Bir sonbahar akşamı merakla ilk kez lise okuyacağım için heyecanlı olsamda ailem malesef ki istediğim liseyi sildirip kendi istedikleri liseyi yazdı. Ben üç hayali olan bir çocuktan binlerce hayali olan ve bir çok mücadeleye imza Atan bir gence dönüşmüştüm. Küçük Barış Nico 🍒.sadece şuanda olacaklardan habersiz barış devrini yaşayan ben kendimi fırtınalı okyanusta buldum . Korktuğum başıma gelmesi an meselesi iken başıma geldi. Gökkuşağından kaçamazsın .Onun altında duş alanlar ebediyen Tanrı'nın renkli Kul'u olacaktır. Ben veteriner olmak isteyen bir çocuktan sadece ölmeyi isteyen bir genç oldum. 15 yaşında lise okumak gençlik hatalar yapmak ....
Yüzlerce kişinin alay konusu olduğunda yapacak tek şey kulaklığı takıp evrenine ışınlanmaktır Ama bir tarafta bilgisiz ama ama bir o kadar muhafazakar bir aileye sahipsen bu benim için değil herkes için kıyamet demektir. Hayatına 1-0 geride başlayan ben ,yoksullukla başlayıp en üst kademeye ulaşan benin hikayesi . Bir cherry devriminde barışa ne oldu ? Nico ve barışı birbirinden koparan ne idi? . Nico ve barış aynı kişi olup bambaşka karakter miydi?
Yüzlerce intihar girişiminde Tanrı'nın seni yanına almaması ve sana gökyüzündeki okyanusu bahşetmesi " Ben oradayım, ihtiyacın olduğunda" demesi. Bir kez daha özel hissettirdi. Her gece yuvarlak cismin büyüleyici rengi tenimde gezinirken adeta beni benden alıyordu. Her zaman aklımda kurduğum senaryo hikayelere ne oldu? Neden final vermiştim? Masalsız ve eksik biri nasıl hayalperest olmuştu herkesten gizli? Nasıl bu kadar erken olgunlaşmıştım ki? Ben nerede yanlış yaptım derken .... Aslında onlar nerede yanlış yaptı demem gerekirmiş . Büyüklerin günahını her zaman çocuklar mı çekerdi? Yoksa bizler zaten cehennem ateşinden cennet hurmasında büyüyen geleceğin günahı mıydık? Anlamsız bir evrenin anlamlı hale gelmesini sağlamak için gözlerimi kapattım. Kulaklığımı taktım , gitmek istedigim yere daldım. Evrenim ben büyüdükçe yok olmaya başladı. Artık hissedemiyor gerçek Dünya'nın yükünden kaçamıyordum. Her tasta bir ses bir gürültü beynimde çekirge gibilerdi. En alt sınıfta küçük ben ve şuan ki ben? Barışabilecek miydi? . Küçükken bedenimde ki çamur izlerinin geleceğime birer trajedi olarak yansıması, düşüncelerimin masumluğu çamurlu bedenimi temizlemeye yetmiyordu. Eksik ve kullanılmış bir parça alet.Bazı söylenemez sırlar bir gün intikam dolu gözlerin önünde halka açık raflarda yerini almıştı. Bazı sırlar sır değil dilimizdeki kelimelerin yutkunduğu durumlardı. Ben bu hikayemin gerçekliğinden bahsederken aslında ne kadar şuanda nefesimin okyanus kadar çekmem gerektiğini anlayaraktan,evren kadar sonsuz bir alış veriş ile başladım bu eşsiz şaşırtıcı ve bilinmezliğe.
..