya tuttuğu eline bakarken Kaner'in tek baktığı önüydü.
Düğün salonundan çıkmamızla Mirşad'ın hediyesi kapı önünde bizi beklerken Kaner kendisine verilen anahtarı ceketin iç cebinden çıkartıp hızla aracı açmış ve benim kapımı açarken binmeme yardımcı olmuştu, bu kadar kabarık gelinlikle düşük araca binmem zor olsada sonunda binmiştim, Kaner kapıyı kapatmasıyla kendi tarafına geçip hızla binerken içindeki öfkeyle kapıyı çarparak kapatırken aracı çalıştırmış ve konağa doğru onca araçla yola çıkmıştık.
"Sen nasıl müsaade edersin" Kaner sorduğum soru karşısında sadece bana bakarken ben dişlerimi sıkarak önüme ardından Kaner'e bakmıştım, Kaner cevap vermek yerine gözlerini kısarken ben tekrardan konuştum
"Bu kadar ileriye gitmelerine neden müsaade ettin?"
"Duyduysan eğer gereken cevabı aldıklarını'da duymussundur!"
"Hmm duydum. Size ne!, güzel bir cevap kesinlikle" Kaner'e göz aktararak verdiğim cevapla Kaner bana bakmıştı
"Onlar anlaması gerekeni anladılar sen merak etme"
Kaner son derece kendinden emin bir şekilde konuşurken kornalar çalınmaya başlamıştı, arkadaki araçlara Kaner'inde eşlik etmesiyle adeta yer yerinden oynarken Mirşad arkadan dörtlüleri yakarak gelirken bir yandan kornaya eşlik ediyor bir yandan'da hızla bizim hizamıza gelmişti, Kaner yandan Mirşad'a bakmasıyla camı açarken Mirşad bizi sollayıp önümüze geçmişti, yaptıklarına anlam veremezken Kaner ceketin iç cebin'e yeltenmesiyle kırmızı bir mendil çıkarmıştı, Kaner son derece kendinden emin bir şekilde mendili cam tarafındaki eline almasıyla direksiyonu diğer eliyle tutmuş ve aracın üstünü açmıştı, Kaner asla gözünü yoldan ayırmazken süreklı dikiz aynasını kontrol ederken aracın üstü açılmış ve eliyle birlikte mendili dışarıya çıkartırken mendil rüzgardan dolayı savruluyordu, Kaner'in bu hareketinin nedenini bilmezken yavaşça arkama dönüp bakmıştım ve arkamızdan gelen araçlarda tek tek dışarıya kırmızı mendil çıkartırlarken diğer camlardanda silahlar çıkmıştı, sanki herkes tek bir onay beklercesine dururlarken yavaşça Kaner'e dönmüştüm, Kaner gözünün ucuyla bana bakmasıyla parmaklarını aralarken mendil yerle buluşmuştu, hızla dikiz aynasından bakmamla diğer araçlarda rüzgara teslim olan kırmızı mendiller özgürlüğe bırakılırken silahlar patlamıştı
"Neler oluyor Kaner!"
Kaner bana bakmadan temiz havayı içine hapsetse'de geri vermezken yüzünü kırıştırmıştı
"Bu mendil geleceğin, geçmişin, olacakların ve olmuşların habercisi, mendil bir kere yere düştü, bir kere kurşun silahtan çıktı, bu saatten sonra bazı şeylerin geri dönüşü olmayacak, dolunay sadece bize değil başka olaylara, başkaların karanlığına'da şahitlik edecek"
Kaner'in sözünden sonra araçta uzun sesslik hakim olurken arkadan çalınan tek bir kornayla bozulmuştu, ne olduğunu bu sefer Kaner bile bilmezken hızla Haşir ağa'nın aracı bizden önce konağın sokağına girmiş ve hızlanarak gitmişti, Kanerde hızla sokağa girmesiyle Haşir ağa ve Şehnaz hanım konağın önünde durmuş araçtan inmişler bizi bekliyorlardı, Kaner hız kesmeden yoluna devam ederken Kaner'de sonunda frene basarak durmuş ve hızla araçtan inerken bende arkasından inip konağa bakmıştım, çok olmamıştı bir kaç ay önce saten buraya gelmiştim ama başka bir nedenle gelirken bugün gelme nedenim başkaydı, tam burada Kaner'i vurmuşken şimdi!, üstümde gelinlik, soyadım Kaner'in soyadıyla duruyordum, hani derlerya nereden nereye cidden öyle nereden nereye hayatımın zirvesindeyken şimdi en dip noktadaydım, adım atmamla Şehnaz hanım'ın önüme geçmesiyle dururken Kaner yanıma bile gelmemişti.
