Gölgedeki Gözler

Bana inanmıyorlar çünkü onlara gösterebileceğim tek bir kanıt bile yok. Ne kırık bir pencere, ne zorlanmış bir kilit, ne de masama bırakılmış hastalıklı bir not... Sadece bir his var. Kemiklerime kadar işleyen, ensemdeki tüyleri diken diken eden o ağır izlenme hissi. Amfide ders dinlerken, kantinde kahvemi yudumlarken veya gece karanlık odamda gözlerimi tavana dikmiş yatarken... Görünmez bir varlığın buz gibi nefesini hissediyorum. Etrafımdaki yüzlere bakıyorum. Bana gülümseyen o kızlara, sahte ilgilere... İçlerinden biri kusursuz bir maske takıyor. Zihnime sızıyor, eşyalarımın yerini milimetrik olarak değiştiriyor ve hayatımı sessizce, iz bırakmadan klostrofobik bir kafese dönüştürüyor. Ama polise gidip "Uyandığımda odamın kokusu değişmişti" diyerek kimseyi tutuklatamazsınız. Ortada somut hiçbir şey yok. Sadece kayıp saatler, telefonumda benim yapmadığım tuhaf aramalar ve yavaş yavaş çıldırışımın sessiz ayak sesleri var. Onu bulmak zorundayım. O maskeyi düşürüp kendimi kurtarmalıyım