HEYELAN

Yıllarca tek bir nedene inanma ihtiyaçı duymuştum.Belki bu kendimi kandırma biçimimdi ama bildiğim tek şey hiç sorgulamadan koşulsuzca inanmış olmamdı. Ona rastlayana kadar. O bana ,aslında tutunduğum nedenin sadece bir yalandan ibaret olduğunu ilk önce söyledi. Sonra gösterdi, en son kanıt etti. Ruhum ondan öncesinde yolunu kaybetmişti ondan sonra ise artık kaybolan o ruh düğümünü çözmeye başlamıştı. Yıllar öncesinde hissettiğim o duyguyla karşılaşmak anlatılması güç bir karmaşaydı. Tabii ki bu aşamaya gelene kadar pek çok şey yaşandı. Canımızı yaktılar, canlarını yaktık. Geleceğimizi bizden çaldılar,geleceklerini yıktık. Duygularımızı öldürdüler, hayatları yok oldu. Belki bu cümleyi şu an herhangi birine söylesem beni cani olmakla suçlardı. Ama o kişi aslında neler yaşandığını bilemezdi, gerçeğin acı yüzünü görmeden yargılarlardı sadece. Önemsemedim. Önemli olan benim ne hissettiğimdi. Bana bunu yine o öğretmişti. Ve sonra öğrendim,hatta sevdim. Yittirdiğim bu duyguları geri kazandım. Hayat garipti. Bazen yitirip asla kazanamayacağınızı sandığınız ,size hayata bağlayan o duyguları geri kazanıyordunuz. Bana bir soru soruldu,kabul ettim ve sonuna kadar savaştım. Bu da bizim yolculuğumuz. Benim ve onun yolculuğu.