Şehnaz hanım yüzündeki nefreti asla saklamadan bakarken elindeki kırmızı kaftanı ve başlığı bana uzatmıştı
"Ne o üstündeki beyaz gelinliğinle konağa girebileceğini"mi zannettin!"
Hiç bir cevap vermeden susarken cehennemime geldiğimi anlamıştım artık, Kaner arkamda siyahlar içinde bana bakarken ben sadece susmuştum, Şehnaz hanım omzunun üstünden bakmasıyla evin çalışanları Şehnaz hanım'a elindekileri uzatırken Şehnaz hanım gözünün ucuyla bakararak almış ve bana uzatmıştı ama bu sefer bir farkla gözününün ucuyla değil tüm öfkesiyle, nefretiyle gözlerime bakıyordu
"Senin hak ettiğin beyaz gelinlik değil İzem hanım!"
Şehnaz hanım öfkesini esirgemeden herkesin önünde kusarken ben susan taraf olmuştum çünkü asıl sıra bana daha gelmemişti, konuşacağım zaman ben konuşacak ve herkes susacaktı!, Şehnaz hanım'ın elindekileri alıp benim için hazırladıkları yere gidip giyinmiş ve başlığı'da takıp çıkmıştım karşılarına
Şehnaz hanım bana baştan aşağıya bakarken derin bir nefes almıştı
"Bu üstündeki kırmızı nakışlı kaftan senin işlediğin suçun nişanesi, başındaki bu başlıkta-" Şehnaz hanım sözünü yarıda keserken bana doğru gelmiş ve açık olan başlığa uzanıp yavaşca indirirken sözlerine devam etmişti
"Bundan sonra göremiyeceğin gün yüzünün karanlığı!"
Şehnaz hanım cümlesini bitirip geri çekilirken bu sefer adım atan bendim ve arkamda onca kişinin olmasına aldanmadan elimde tuttuğum kurşuna bakmıştım, bakışlarımı kurşundan ayırmamla başımı kaldırıp karanlığıma baktım, ama bu karanlığa ben hapsolmayacaktım, az önce Şehnaz hanım'ın indirdiği başlığı açarken boncukları birkez daha ses çıkarmıştı.
"Öylemi!, peki sadece ben mi gün yüzü görmeyeceğim Şehnaz hanım!" Şehnaz hanım kısılan gözlerle bakarken koca konağın kapısını önünde buranın hakimi benim dermiş çesine duruyordu.
"Benimle birlikte sizde karanlığa hapsoldunuz ve emin ol sizi bataklığa batırmadan ben çıkmayacam bu girdaptan" Şehnaz hanım öfkeyle bana doğru adım atmasıyla avucumu açmış ve Şehnaz hanım'a elimdeki mermiyi göstermiştim, Şehnaz hanım sadece mermiye bakarken ben yavaşca korku dolan gözlerine bakıyordum
"Herşey bittiği an bu mermi yerini bulacak ve herkes ait olduğu yere gidecek, Kaner mezara ben özgürlüğüme gidecem" bakışlarım Şehnaz hanım'ın arkasında duran Haşir ağayı bulmasıyla tekrar konuştum
"Sizde cehennemin dibine, ait olduğunuz yere gideceksiniz!"
Cümlemi bitirmemle başlığı başımdan çıkartıp yere attarak birkez daha konuştum
"Bu başlık benim değil sizlerin kara günlerin nişanesi olacak"
Şehnaz hanım öfkeyle bakarken ben yanlarından geçip bundan sonra banada Kanere'de kısacası herkese zindan olacak konağa girmiştim.
Arkamdan Kanerde girerken hızla elimden tutmuş merdivenlere yönelmişti, biliyordum bana deli gibi öfkeliydi ama kimseye çaktırmamak için elimden tutmuştu, odaya gelmemizle Kaner beni içeriye savurmasıyla kendisinde girerken kapıyı arkasından çarparak kapatmıştı.
Kaner gözündeki karanlıkla bana bakarken sinirden eli titrese'de işaret parmağını gözümün önünde sallayarak konuşmuştu
"Sen nasıl konuşma cüreti gösterirsin!"
