GÖKYÜZÜNE BAK

Düştüm. Daha sonra büyüdüm. Çok erken büyüdüm... Gökyüzünden bir bulut aldım, ince, uzun çubuğuma sardım. Sırtıma vurup, ayağıma düşen taşları aldım, kayacık oynadım. Denize bedenimi bıraktım. Deniz kızı oldum. Daha sonra, masallardaki gibi, karadaki bir prense aşık oldum. Ama ben kazandım. "Gökyüzüne bak," dedi bana. "Penceren hâlâ açık." Yaptım. Pencerelerimizi birleştirdim. Tek çatı altında, ortak bir pencerede izledik gökyüzünü. Sonra kapandı pencerem. Gökyüzüm soldu. Denizim çekildikten sonra tsunami olup, çarptı bedenime. Onu, asfaltların teker izlerinde aradım. İzlerden bir harita yapıp, kaşifi oldum. Ve buldum. "Gökyüzüne bak," dedi bana yeniden. "Penceren hâlâ açık."