Hastaneden ayrıldıktan sonra grup, Arda’nın ailesinin kasaba dışındaki ıssız bağ evine sığındı. Kimse evlerine gidip ailelerine ne açıklama yapacağını bilmiyordu; üstelik üzerlerindeki o tekinsiz his, güvende olmadıklarını fısıldamaya devam ediyordu. Zeynep’in ayağı sarılmış, Burak’ın omzundaki yanık tedavi edilmişti ama fiziksel rahatlama, zihinlerindeki sarsıntıyı azaltmaya yetmemişti.
Bağ evinin loş salonunda, tahta masanın etrafına toplandılar. Arda, hastane koridorunda fark ettiği o son sayfayı masanın ortasına açtı. Kuruyan mürekkebin kokusu hala üzerindeydi.
"Şuna bakın," dedi Arda, parmağıyla sayfadaki taze yazıyı işaret ederek. "Mührün yeni sahipleri olduğumuzu söylüyor. Ev yanmış olabilir ama o köşkte serbest kalan şey artık bizimle bağ kurdu."
Can, öfkeyle masaya vurdu. "Bu imkansız! O ev kül oldu, gözlerimizle gördük! Eski bir defter parçasının bizi korkutmasına izin mi vereceğiz?"
"Can, sakin ol," dedi Melis, kollarını kendine sararak. "Hastaneden çıkarken dikiz aynasına baktın mı hiç? Yol kenarındaki gölgeler... sanki arabayı takip ediyor gibiydiler. Yalnız olmadığımızı ben de hissediyorum."
Tam o sırada, bağ evinin pencereleri dışarıda rüzgar olmamasına rağmen aniden titremeye başladı. Salonun köşesindeki eski, pilli radyo kendi kendine açıldı. İstasyonlar hızla değişirken, cızırtıların arasından boğuk, derinden gelen ve tavan arasında duydukları o fısıltıyı andıran bir ses yükseldi:
"Mühür kırıldı... Beş ruh... Geri sayım başladı..."
Burak, hızla yerinden fırlayıp radyonun kablosunu prizden çekti ancak radyo, içinde pil olmamasına ve kablosu sökülmesine rağmen cızırtı çıkarmaya ve aynı fısıltıyı tekrarlamaya devam etti. Hepsi dehşet içinde odanın ortasına doğru çekildi. Işıklar aniden söndü ve odanın duvarlarında, tıpkı malikanedeki gibi, kaynağı olmayan simsiyah gölgeler belirmeye başladı.
Arda, günlüğü sımsıkı kapatarak bağırdı: "Burada duramayız! Günlükteki diğer çizimleri çözmemiz gerek. Kasabanın altındaki o eski tüneller her neyse, bu laneti tamamen bitirmenin yolu orada saklı!"