"Annen istediğini söyliyecek bun susacam öylemi!, yok öyle birşey Kaner ağa"
"Kes!"
Kaner daha bana karşı kusamadığı içindeki öfkesiyle yanımdan geçip giderken üstümde Şehnaz hanım'ın giydirdiği kırmızı nakışlı elbiseyle odanın ortasında bir başıma kalmıştım, içime düşen endişeyle Kaner'in gittiği tarafa baksamda Kaner dolabın önünde durmuş omzunun üstünden bana bakıyordu, Kaner bir kaç saniye daha içinde asla bitmeyen öfkeyle baksada en sonunda hızla önüne dönmüş ve dolabın kapağını açmıştı, kulaklarımda düğün salonunda Kaner'in dedkleri çınlarken içimdeki endişe yerini korku'ya bırakmıştı, Kaner dolabın önünde koca cüssesiyle dururken hareketlenmiş ve dolaptan bir şey almıştı, Kaner başını eğip aldığına bakarken bana dönerken bende eline bakmıştım ama Kaner'in elindeki kırmızı şeyi anlayamazken Kaner sadece elindekine bakıyordu ve en sonunda başını kaldırıp bana bakmaya karar vermesiyle adımlarken birkaç adımda yanımda yerini almıştı, Kaner elindekini ters çevirip parmaklarını açarken sadece parmaklarına taktığı uçlar sayesinde elinde kalmış ve elinde tuttuğu şey açılmıştı, Kanerin elindekini anlamamla kaşlarım çatılırken kalbim deli gibi atıyordu.
"Bu ne?" aslında bildiğim soruyu sormuştum ama başka cevap bekliyordum, gözlerim adeta Kaner'in parmaklarındaki kırmızı saten gecelikte takılı kalırken Kanerin zifiri bakışları benim üstümdeydi
"Giy!" Kaner'in verdiği cevapla hızla başımı kaldırıp Kaner'e bakarken Kaner elindekini bana uzatmıştı
"Ne diyorsun sen Kaner!"
"Duydun giyin ve yatağıma gel!"
"A- asla!" başımı iki yana sallayarak zorda olsa konuşurken Kaner bana doğru bir adım daha atmasıyla daha da yaklaşmıştı.
"Öyle birşey yapacağımki kendine olan saygını kaybedeceksin demiştim İzem!"
"Senin böyle birşeye hakkın yok anladınmı, benden kimse böyle birşey isteyemez, heleki babamın katili asla" içime düşen ateşle bağırarak koşurken deli gibi sesim titriyordu ve gözümden akan yaş yüreğimi parçalarken kendi yolunda akıp gitmişti, bakışlarım buğulanırken Kaner bana nefretle bakıyordu ve hızla kolumdan tutmasıyla beni duvara yaslarken öfkeyle yaklaşmış ve aramızda çok az mesafe kalmıştı
"Bu gün senin yüzünden kardeşim bana dargın, saçının teline zarar gelmesin diye uzak durduğum kız kardeşim bu gün gözünden yaş aktı benim yüzümden"
"Bak ne güzel diyorsun benim yüzümden diye adam olaydında kızı ağlatmayaydın!"
"Kes sesini!" Kaner bağırmasıyla elini duvara vurmuştu,
"Daha bu sabah benim hayatımdan korktuğu için seninle evlenmiyeyim diye bana yalvardı, ve sen gelmişsin Kaner mezara girecek diyorsun"
"Asla pişman değilim, ama ben gerçekleri söyledim gerçekler ortaya çıktığı zaman sen öleceksin!"
Kaner bir şey demezken deli gibi dişlerini sıkıylrdu ve gözlerimiz asla ayrılmazken resmen meydan okuma yarışına girmişti ama bu meydan yarışı farklıydı Kaner öldürmek ben ise ölmemek için yarışıyordum, Kaner hızla geri çekilirken geceliği önüme, yere fırlatıp atmıştı
"Sebebi ben isem nedeni sensin!" Kaner beline yeltenmesiyle silahı çıkartmış ve gözümün önünde silahın şarjörü'nü çıkartmıştı, Kaner durmak bilmezken hızla şarjorden bir mermi çıkartıp silahı yatağın üzerine fırlatarak atmıştı, Kaner kolumu tutup çekmesiyle avucuma mermiyi koymuş öfkeyle konuşmaya başlamıştı
"Eğer bu kurşunu o çok sevdiğin kardeşinde bulmak istemiyorsan dediğimi yap"
Kaner bana istediğini yaptıramıyacağını anlamasıyla kardeşimi kullanmaya başvurmuştu
"Sen insan değilsin!" Gözlerimden akan yaşa aldırış etmeden konuşurken Kaner sadece susuyordu çünkü o denilmesi gereken herşeyi demişti zaten!
