"Kapıya koşun! Arkadaki küçük kapıya!" diye kükredi Arda, elindeki ışığı gölgenin üzerinde tutmaya çalışırken.
Melis, elindeki gümüş anahtarla tavan arasının arka duvarında, eski kirişlerin arasında gizlenmiş olan küçük ahşap kapıya doğru fırladı. Bu kapı, malikanenin dış cephesine monte edilmiş eski yangın merdivenlerine açılan gizli bir çıkış yoluydu. Anahtarı paslı kilide soktu, tüm gücüyle çevirdi. Tık sesiyle birlikte kapı aralandı ve içeriye dışarıdaki gerçek yağmurun, fırtınanın ve temiz havanın kokusu doldu. Bu koku, özgürlüğün kokusuydu.
Can ve Melis, yaralı olan Zeynep ve Burak’ı hızla dışarıya, demir yangın merdivenlerinin ıslak basamaklarına doğru yönlendirdiler. Arda, arkasını kollayarak tavan arasında kalan son kişiydi. Günlüğün yarattığı etkiden sıyrılan gölge, daha da büyüyerek ve hırçınlaşarak Arda’nın üzerine doğru atıldı.
Arda, elindeki günlüğü tavan arasının eski, kuru ahşap zeminine fırlattı. Fenerin içindeki pilleri hızla çıkarıp, sızan batarya sıvısıyla birlikte günlüğün üzerine fırlatarak küçük bir kıvılcım yarattı. Eski, kuruluktan çatlamış sayfalar aniden büyük bir alev dalgasıyla tutuştu. Yangın, odadaki asırlık mobilyalara ve tozlu örtülere hızla sıçrarken, evin derinliklerinden acı dolu, insani bir çığlık yükseldi. Ev, kendi karanlık geçmişiyle birlikte içten içe yanmaya başlamıştı.
Arda, alevlerin arasından sıyrılarak kendisini son anda dışarıya, arkadaşlarının yanına attı ve kapıyı arkasından kapattı. Beş arkadaş, fırtınanın ve yüzlerine vuran yağmurun altında, demir yangın merdivenlerinden aşağıya doğru çılgınca indiler. Arkalarında, koskoca malikane alevler içinde kalarak karanlık geceyi kırmızıya boyuyordu.
Bahçenin dışındaki paslı çitleri aşıp ormanlık yola doğru koştular. Çamurlu yolların sonunda bıraktıkları arabalarına ulaştıklarında derin bir nefes alarak arkalarına baktılar; köşk tamamen alevlere teslim olmuş, küle dönüşüyordu. Fırtına yavaşça diniyor, gökyüzünde ilk sabah ışıkları belirmeye başlıyordu. Islak, yaralı ve tamamen tükenmiş durumdaydılar ama en önemlisi, birbirlerini bırakmamışlar ve hayatta kalmayı başarmışlardı. Bu evden kurtulmuşlardı ama yaşadıkları o kabus dolu gece, zihinlerinde ömür boyu taşıyacakları gizli bir mühür olarak kalacaktı.