"Eserinle gurur duy!" Kaner elini iki yana açarak bağırırken Yaslandığım duvara sürtünerek yere oturduğumda avucumda'da sıkı sıkıya tuttuğum mermi vardı, mermi her elime gömüldüğünde gerçekler bir o kadar kalbime büyük bir acıyla saplanıyordu
"Sana o gün kanımı vereceğime kanım aksaydı keşke Kaner ağa!"
"İstersen saatlerdir, günlerdir, aylardır ağla umurumda değil!"
Kaner cümlesini söylemesiyle hızla eğilip mermiyi tuttuğum elimi tutarken yerdende geceliği alıp doğrulmuştu ve bana kendi ellerimle iki seçenek sunuyordu
"Tek bir hakkın var!, seç!"
İki yol, iki seçenek vardı ama iki yolda bana ölüm derken ben hangi ölümü seçecektim, aklım allak bullak olurken beynim çalışmayı durdurmuştu.
"Zamanın doluyor!" Kaner'in cevabıyla akan göz yaşımın haddi hesabı yoktu
"Ve emin ol bana kalırsa hiç iyi şeyler olmaz" Kaner her defasında benden bir cevap beklerken benim verebileceğim bir cevap yoktu
"3..."
"2..."
"1...."
"Tamamm!, Tamamm!"
içimdeki korkuyla bağırırken Kaner elimle eli'nin arasında duran geceliği tamamen avuçlarımın arasına koymuş geri çekilmişti, gözlerimi kapatarak başımı eğerken boğazımdan kopan hıçkırırklara engel olamıyordum, daha bu sabah kendime yemin etimiş söz vermiştim ama şimdi hiç bir şeyin bir anlamı kalmazken ben yine Kaner'in önünde ağlıyordum, başımı zorda olsa doğrulturken buğulu gözlerin arkasında Kaner'in bana baktığımı görmüştüm ama hiç bir şey net olmazken az önce çöktüğüm yerden kalkmıştım ve elimde kırmızı saten gecelikle banyoya gidip kapıyı sıkı sıkıya kapatmış ve kitlemiştim elimde sıktığım geceliğe son kez baksamda içimdeki öfkeyle lavabonun üstüne fırlatarak atmıştım, geceliğin yanında parıldayan cam parçaları gözüme ilişirken geceliği elimin tersiyle kenara çekip cam parçasını elime almıştım, başımı kaldırıp aynaya bakmamla paramparaça olan aynanın yarısıyla karşılaşmıştım, belliki ben gelmeden önce herşey tuzla buz olmaya başlamıştı, içimdeki acıyla cam'ı sıktığımın farkına bile vazmazken dökülen kan beyaz lavaboya düşmüş ve sadeliğe kan bulaşmıştı, elimi aralamamla kanlı cam düşmüş ve akan kan fazlalaşmıştı, göz yaşlarıma engel olamazken gözlerimi kapatıp derin bir nefes almış ve kıyafetin fermuarını açmıştım, asla bu günü unutmayacaktım, Kaner her defasında beni yok sayarken bu yaptığıyla benliğimi çiğniyordu, kıyafet yerle buluşmasıyla geceliği giyerken aynadan kendime bakmıştım, son kez saçlarımı'da açarken onlarda özgürlüğüne kavuşmuş ve sırtıma doğru dökülmüşlerdi,elimin tersiyle göz yaşımı silip kapıya yeltenmemle cam bir kez daha gözüme çarpmıştı ve bu sefer attığım adımdan vaz geçip geri dönerken lavabonun üstünden cam parçasını alarak avucuma saklamıştım.
"Bunu sen istedin Kaner!" param parça olan aynaya bakıp son cümlemi söylememle banyo kapısını açıp çıkmıştım, Kaner yatağa uzanmış bir şekilde bir eli başının altına koyarak tavanı izlerken beni görmesiyle hareketlenmiş ve başını kaldırarak bakmıştı, Kaner üstüme bakmazken sadece gözlerime bakıyor ve asla gözlerini gözlerimden ayırmıyordu, "Hadi!" Kaner konuşmasıyla geri yatarken boğazımı yırtarcasına yutkunmuştum ve bir adım dahil atamazken Kaner başının altındaki elini çekmiş ve yana doğru açmıştı, gözümden akan yaşla ilerlerken yatağın tam yanında durmuş deli gibi sıktığım cam parçasıyla birlikte Kaner'e bakıyordum, "Öyle bir şey yapacağımki kendine olan saygını yitireceksin!" Kaner'in sözleri kulağımda çınlarken anlamıştım ne dediğini, Kaner ta baştan beri bu günü planlarken içinde beslediği kin bu zamana kadar gelmişti, yorganı açıp yatağın kenarına otururken elimde tuttuğum cam parçasına son bir kez daha bakmış ve omzumun üstünden yatan Kaner'e baktım, Kaner çatılan kaşların altından zifiri gözlerle ışığa meydan okurken gözünü bile kırpmadan bakıyordu, yüzümden akan yaşla önüme dönmüş ve camı yastığımın altına koymuş yatağa girmiştim, Kaner'in kolunun üstüne yatarken üstüme örttüğüm yorganı sonuna kadar çeksemde fayda etmezken kalbim deli gibi atıyordu.
ikimizde tavanı izlerken aramızda bir fark vardı ben ağlıyorken Kaner buz gibiydi, yavaşça arkamı Kaner'e dönerken Kaner derin bir nefes vermiş ve kısık br şekilde "Özür dilerim" demişti, Kaner'i anlayamazken bana demediği kesindi çünkü bu kadar kötülük yaptığı birinden hiç bir şey yokmuş gibi özür dileyemezdi, Kaner son bir kez daha hareketlenmesiyle elini belime atarken yavaşça yastığın altından camı çıkartmıştım, tek dayanağım cam iken sadece bekliyordum Kaner'in eli belimde yerini alırken vücüdum zangır zangır titriyordu, her Kaner'in nefesi tenime çarparken saatler birbirini kovalıyordu, her geçen saniye Kaner'in kokusu burnuma daha fazla dolarken nefessiz kalıyordum, aldığım nefes haram gibi boğazımda kalırken nefesimi kesiyordu, nefes alabilmek için aralanan dudaklarım sonuçsuz kalırken Kaner'in nefesi düzene'e girmişti, Kaner rahat uyuyabilirken bana uyku zehirdi, haramdı, Kaner hareketlenmesiyle biraz daha yaklaşırken eli bir kez daha hareket etmesiyle parmakları karnıma değiyordu, gözlerimi son bir kez daha kapatıp aralarken tuttuğum cam parçasını bileğime götürmüştüm.
"Özür dilerim anne!" Şimdi özür dileme sırası bendeyken Kaner'in özür dilemesi kulağıma dolmuştu belliki oda kendini bu gece öldürmüştü ve sıra bendeydi, babamın katilinin koynuna girecek haysiyet bende yoktu ve olmayacaktı'da ama girmiştim şimdi Kanerin eli benim belimde, sırtıma ise göğsü değerken bunun suçlusu bendim, aileme zindan hayatı yaşatan biri bana sahip olamazdı olacaksa bile sadece cesetime olurdu, ama rurhum özgür olacaktı, sadece bu evlilik bedenimizi esir etmek için yapılan bir şey olurken artık ruhumuzda esir oluyordu yavaş yavaş, ve bu esiri özgür bırakma sırası bendeydi, yavaşça arkamı dönüp gözümün ucuyla Kaner'e baksamda Kaner uyuyordu, sabahları çatık olan kaşları dümdüzken önüme dönmüş ve
elimde tuttuğum cam parçasını bileğimde yerini son bir kez daha alırken hiç düşünmeden kesmiştim, yanan canım Kaner'in bana dokunduğundan daha fazla yanmazken her nefesi tenime bir zincir gibi çarpıyordu, bileğimdeki sızı her geçen saniye artarken akan kan'a aldırış etmeden titreyen elime rağmen camı diğer elime alırken diğer bileğimide kesmiştim, camı elimden düşürmemle gözlerimi kapatmıştım, artık herşeyin bitme vaktiydi ve bitecekti, ben başlattım ben bitirecektim!